Brussel Centraal, 7 januari, 18u30. Wat als een doordeweekse treinrit huiswaarts was aangekondigd, werd een heus avontuur dat – althans in mijn wagon – de sociale interactie tussen pendelaars op een ludieke manier heeft bevorderd. Rond 19u kwam ter hoogte van Welle (en niet Melle tot meniger frustratie – same difference) een flink stuk van de bovenleiding met veel spektakel op het dak van de dubbeldektrein terecht, en werden hoogspanningskabels een eind meegesleurd. De verwarming ging uit. Het licht niet echt, want ik ken de De Morgen van 7/1 nu vlekkeloos uit het hoofd en dankzij de omstandigheden kon ik ook finally de laatste pagina van het schijnbaar eindeloze verzamelde werk van Bruno Schulz omdraaien. Tumult, vuurwerk, hilariteit, maar vooral ook kalmte, efficiëntie, relativering en een zelden geziene verbondenheid-in-de-miserie. De sneeuw was er, de koude, alleen de wolven (en mijn lief) ontbraken. Morphia van Balabanov was niet ver weg.
Recent Comments