Gisteren zijn we in Cinema Nova naar de openingsfilm geweest van de derde editie van het Offscreen filmfestival, Air doll van Hirokazu Koreeda, een aangrijpend modern sprookje over de inner city blues van de grootstadsmens aan de hand van het verhaal van een opblaaspop die tot leven komt en ontdekt dat de wereld veel complexer in elkaar steekt dan ze ooit had kunnen vermoeden.
Een geslaagde opener voor een filmfestival dat zich richt tot liefhebbers van onalledaagse en ongewone cinema. Naast een selectie exclusieve (avant)-premières, ligt de focus dit jaar op de spaghetti western, met 15 klassiekers van het genre én de komst van notoir kenner en liefhebber, cult regisseur Alex Cox. In mijn apejaren was ik een enorme fan van Alex Cox’ BBC-programma Moviedrome, waarin hij telkens een cultfavoriet van een zeer lucide en vaak grappige inleiding voorzag. Zo leerde ik bijvoorbeeld het geweldige The wicker man kennen:
Onder de noemer “Pink & Violent” vertoont Offscreen 8 unieke films uit de Japanse exploitation cinema van de jaren 70. Ook exploitation, maar dan Europees is het werk van het Spaanse Z-film icoon Jess Franco die samen met zijn fetisj actrice Lina Romay naar Brussel afzakt. Kersen op de taart zijn de komst van geniale kluizenaar en geflipte animatiefilmer Bruce Bickford en van elektro muzikant Felix Kubin, als curator van een “Neue Deutsche Welle” avond. En vergeten we niet de vele off-screen activiteiten: lezingen, Q&A’s, gastentafels en DJ sets. Redenen te over dus om af te zakken naar de Nova, Cinematek of Bozar…
1984. Artem, professor wetenschappelijk atheïsme aan de Universiteit in St-Petersburg, bezoekt zijn broer, een hooggeplaatst legerofficier, in de omgeving van de fictieve industriële stad Leninsk. Autopech drijft hem naar een illegale alcoholstokerij, wat het begin is van een donkere, vlijmscherpe thriller tegen de achtergrond van de oorlog in Afghanistan.
Regisseur Aleksei Balabanov liet zich voor deze controversiële prent inspireren door een krantenartikel over de verdwijning van de dochter van een partijchef, en voert ons met zijn krachtige, compromisloze mise-en-scène naar de bodem van de hel. De titel Cargo 200 (Gruz 200) verwijst naar het verschepen van de ‘vracht’ dode Russische soldaten uit Afghanistan. Een rauwe, bloedstollende schets van de aftakeling van een grootmacht. Gevoelige zielen onder ons, verwijder u…
Mijn sympathieke collega José Pombo heeft een fotomontage gemaakt over onze werkplaats, CINEMATEK, in een vroeger leven bekend als het Koninklijk Belgisch Filmarchief. Muchas gracias, José!
Voor de achtste keer heb ik het grote genoegen gehad de Age d’Or & Filmvondsten competitie mee te mogen organiseren. Tweeëntwintig in België onuitgegeven films, uit zestien verschillende landen, geselecteerd op de festivals van Rotterdam, Berlijn, Locarno en Cannes, dingen mee naar drie prijzen samen ter waarde van € 25.000.
De Âge d’Or Prijs — de titel is uiteraard een hommage aan de meest grensverleggende film ooit gemaakt: L’âge d’or van Luis Buñuel en Salvador Dali — wil filmmakers belonen voor non-conformistisch werk. De Filmvondstenprijzen kennen distributiepremies toe aan films die wegens een hoek af nog geen Belgische verdeler vonden. Het is dankzij deze prijzen, die sinds 1973 georganiseerd worden door het Koninklijk Filmarchief, dat films als Stranger than paradise van Jim Jarmusch, La ley del deseo van Pedro Almodóvar of Der siebente Kontinent van Michael Haneke, dan toch in de Belgische zalen uitkwamen. Geen enkele Belgische distributeur wou zijn broek scheuren aan deze commercieel te riskante films… Onwaarschijnlijk, maar waar…
Enkele hoogtepunten uit deze editie zijn: Dogtooth, de Griekse winnaar van de ‘Prix Un Certain Regard’ in Cannes; Gigante, een Argentijns drama over eenzaamheid en obsessie dat in Berlijn onder andere de Grote Jury Prijs won; Carcasses, een bevreemdende semi-documentaire over een compulsief verzamelaar van autowrakken; Parque via, een Mexicaans minimalistisch drama over vergane glorie en verlatenheid; Morphia, over een morphineverslaafde plattelandsarts, gebaseerd op de autobiografische geschriften van Bulgakov en van de hand van de Russische Fassbinder, Alexei Balabanov; All around us, een van de mooist gefotografeerde films die ik ooit zag en ten slotte, Help gone mad, een absurd drama over twee schizofrenen op de dool in Moskou.
Cinema die een tandje bijsteekt en verdergaat waar andere films stoppen, dus. Allen daarheen! Het volledige programma kan je hier in pdf-formaat downloaden…
Recent Comments