all the freaky people make the beauty of the world
Ik zag volgende update van Bue op zijn wall facebook.
Altijd sympathiek. Mensen die met andermans gerief gaan lopen en er centen mee willen verdienen. Het merk “Kiss Therapy” waarover Bue spreekt is blijkbaar van The Sting een soort van winkelketen die ook hun eigen merken heeft?
Mij gaan ze daar niet rap zien. Er is er blijkbaar eentje in Hasselt en Antwerpen.
Het echte Bue gerief kan je bij Toykyokids vinden.
Vanavond op canvas the September Issue. Een fijne making of vogue met een leuke sfeer, stevig ritme & een paar leuke ‘personage’ zeker de moeite. Ik bleef op mijn honger zitten wat betreft Anna Wintour, ik had haar graag wat beter leren kennen. Bijvoorbeeld het stukje met haar dochter mocht voor mij wat langer geduurd hebben, met meer vragen. Ongetwijfeld ligt dat eerder aan het ‘sujet’ dan aan de makers. Desalniettemin een absolute aanrader als je het mij vraagt. Nog net op de valreep, want het is bijna oktober 
Gelezen: George Sprott, de nieuwe strip van de Canadese stripauteur Seth. Wie de man nog niet kent, lees als de bliksem It’s a good life if you don’t weaken, een mijlpaal in de geschiedenis van de auteursstrip.
George Sprott is de in nostalgie gedrenkte biografie van een lokale televisiepersoonlijkheid, die in zijn vervelende televisieprogramma’s praat over zijn expedities naar het Canadese Noordpoolgebied. We leren Sprott kennen in 1975, wanneer hij al lang een vergane glorie is, enkele uren verwijderd van zijn fatale hartaanval. Terwijl de verteller ons voorbereidt op het overlijden van zijn hoofdpersonage, komen we via interviews met mensen die zijn pad kruisten meer te weten over de merkwaardige George Sprott, een man met meer dan één geheim…
Opvallend is de fysieke grootte van het boek, een uitgave van maar liefst 35,6 cm op 30,5 cm. Een waar plezier om te lezen waardoor je echt de indruk krijgt IN het beeldverhaal te zitten. Seth slaagt er door zijn inventieve bladindeling en bladbesteding op grandioze wijze in dit uitzonderlijk formaat uit te spelen. Alweer een straffe trip naar memory lane, Mr Seth. Waarvoor mijn nederige dank…
Klik hier voor enkele fragmenten…
Alain Gerlache moest gisteren in Phara zijn nekspieren forceren om zijn blik van Kristien Hemmerechts af te houden toen hij de woorden “Dit is het einde van de generatie van mei 68.” sprak. Het was een goede Phara. Ik vraag me enkel af hoe het met Kristien Hemmerechts gesteld is vandaag, want – laat ons eerlijk zijn – het was genant en het was vooral naast de kwestie. Vander Taelen klaagt met recht een rede een probleem aan, een gigantisch probleem, een probleem waar veel mensen in Brussel mee geconfronteerd worden, en Hemmerechts, tja. Kijk zelf eens.
Deze ochtend was ik te vroeg bij Ikea. We zijn hier aan het schilderen, timmeren, verven, etc. en een mens durft dan al eens bij den Ikea te belanden. Ik dacht dat Ikea Gent om 9h ‘s ochtends de deuren opende op vrijdag, maar dat was verkeerd, 10h it is. Owkee, 20 minuten wachten. Herfstzonnetje, maar wel veel tocht daar rond den Expo … fris. Na amper een minuut wachten gaan de deuren open. Mijn eerste reflex: “Tiens, dat is ook de eerste winkel die te vroeg opengaat”. Geen probleem, naar binnen.
Aan de ingang van de showroom hangt een rood lint met een geel/blauw madammeke ervoor. Euh … open en toch niet open … owkee. “Mijnheer als u wil kan u tijdens het wachten een koffie in het restaurant gaan nuttigen”. Merci madammeke, ga ik doen. Zo goed als geen volk, bakje koffie vullen, een stoeletje meenemen en daar aan die grote vensters die over den expo uitkijken mij neergeploft in de binnenvallende herfstzon. Die plek ademt “luchthaven”, die luchthaven waar de paus nog geland is. 10 minuten heb ik daar gezeten, omringd door ikeastoelen en ik heb genoten. Den ikea, enfin zijn restaurant is mooi, erg mooi. Ik dacht niet dat ik ooit zo 10 minuten ging wegdromen en genieten in den ikea. Freaky!
Net de cd’s ten huize freaky in dozen gestoken voor de verhuis. Ik vraag me enkele zaken af:
1. Waar zou de rest zijn?
2. Gaan die in de eerstkomende 10 jaar nog uit de dozen komen?
3. Zou ik nu best een cd-speler kopen? Voor binnen 20 jaar ofzo?
Dit weekend naar Brüno, de nieuwe Sacha Baron Cohen gaan kijken. Borat vond ik één van de beste films van 2007 (ik heb de film vaak moeten verdedigen, vooral op de werkvloer, maar goed, dat is een ander verhaal) en de verwachtingen waren dus hoog. Wij daar dus naar toe. Richting Decascoop in Gent, waar de zitjes genummerd zijn tegenwoordig. Eerste teleurstelling: Brüno is Borat niet. Het duurde een tijdje vooraleer ik het personage grappig vond (Borat was vanaf de eerste seconde grappig). Sommige passages waren – hoe extreem ze ook waren en hoezeer ik ook de achterliggende bedoelingen probeerde te achterhalen – veel te langdradig. En toch waren er enkele hoogtepunten die veel goedmaakten en alleen maar naar meer van Sacha Baron Cohen deden verlangen: de versnelde samenvatting van zijn relatie met de Pygmee Diesel, de ganse Straight Dave-sequentie, de scènes tijdens de swinger’s party (vooral de met haar riem rondzwiepende en van de silicone stijf staande furie) en het optreden van Brüno tijdens de talkshow met alleen maar zwart publiek waarin hij beweert zijn zoon een traditionele “Afro-American” naam mee te hebben gegeven (“O.J.”). Niet over de hele lijn geslaagd dus, maar zeker nog de moeite om te gaan kijken.
Ik werk vanaf vandaag rechtover ‘Hét Ufo, niet dé Ufo, want het is een samentrekking van Universiteitsforum.’ Den Ufo.
De huur van het huis waar we de voorbije 6 jaar gewoond hebben we opgezegd. De huisbaas belde me gisteren of vanaf nu op dinsdag en donderdag mensen mochten langskomen om te kijken. Vandaag kwam een eerste geïnteresseerd jong koppel langs. Vriendelijke vogels, stijf van de zenuwen. Ik heb ze ons huis getoond, ze hebben het genomen. Enfin, ze hebben de eigenaar gebeld en gezegd dat ze morgen kwamen tekenen (liever vanavond). We zaten wat met die mensen te babbelen. Maanden zijn ze al op zoek in Gent naar iets betaalbaars en leuk. Uren per dag. Zelfs halve sollicitatiegesprekken moeten ze als potentiële huurders afleggen. De ontlading bij de mannelijke helft van het koppel was fysiek merkbaar. Na goeiendag gezegd en telefoonnummers uitgewisseld te hebben (in het geval ze in de komende maanden nog eens willen langskomen) deed ik de deur achter hen dicht. De deur viel in het slot en ik hoorde een vreugdekreet buiten op straat die ik hier in de voorbije 6 jaar niet gehoord heb. Ontlading heet dat zeker? Rare wereld waarin we leven, en gene gemakkelijke.
Recent Comments