all the freaky people make the beauty of the world
Mooi moment daarnet: mijn Last.FM teller sprong op 111.111 plays en dat sinds 26 juni 2007. Op iets meer dan 4 jaar is dat een gemiddelde van 73 tracks per dag. Uren en uren luisterplezier en ontdekkingen. Dat deze ietwat magische grens bovendien overschreden werd met het openingsnummer van het nieuwe schitterende album van The War On Drugs kan niet zonder betekenis zijn. Benieuwd wanneer we aan 222.222 zullen zitten… én met welk nummer…
In het lang vervlogen jaar 2007 verraste John Maus vriend, vijand en ondergetekende met de langspeler Love is real, een knap schijfje vol eighties synthpop, opgesmukt met de donkere bariton van de Mausmeister. Vandaag, vier jaar later is de jonge politieke filosoof en sidekick van Ariel Pink terug. En hoe. Met het enigmatisch getitelde We must become the pitiless censors of ourselves heeft Maus wat mij betreft niet meer of minder dan popgeschiedenis geschreven! Dit is een instant klassieker! Zeer verslavende plaat: checken dus die handel!
Hier zijn enkele persoonlijke favorieten:
Het slotnummer ‘Believer’ heeft zelfs een officiële video, way to go John:
De man heeft een goed gevoel voor humor én een Ninja Turtle fetisj, een gezonde afwijking die steeds op mijn bijval kan rekenen, zeker als je jezelf op banjo begeleidt:
Blij dat we er bij waren en wij kijken alleszins al uit naar nieuw werk van Sam ‘Donatello’ Amidon…
Gisterenavond zakten we af naar de Magdalenazaal in Brugge voor een stevige brok gitaarrock, live geleverd door het sympathieke, langharige (én baardige) tuig van de band Arbouretum uit Baltimore, U.S. of A.
Zanger en opperhoofd Dave Heumann speelde in een vorig leven onder andere gitaar bij Bonnie ‘Prince’ Billy en Cass McCombs. Een doorbraak kwam er met het schitterende ‘Rites Of Uncovering’ uit 2007. Hun vierde album ‘The Gathering’ is sinds februari uit bij het label Thrill Jockey (zie ook Tortoise, Trans Am, Mouse On Mars en Giant Sand/Howe Gelb) en is niet minder dan een heuse aanrader. Er staan weer dijken van nummers op, zoals je kan horen op de luisterpaal van 3voor12.
De knusse zaal in de Magdalenastraat kon maar op een handvol belangstellenden rekenen (een goeie 50 man, een knappe griet die links van mij stond, te weten mijn wederhelft en drie dronken paardenkoppen), maar dat was de kerels van Arbouretum geheel en al worst: ze gaven zich compleet en werkten in een goed uur een strakke set list af, die op meer dan goedkeurend ritmisch geknik van ondergetekende kon rekenen. Dave en de zijnen hadden snel door dat de zaal enkel gevuld was met die hard fans, die godbetert naar Brugge moesten afzakken, wat hun aanspoorde om hun rockmuziek gemengd met doom, folk, americana en psychedelica-elementen voor het volle pond aan de man (en de knappe griet) te brengen. Een om meer dan één reden memorabel optreden, dat ons ‘fan zijn’ alvast tot in de eeuwigheid bezegeld heeft.
P.S. excuses voor de slechte kwaliteit van de foto’s, maar had het fototoestel toch wel niet vergeten, zeker…
Ik ben klaar voor een met Beastie Boys gevulde lente en zomer. Yo!
De Düsseldorfse pianist en componist Volker Bertelmann brengt op 11 april onder zijn alias Hauschka een nieuw album uit, Salon des amateurs. Sinds 2004 stuurt deze getalenteerde muzikant eigenzinnige releases de wereld in, onder ander bij het geweldige label Fat Cat, waarop hij telkens zijn meesterlijke beheersing van de geprepareerde piano aantoont. Een geprepareerde piano (of prepared piano) is een piano waarbij op of onder een aantal van de snaren en/of hamers objecten worden geplaatst. Dit kan metaal, plastic, leer, rubber of …euh… pingpongballen zijn, zoals hij een paar weken terug tijdens zijn optreden in de Vooruit demonstreerde. Net als in deze video in de NPR studio’s:
Tijdens het optreden speelde de sympathieke Bertelmann enkele nummers van het nieuwe album. Hij kondigde meteen ook het master plan van de nieuwe release aan: het was zijn bedoeling om met de piano ‘dance’ te maken, aan de hand van strakke en pompende ritmes dus. Op basis van de nummers die je al kan beluisteren onder andere op YouTube, vind ik het erg verrassend hoezeer Hauschka in zijn opzet slaagt. Of wat dacht je van opener ‘Radar’:
Dat John Convertino (check zijn solo meesterwerk uit 2005 ‘Ragland’) en Joey Burns van Calexico, samen met de geniale Finse percussionist en sampling guru Samuli Kosminen meewerkten aan de plaat, verhoogt enkel maar ons ongeduld en onze verwachtingen… Tot slot, nog een voorsmaakje, ‘Ping’:
Vanaf vandaag word ik bij het horen van All out of Love van Air Supply herinnerd aan één van de meest creepy personnages uit de recente films die ik zag. Pope uit Animal Kingdom. Dikke aanrader die film.
Laat het u vooral niet tegenhouden een slowke in te zetten.
Ik betrap mezelf er op in de reader nogal snel door te scrollen naar Studio Multitracks. Een site die de afzonderlijke tracks van nummers post.
Soms merk je door enkel naar de vocals te luisteren hoe straf een nummer is.
Zoals Gimme Shelter, op 2 min 47, wanneer Merry Clayton begint te roepen en haar boos te maken enzo.
Andere nummers zijn dan weer gewoon grappig 
Enfin, gewoon om te zeggen dat dat eigenlijk wel een wreed wijs siteken is.
De Amerikaanse experimentele rockband Sun City Girls bracht sinds 1979 meer dan 50 albums uit, een 20-tal één uur durende tapes en een dozijn 7″-s, een groot deel ervan uitgebracht op hun eigen label Abduction. De band werd opgericht in Phoenix, Arizona, door de broers Alan (bass) en Sir Richard Bishop (gitaar, piano) en Charles Gocher (drums). Na de dood in 2007 van Gocher besloten de broers Bishop de groepsnaam niet langer te gebruiken, maar kondigden aan dat ze archiefmateriaal waar de onnavolgbare Gocher aan meewerkte, zouden uitbrengen. Zo kwam eind vorig jaar Funeral Mariachi uit, een wervelende en erg eclectische mix van Afrikaanse en Arabische rootsmusic, avant-garde rock, spaghettiwesternmuziek en psychedelische soundscapes. Bij momenten geloof je letterlijk je oren niet, maar beklijvend is het zeker en vast. Hoe dan ook, de plaat kreeg een verdienstelijke 11de plaats in de Top 50 van de beste albums van 2010 in Wire. Meer dan terecht. Hier is het eerste nummer op de B-zijde, Blue West:
En nog een persoonlijke favoriet, Black Orchid:
En wie de band beter wil leren kennen, hier is een mooie en representatieve mix met 41 (!) nummers door een SCG-freak op YouTube. Enkele platen die ik kan aanraden zijn Torch of the mystics (1990), Wah (2002) en de soundtrack die ze maakten voor Harmony Korines Mister Lonely (2008). Straffe gasten…
Recent Comments