Een ‘moralistisch leerstuk’ in een regie van Stijn Devillé, met Sara Vertongen, Dirk Buyse, Jorre Vandenbussche, Michaël Pas, Kris Cuppens, Stijn Devillé en Emma Devillé. Muziek Rudy Trouvé, Gerrit Valckenaers en Gunter Nagels.
Op vrijdag 19 september 2008 hapt de Belgische bankensector naar adem. In de VS is er het failliet van Lehman Brothers. De hele wereld komt in een allesverslindende draaikolk terecht. Hebzucht vertelt de klassieke rise & fall van een financieel imperium, een fictief verhaal dat heel erg op de realiteit is geënt. Aan het eind van deze tragedie gaan de personages niet dood, neen, ze cashen hun geld en zoeken dekking in de plooien van de geschiedenis… Na het succes van Hitler is dood bijten Stijn Devillé en Braakland/ZheBilding zich vast in de hebzucht van de hedge funds en de angst van de aandeelhouders.
Gwendolyn Lallemand (Sara Vertongen) is een jonge docente Public Finance aan Oxford University. Zij is de dochter van Etienne Lallemand (Dirk Buyse), een liberaal politicus, die nog minister van financiën en eurocommissaris is geweest, maar nu aan de slag is in de financiële wereld. Etienne of ‘Stevie’ is voorzitter van AXIS-bank, een bank die op het punt staat een nieuwe CEO aan te stellen. Dat wordt Jean-Luc Pollard (Kris Cuppens). Een grote vis. Een landgenoot weliswaar, maar met jaren ervaring bij Citigroup in Londen. Ten vierde is er de man van Gwendolyn, Thomas Jacobs (Jorre Vandenbussche). Hij is Global Head Fixed Income bij Barclay’s, een grote Britse investeringsbank. Hij is dus de man die de vaste opbrengsten binnen de bank onder zijn hoede heeft, alles wat met leningen en obligaties te maken heeft. Als Thomas en Gwendolyn in het land zijn voor de begrafenis van zijn ouders, neemt hij een aanbod van AXIS-bank aan om er financieel directeur te worden. Tenslotte is er de broer van Thomas, Carl Jacobs (Michaël Pas). Hij werkt in New York voor Deutsche Bank. Ook hij is in het land voor de begrafenis. Hij is de enige die het gevoel heeft dat er iets mis is met de financiële wereld op dat ogenblik. Het stuk speelt in 2005. Hij vertrouwt de constante groei van de markt niet en ziet de crisis van 2008 al aankomen. Carl is dus een beetje de klokkenluider van het gezelschap, naar wie natuurlijk niet wordt geluisterd… Er is ook een kind aanwezig op scène dat, in tegenstelling tot de andere personages, vanuit het ‘nu’ spreekt. Dat kind probeert te begrijpen wat er gebeurd is en brengt dat onder woorden in kindertaal, waardoor de vaktermen meteen hun uitleg krijgen.
De muziek heeft soms een hoge hartslag, die het tempo dusdanig opdrijft dat stilstaan bijna onmogelijk wordt. En soms heeft de muziek iets onmachtigs, defaitistisch. Een sublieme score dus bij een buitengewoon spel van de acteurs. Een uitermate boeiende en actuele voorstelling!
Recent Comments