freaky.be

Ja. Als je op je about pagina schrijft dat je graag stukjes over popcultuur op dit blog publiceert en je opgegroeid bent met Michael Jackson, dan is “This is It” een evidentie om in Kinepolis Gent (den decascoop) te gaan zien. De freaky’s waren vanavond van de partij.
Wat uitzonderlijk is aan This is It is dat er enorm veel beeldmateriaal beschikbaar is van de laatste repetities van de grootste popmuzikant aller tijden. Als de man een interview gaf zat de hele wereld voor de tv, en kijk van zijn laatste repetities hebben ze een shitload aan beeldmateriaal.

Wat ik gezien heb is een erg, erg, erg leuk afscheid van de King of Pop. Muziek staat centraal, en die muziek is soms zelfs nog redelijk rauw. Je hoort MJ zingen en je ziet em dansen. Niks is af en dat maakt het enkel mooier en interessanter. Zijn grote hits passeren de revue, wie twijfelt aan zijn muzikaal kunnen en zijn visie wordt het zwijgen opgelegd. Alles draait om hem en hij beslist zonder daarmee iemand te bruskeren. Een grote mijnheer.
Het meest verrassende aan de film is dat MJ dood is. Als je die man van 50 bezig ziet, kan je je niet inbeelden dat hij ondertussen begraven is. Hij danst de beste popdansers van de wereld weg. Laat een dozijn topdansers uit hun dak gaan als hij 5 minuten alleen op het podium een solo staat te geven. Die mens ziet er gewoon kerngezond (en een beetje griezelig) uit.
Enfin, ga dat zien. Ga dat vooral in de cinema zien, zo digitaal en met veel boxen enzo. Rondom mij heb ik veel mensen horen meezingen, stilletjes en met de voetjes bewegen enzo. Wanneer heb jij voor het laatst een Belg, een Turk en een Hollander in de cinema stilletjes weten samenzingen? Juist ja. This is it. Popcultuur op zijn best. Wild word ik daarvan.