Zaterdag bouwden The Kills een wervelend feestje in het Koninklijk Circus. Als fans van het eerste uur waren we er uiteraard bij. Na een concertkopstoot van bijna twee uur lang lieten ze het podium lillend, dampend en zwetend achter. Wat een show! Toegegeven, mijn kijk op de überweibliche Alison ‘VV’ Mosshart is sterk hormonaal bepaald en is nu al bijna tien jaar niet verder dan het puberale niveau gegaan, maar wat een vrouwmens! Wat een podiumbeest! Een echte rockamazone, een vrouwelijke Animal van de Muppets, een vleesgeworden rollercoaster, een onvervalste rockdiva met een klok van een stem! En ja, haar Britse partner in crime Jamie ‘Mister Kate Moss’ Hince was ook niet mis, en bleek bovendien niet alleen een erg begenadigd live gitarist te zijn, maar ook nog een toffe peer. Meer moest dat allemaal niet zijn. Onze avond kon niet meer stuk! Zeer blij dat we dit mochten zien, horen, voelen en ruiken…
Het is nu al een tijd geleden, maar op 28 oktober zagen we de Brooklyners Yeasayer live in de AB. Het was een wervelende bij wijlen euforische show, die nog steeds in mijn hoofd naaaziiinderrrrt. Naar de keel grijpende melodieën, intrigerende polyritmische structuren, mooi gedoseerde ingrediënten uit Afrikaanse en oriëntaalse muziekgenres, bezwerende samenzang, flarden doowop, discokitsch, synthpop en krautrock: alle registers werden opengetrokken en de AB ging uit zijn dak.
Enkele van de fijnste nummers uit het pareltje Odd Blood bewaarde Yeasayer tot het eind. Met ‘O.N.E.’ was het kot weer te klein en ook persoonlijke favoriet ‘Ambling Alp’, over de beruchte Italiaanse bokser Primo Carnera, was onweerstaanbaar: lees, briljant.
Het was de vierde keer dit jaar dat deze charmante jongens op een Belgisch podium stonden. Van mij mogen ze iedere week komen.
De herfst van de gotiek! Ontdek twee originele kunstenaars-ondernemers in het Brusselse Paleis voor Schone Kunsten: Lucas Cranach de Oude en Wim Delvoye!
De neogotische toren van Wim Delvoye (1965) prijkt momenteel als blikvanger op het dak van het Brusselse Paleis voor Schone Kunsten. Deze stalen toren van 17 m hoog en 10 ton zwaar is één van de topstukken van zijn nieuwe tentoonstelling ‘Knockin’ on heaven’s Door’. Daarnaast is er in het PSK eveneens de meesterlijke expositie te zien van het werk van Lucas Cranach de Oudere (1472-1553), algemeen beschouwd als één van de meest veelzijdige Europese schilders van de 16de eeuw.
Aanvankelijk schilderde Cranach religieus geïnspireerde werken. Maar tijdens zijn lange carrière als hofschilder van de Saksische keurvorsten nam hij deel aan de artistieke en politieke projecten van zijn oversten, alsook aan de fundamentele maatschappelijke veranderingen van zijn tijd. Cranach was ook een succesvol zakenman. Zo bijvoorbeeld was zijn rijke productie aan dubbelzinnige voorstellingen van het vrouwelijk naakt bedoeld voor de markt. Ongezien voor zijn tijd was de organisatie en productie van zijn atelier.
Duits curator Guido Messling tekende voor deze eerste grote Cranach-tentoonstelling in de Benelux. Juweeltjes van Cranach, Dürer en Metsys zijn met de grootste zorg uitgekozen en gepresenteerd in een chronologische opstelling. De uitmuntende scenografie van ‘The World of Lucas Cranach’ is ook zéér efficiënt: architecten-scenografen David Van Severen en Kersten Geers opteerden voor een houten decor met vensters, waardoor zij diepte konden creëren binnen de grote zalen van het Paleis voor Schone Kunsten. De kleurrijke Cranach-catalogus verraadt ontegensprekelijk Dooremans meesterhand…. Boeiend allemaal!
TV Brussel had een exclusief interview met Brussels graffitifenomeen Bonom. Mede doordat niemand weet wie hij is kreeg hij al snel een mythische status, de ultieme guerillero-artiest wiens werk steeds meer en op de meest diverse plaatsen bleef verbazen. Zijn werk is vaak heel spectaculair, stelt meestal dieren voor of fossielen en smelt rimpelloos samen met de omgeving. Ik kan het best wel smaken…
Op Flickr staan er duizenden foto’s van fans: hier en hier. En hij heeft uiteraard zijn eigen fanpagina op Facebook .
Vorige vrijdag was er een mooie concertenreeks georganiseerd door het nieuwe en verfrissende Brusselse label Spank me more (nu al een Freaky favoriet enkel voor de naam en het logo) met als hoofdact de piepjonge hypergetalenteerde multinstrumentalist Peter Broderick, gelegenheidsmuzikant bij onder andere Efterklang en Horse Feathers. De optredens waren in de Confiserie, een oude snoepfabriek die werd omgetoverd in een loftachtig achterhuis in Sint-Gillis. De ideale ruimte voor een intimistisch concert dat bij momenten ronduit verbluffend was. Op YouTube staan een paar filmpjes waaronder dit, waarin duidelijk te zien is hoe Broderick van het ene naar het andere instrument overschakelt alsof het niets is:
En natuurlijk zijn we er bij Freaky weer in geslaagd een gesigneerd exemplaar te bemachtigen van Falling from trees, een dansspektakel waarvoor Broderick de muziek schreef en dat meer dan de moeite waard is:
.
Recent Comments