Nog tot 27 juni loopt er in het Gentse Museum voor Schone Kunsten een unieke retrospectieve van het werk van kunstschilder/tekenaar/illustrator Gustave Van de Woestyne, die omschreven wordt als één van de meest oorspronkelijke kunstenaars uit de Belgische kunstgeschiedenis. Gustave Van de Woestyne, broer van schrijver Karel Van de Woestijne (die zijn naam ‘vervlaamste’), werd in zijn geboortestad Gent slechts één keer in ’49, herdacht met een tentoonstelling in het MSK, en dat twee jaar na zijn overlijden. Meer dan een halve eeuw later valt hem nu eindelijk in datzelfde museum de eer te beurt die hij verdient, en dit met een schitterend overzicht van zijn omvattende oeuvre, dat opvallend modern en fris oogt.
Gustave Van de Woestyne gaf een eigenzinnige interpretatie aan het symbolisme en het expressionisme. In de tentoonstelling passeren chronologisch en zeer gedetailleerd de verschillende fasen in zijn werk de revue: het symbolistische werk uit de Latemse en Leuvense tijd (de boerenportretten, religieuze taferelen,…), de Engelse toets tijdens de Eerste Wereldoorlog, het expressionistische werk van de jaren 1920-1930, en het latere oeuvre in de geest van het nieuwe realisme. Er is een voortreffelijke catalogus beschikbaar, uitgegeven door het Mercatorfonds.
In het Brusselse museum voor Schone Kunsten loopt terzelfdertijd een expositie over het Symbolisme in België, waarin vooral het Gesamtkunstwerk en het Brusselse fin de siècle centraal staan. Naast werken van Félicien Rops (van wiens werk we gulzig konden proeven tijdens een koude januarinamiddag in Namen), Khnopff, Spilliaert, Minne en vele anderen, vallen hier ook een paar werken van Van de Woestyne te bekijken. Deze expo is vooral een illustratie van het door curator Michel Draguet in 2005 gepubliceerde essay Le Symbolisme en Belgique, en geeft een eerder rommelige en oninteressante indruk. Heel wat grote namen werden op een symbolistisch hoopje gegooid en voor ons was alle betekenis en zingeving vér zoek. Diametraal tegengesteld althans aan de sobere, ingetogen verzameling meesterwerken van stadsgenoot Gustave Van de Woestyne. Het Gentse Museum voor Schone Kunsten steekt met deze voortreffelijke tentoonstelling zijn Brusselse evenknie ruimschoots naar de kroon…
Via een newsletter kwam ik een poos geleden te weten dat Frederic Rozier dit weekend in Gent een designmarkt organiseert. Hé, dat is een ex-klasgenoot dacht ik. Even via facebook luisteren wat ik me daar allemaal bij moet voorstellen. Als er in Gent een designmarkt doorgaat, dan denk ik dat ik daar wil zijn, mooie dingen kijken, i like. Ik surf veel op design. Online window shopping zeg maar. Flickr groups afschuimen, fora lezen en grote en minder grote online shops bekijken. Een sucker voor wat men mid-century modern noemt, hoewel mid-century modest me ook kan boeien. Enfin, ik ben van mening als je op zoek gaat naar een meubel, laat je de tweedehands vintage markt best niet links liggen, die dingen ademen. De materialen zijn echt, net als de gebruikssporen.
Terug naar de Designmarkt. Frederic is naast organisator van het Designmarkt concept en galleriehouder van Design 7 ook expert voor veilinghuizen Bernaerts. Zijn liefde voor Design is het resultaat voor een levenslange bewondering voor esthetiek. Naast design meubelen is hij ook gepassioneerd door kunst en architectuur.
Met het designmarkt concept wil hij meehelpen aan het loskoppelen van design van het elitaire en hoogdrempelige. De nadruk ligt op het toegankelijk maken van design voor elk budget. Vanzelfsprekend zal je er exclusieve stukken vinden maar ook gebruiksobjecten voor iedereen en ieders budget.
Vintage design zit in de lift. Klassiekers waarvan de heruitgaves goed scoren en populair zijn doen het erg goed op de vintage markt, denk maar aan de Eames Lounge Chair.
Op de designmarkt kan je ook je eigen designobject onderwerpen aan een expertise van Frederic. Ik vroeg me af wat het resultaat zou zijn van zo’n expertise. We hebben in ons huis een lamp hangen waarvan we beiden zot zijn en vroegen Frederic zijn professionele mening.
De lamp is Italiaans uit de jaren 50, een Arteluce of Arredoluce productie. Het model is niet gecatalogeerd en is zo’n 300 tot 500 euro waard (indien ze gemerkt is, loopt de waarde op).
Breng dus dit weekend (6 en 7 maart) jullie designobject mee en ga eens langs op de designmarkt in Loods22. Misschien lopen we elkaar daar tegen het lijf.
Zondagavond zijn we ten voordele van het goede doel een filmpje gaan kijken. Niks bijzonders. Ware het niet dat het een initiatief van de bibliotheek van de universiteit gent was (vermoed ik) en het evenementje plaatsvond in de belvedère van de boekentoren. De film was een dansfilm van Vandekeybus (In Spite of Wishing and Wanting). Mensen zien bewegen is leuk, maar ik ben geen kenner. De film was ok de muziek van David Byrne schitterend. Hij werd voorafgegaan door de kortfilm Tanghi Argentini (die gedeeltelijk opgenomen werd in de bibliotheek).
Film verwijderd op aanvraag van BAF.
Genoeg over cinema. De locatie daar was het hem allemaal om te doen (in combinatie met de films vanzelfsprekend). Als je daar rondwandelt en naar buiten kijkt zie je vanalles en zie je heel ver.
Maar als je je in dat fantastisch interieur op een stoel zet op een donkere winteravond, dan zie je rondom rond enkel wolken die voorbij drijven. Een goed uur lang voelde het alsof ik aan boord van een zeppelin naar een film aan het kijken was. Een magische ervaring. Stuiken for Life … Merci!
Wat verder in het straat zijn ze volop bezig met de Timichegtunnel te graven. Een tunnel onder de sporen van Gent Sint-Pieters. Hoe ze het doen, het is mij een raadsel. Bulldozers rijden af en aan terwijl de treinen erboven rijden. Playmobil voor gevorderden. Je hebt zo twee soorten projecten, projecten waar je vaak voorbij komt en projecten waar je zo toevallig eens passeert. Die eerste soort is de plezantste, je ziet zo uit het niks langzaam iets ongelooflijks groeien. In het geval van de tunnel loop ik daar minstens 2x per dag voorbij en zo een project zien evolueren … love it. Hoe begint een mens daaraan? ‘s Nachts – als de mensjes gaan slapen zijn – dan komen al die playmobil ventjes uit het niks met hun vrachtwagens en bulldozers en fluovestjes en helmen. ‘s Ochtends lijkt het alsof er niks gebeurd is.
Gisteren werd er gelopen in Gent. De ING Stadsloop. 10km door het stad. Sportief als we zijn, zijn we ook even gaan kijken. Een mens zou van minder warm krijgen. Freaky! (Er klopt zo precies iets niet in bovenstaande foto)
Recent Comments