Sinds een goeie maand ben ik weer volop aan het trainen voor de 20km in Brussel op 29 mei. Ik probeer om de 2 dagen tussen de 8 en 12km te lopen, tot nu toe met succes want ik voel me scherp en verlang al naar het startschot. Een vaste route is langs de Weverbosdreef, aan het (uitstekende) Thaise restaurant ‘Benjarong’ naar links en zo volg ik de Nederbrugstraat langs de Schelde tot onder de brug van de E17 en zo verder voorbij het kerkhof van Gentbrugge tot aan Gentbruggebrug. Onder die brug is mijn vast keerpunt, op 6,3km van mijn vertrekpunt. Vanaf daar keer ik terug op mijn passen en heb dan iets meer dan 12km gedaan. Die route is heel erg populair bij lopers, het is immers dwars door de grote groenzone Meersemdries. Erg aangenaam, langs het water en de velden, maar vooral zonder verkeer. Nu, aan het punt waar ik terugkeer, aan de brug, staat een geweldige graffiti:
“De wereld brandt” (de ‘t’ is er later toegevoegd ). En “joggers sterven ook” (ook de ‘v’ was onze brugbespuiter vergeten). Een man met humor dus. En telkens ik er onder door loop, moet ik lachen.
Pas terug van een overweldigende fietsrit: mijn eerste racefiets opgehaald bij A.S. Adventure in Lochristi. Tot thuis in Gentbrugge is dat om precies te zijn 12,44 km. Ik heb een Cannondale CAAD9 in de solden gekocht. Een compact, met een Shimano 105 groep, Shimano RS 10 wielen en een carbon voorvork. Vederlicht en hij bolt vanzelf.
Een grote pluim voor het fietsatelier in Lochristi. Zeer gedreven mensen, met veel vakkennis en uitstekende service. Zo kreeg ik gratis een paar pedalen, verwisselden ze gratis het voorblad naar een 50/36 en kreeg ik een korting van maar liefst 440 euro. Straks nog wat langs de Schelde rijden en mijn dag is goed.
Gisteren door zéér veel wind en zéér veel regen de 21km van de 30ste editie van de Course du Souvenir al vloekend en tierend uitgelopen. Ik was al lang van plan om eens mee te doen aan deze befaamde race, volgens hun eigen site “de mooiste koers van België”. De “Course du Souvenir” is niet alleen een vereniging van tal van lopers, het is ook een herinnering aan de Wapenstilstand. En het is in Ploegsteert, thuishaven van wielergod wijlen Frank Vandenbroucke. Tien jaar geleden werd, op de grote markt van Ploegsteert, ter herinnering van de duizenden soldaten die er sneuvelden in 14/18, een gedenkplaat onthuld, door niemand minder dan de kleinzoon van Sir Winston Churchill.
Tot zover de historiek. De koers zelf is heel goed georganiseerd en ik ben best wel blij met mijn resultaat, zeker gezien de erbarmelijke omstandigheden:
Het parcours is verbluffend mooi, met voor elk was wils: weidse velden, glooiend platteland, zompige bossen, eindeloze soldatengraven met witte kruisjes! En je passeert zelf bij “de Memorial en zijn talrijke grafzuilen,vereeuwigen onze lopers voor de eeuwigheid de herinnering van deze mannen die hun leven gaven om de vrijheid te verdedigen!” Bovendien krijgt iedere deelnemer aan de finish (aan het café van Vandenbroucke zijn moeder, trouwens) een frisse Queue de Charrue, het lokaal gebrouwen biertje. Hier loop ik aan de linkerzijde, met de rode regenjas en de verbeten blik:
Nog nooit zo afgezien… En alles doet weer pijn. Maar ook zeer gelukkig, natuurlijk.
Vorige zondag deed ik mee aan de eerste editie van de Kyocera Long Life Marathon Gent. Ik liep de halve marathon (21097.5m) in een verdienstelijke 1:51:32. Ik was graag onder de 1:45 gebleven, maar krampen naar het einde van de rit toe, het vroege ochtenduur en de barre weeromstandigheden bij de start, hebben me parten gespeeld. Voor de rest zoek ik geen excuses.
Het parcours van deze eerste editie was heel erg mooi, groen en gevarieerd. Na een rondje Watersportbaan, ging het naar de Blaarmeersen en van daar langs de Drie Leien terug richting Topsporthal. Bovendien is de finish op de atletiekpiste van de Topsporthal en dat is toch vrij spectaculair. Jammer dat we geen gans rondje mochten doen alvorens te finishen. De organisatie kon beter op bepaalde vlakken: de wegbewijzering was niet altijd even duidelijk, de bevoorrading was op toen ik voorbij de eerste post passeerde, het uitdelen van de borstnummers nam veel tijd in beslag en het ergerlijkste vond ik dat er geen duidelijke aanduidingen waren van het reeds afgelegde traject. Ik heb trouwens het gevoel dat het hele traject van de halve marathon iets langer is dan 21km (een vermoeden dat bevestigd wordt door het antwoord van de winnaar van de marathon toen een journalist hem feliciteerde met zijn scherpe tijd: “Ja, als de afstand klopt”). Bij de aankomst kregen alle deelnemers een (soort plastieken) medaille en een goodiebag, met daarin het boek van MarathonMan (die me ingehaald heeft, man, wat staan die gast zijn benen krom) én een spuitbus haarspray en mousse (WTF?).
Hoe dan ook, ik lees op de website van de organisatie alleen maar goede voornemens voor een volgende editie. En dan doe ik zeker nog eens mee. Voor de bus haarlak, natuurlijk…
Mijn jeugdheld is niet meer… Wie kan er ooit de Tour van 1989 vergeten, toen Fignon van LeMond verloor met 8 seconden verschil ? Dat waren nog eens tijden! Met de eierhoedjes, de volle wielen en speciale sturen… Merci pour tout, monsieur Fignon!
Gisteren was het weer zover: de 20 km door Brussel! Lichtverkouden, in het gezelschap van 30.000 andere zotten aan de start verschenen van deze 30ste editie en 1 uur, tweeënveertig minuten en 40 seconden later over de eindmeet gestrompeld. Zeer diep gegaan, maar dan ook 5 minuten sneller dan vorig jaar gelopen! Dolblij, maar nu doet alles wel pijn… Gelukkig was het Jourdanplein en het Maison Antoine vlakbij
De Mexicaanse vechtsport Lucha libre (‘vrij worstelen’) is na voetbal de populairste sport in Mexico, gebaseerd op het Amerikaanse catch maar dan met bonte maskers, kostuums en vooral veel theater en acrobatie. De luchadores (vechters/acteurs) die in Mexico een quasi mythische sterrenstatus genieten, streken zaterdagavond neer in het Brusselse Koninklijk Circus, dat voor de gelegenheid tot een Mexicaanse catchtent was omgeturnd, compleet met ringpoezen en al. Pompende hardrock op de catwalk, vuurwerk, gespierde lijven die door de lucht vlogen, Corona die rijkelijk vloeide. De regels in de ring zijn eenvoudig: de técnicos tegen de rudos. De técnicos zijn ‘de goeden’, de technische vechters die de regels volgen; de rudos zijn de gemene slechteriken, de vuile spelers quoi. De gevechten zijn min of meer vooraf doorgesproken, maar de toeschouwers weten niet wie in de strijd het onderspit zal delven.
In tegenstelling tot de Amerikaanse catchers zijn de Mexicaanse luchadores (ze zijn met zo’n slordige 5000) volkser, theatraler. Er zijn acrobatische gevechten met superatleten en met dwergen en travestieten, en ook vrouwelijke worstelaars schuwen de ring niet. De afsluiter is steevast een man-to-man fight tussen twee grootmeesters. Voor de spektakels in Brussel werd zowat de top overgevlogen met o.a. El Hijo del Santo, Huracan Ramirez Junior, Angel Blanco Junior, El Hijo Del Solitario. Maar het was vooral de flamboyante Cassandra/o die de show stal, compleet met geföhnde Farrah Fawcett-coupe die bij elke worp feilloos overeind bleef. Hij hield ons moeiteloos in zijn greep tijdens zijn pittige duel met luchador Magno. Hoog spektakelgehalte, bezwete lijven, opgehitst publiek tot in de nok, een magnum met amandelen, méér moest dat niet zijn…
Vandaag kwartfinales van het ijshockey op de Winterspelen in Vancouver. So what, hoor ik u zeggen. Maar! Als de Canadians de kwartfinales halen, spelen ze tegen de Russen, en daar begeven ze zich werkelijk op uí-terst glad ijs!! Toptalent én schrik van het Russische ijshockeyteam, de 24-jarige Alexander Ovechkin, zal er werkelijk álles aan doen om de gouden plak-ambities van de Canadezen voorgoed naar het ijstijdperk te slingeren!
De spectaculaire Russische ijshockeyer Alexander Ovechkin is thans niet alleen de beste, maar ook de best betaalde speler van de National Hockey League, de Noord-Amerikaanse profcompetitie. Hij bewees dat meermaals door onwaarschijnlijke doelpunten te scoren bij zijn ploeg The Washington Capitals, waarbij hij een 13-jarig contract tekende. Hij is een keiharde, ruwe speler, ijzig kalm en zonder angst voor represailles omwille van een kniestoot hier of een duw daar, en wiens toegetakelde gezicht met gehavend gebit zijn razende populariteit alleen maar ten goede komt. Hij is bovendien zoon van 2 topsporters: vader profvoetballer, moeder lid van het Sovjetrussische basketbalteam dat 2 gouden medailles op zijn naam schreef in ‘76 en ‘80. De Canadezen, die hem liever op een afstand houden, weten nu al dat ze niet over 1 nacht ijs zullen gaan en liggen al te bloeden…..
In het Canadese Vancouver gingen afgelopen zaterdag de Olympische Winterspelen van start. Meteen onder een slecht gesternte: de fatale crash van de Georgische rodelaar Nodar Kumaritashvili, die met een snelheid van 144km/u uit een bocht te pletter sloeg bij een trainingssessie. De openingsceremonie werd dan ook aan hem opgedragen.
Het goede nieuws is de triomfantelijke comeback van het Russische supertalent kunstschaatsen Evgeni Plushenko (°3/11/1982), Olympisch kampioen in Turijn in 2006. Slá-pe-lo-ze nachten heeft die man me bezorgd! Sedertdien was Plushenko drie jaar afwezig op de ijspiste, omdat hij vooral furore maakte op de Russische TV als razend populaire presentator van een programma kunstrijden, samen met voormalige wereldkampioene Irina Sloetskaja. Maar hij blééf diezelfde charmante jongen, gedisciplineerd werker, en de kalmte zelve.. Plushenko, afkomstig van het verre Chabarovsk (ook de geboortestad van filmregisseur/producer Sergey Bodrov), bleek al op zijn 4de een natuurtalent te zijn. Een trainer in Wolgograd ontdekte dit schaatswonder en dreef hem naar Aleksey Mishin, één van Ruslands bekendste trainers in St-Petersburg, die hem onder zijn hoede nam en naar de top leidde. Plushenko wordt beschouwd als één van de beste kunstrijders ooit, zéér gracieus, expressief, muzikaal. Nu ook in Vancouver is hij dé te kloppen man! Dit is áb-so-lu-te topklasse waarvoor je best álle afspraken annuleert…
). En “joggers sterven ook” (ook de ‘v’ was onze brugbespuiter vergeten). Een man met humor dus. En telkens ik er onder door loop, moet ik lachen. 
Recent Comments