Het filmfestival is in Gent (en alweer bijna weg ook). Veel heb ik er niet van gemerkt op de veeeeeele updates die in de mailbox door de organisatie gedropt worden na. Jammer, maar je kan het niet al willen. Geheel terzijde vraag ik me af hoe zo een filmfestival aanvoelt als je dat heel intens beleeft.
Enfin, ik had wel opgevangen dat Still Bill vertoond ging worden. Een documentaire over Bill Withers. Als er een film over Bill Withers in Gent getoond wordt, dan wil ik die zien. Bill Withers is bij mij verhuisd van Walkman naar Minidisk van Minidisk naar iPod van iPod naar iPod naar iPod. En zo om de zoveel tijd is het van dat, dan begint het te kriebelen en dan smijt ik één van zijn vele klassiekers op. I know, i know, i know, i know.
Bill Withers is een monument, daar twijfelt niemand aan. Wel een monument waar weinig mensen veel van weten. En zie, sinds gisteren weet ik er een pak meer over. Een crème van een mens, een eenvoudige mens en een echte muzikant. Het was een verademing eens een normale artiest geportretteerd te zien worden. Still Bill is zeker de moeite, hoewel ik liever wat meer over zijn muziek geleerd had.
In de Q&A met de regisseurs achteraf vroeg iemand of het niet moeilijk was een idool te portretteren. Dat is moeilijk. En de twee jonge regisseurs hadden dat nog niet volledig onder de knie. Niettegenstaand ben ik hun ongelooflijk dankbaar voor dit fijn stukje film en als ik em ooit ergens op dvd tegenkom, neem ik em sowieso mee. Bill Withers is een fijn mens.
De regisseurs wisten ook te vertellen dat er op zijn desktop een mapje staat “Unreleased Stuff” met daarin gerief van de jaren 70 tot nu. Bill Withers zijn computer hacken, anyone?
John Hughes is gisteren overleden. Wie is dat nu weer? Wel das een man die je zonder aarzelen de godfather van de eighties comedy film kan noemen. Als je oa the Breakfast Club, Ferris Bueller’s Day Off en Weird Science zowel geschreven als geregisseerd hebt … dan heb je mij (en velen met mij) als jong ventje veel plezante momenten bezorgd. (om nog maar te zwijgen van de muziek die hij in zijn films gebruikte)
Voor zij die lang niet meer naar één van zijn films gekeken hebben … doen! Alvast wat trailers om u in de mood te brengen.
UPDATE: leuke blogpost over zijn pennevriendschap met een tienerfan
We zijn hier ten huize Freaky al enkele dagen een feestje aan het bouwen op de tunes van Michael Jackson. Zijn dood was aanleiding om nog eens een en ander boven te halen. Er zijn wat mensen die schrikken. Michael Jackson? Serieus.
Kijk, zeggen dat Michael Jackson geen muziek kon maken is hetzelfde als zeggen dat Van Gogh niet kon schilderen. Of zeggen dat je “Michael Jackson niet graag hoort” is hetzelfde als zeggen dat muziek je eigenlijk niet interesseert. Vanzelfsprekend zat er op het eind wat crap bij. Maar vaak mooi geproducete crap. En hey, popmuziek maken is ook een métier. Het net wordt momenteel overladen van de tributes, de playlists, de clips en de dansjes. Als ik je 1 link zou mogen aanraden, ga eens langs bij KCRW, de mannen van de muziek, ze hebben al enkele uren in elkaar gebokst en doen wat veel muziekfans aan het doen zijn, gewoon naar zijn muziek luisteren en een feestje bouwen. Ik kan me niet herinneren dat ik al zo gefeest heb als er iemand stierf. Ik geef geen fluit om de persoon van Michael Jackson, maar geef veel fluiten om zijn muziek. Zijn dood (en het weer) is een goeie reden om die nog eens te spelen.
Luister eens naar Great to be Here(1971) of Baby be Mine(1982) of eindeloos veel andere tracks en je soundtrack voor het goede weer is al goed op weg. Kijk of er iemand in de kamer staat, if not, zet je speakers wat luider en beweeg ze eens, … de heupen, de voeten … en hopla!
We kunnen met een gerust gemoed sterven. Waar weekends al niet goed voor zijn. Enerzijds hebben we een schuldsaldoverzekeringdinkofferte en anderzijds heb ik EINDELIJK Jarvis Cocker live gezien.
Jarvis Cocker beheerst mijn muzikale leven al lang. Op Pulp ging ik in de jaren stillekes uit de bol, en alles wat de man nadien gemaakt heeft, werd alsmaar beter en beter. Zijn nieuwste album is een pareltje. Rock pur sang. Lyrics die je van een groot muzikant mag verwachten.
I love your body ’cause I’ve lost my mind
If you want someone to talk to, you’re wasting your time
If you want someone to share your life, you need someone who is alive
And if every relationship is a two-way street, I have been screwing in the back whilst you drive
I never said I was deep, but I am profoundly shallow
My lack of knowledge is vast, and my horizons are narrow
I never said I was big, I never said that I was clever
And if you’re waiting to find what’s going on in my mind, you could be waiting forever
Forever and ever
Gisterenavond (met heel de freaky redactie!) naar de AB getrokken. Ik was nerveus. Helden aan het werk zien is altijd tricky. De kans dat dat tegenvalt zorgt voor een ongemakkelijk gevoel.
De tweede helft van het voorprogramma nog net kunnen meepikken. The Legendary Tiger Man wordt zeker nog uitgediept ten huize freaky.
Maar dan, dan was het de beurt aan Jarvis. Wat een présence, wat een muziek, wat een dansjes, wat een performer. De man is volop bezig in de voetsporen te treden van zijn grote voorbeelden. De Scott Walkers, Brels, Bowies en Gainsbourgs van deze wereld. Troubadours. Mensen die zingen en optreden als een métier beschouwen. Vakmensen. Mensen die hun eigen nummers met liefde zingen. Ik ben omver geblazen. Bindteksten waarvan de doorsnee stubru radio presentator met schaamrood al huilend zou weglopen. Humor, emotie en waarheden. Jarvis liegt niet, hij zingt zijn waarheid. Zowat het volledige laatste album is de revue gepasseerd met hier en daar een nummertje uit zijn vorige solo plaat (kippevel kreeg ik bij Big Julie Rules the World) en ik denk ook één nummertje van Pulp herkend te hebben.
Jarvis, laat ons een deal sluiten. Jij maakt elke twee jaar een nieuw album, ik koop ze, en samen worden we oud. Hors catégorie.
UPDATE: Check zeker de foto’s eens bij Tim Broddin.
Een van de films die al veel te lang erg hoog op ons “to watch” lijstje stond was the Graduate. Waarom?
Wel er zijn een paar redenen.
Telkens als in familiekringen the Graduate, Simon and Garfunkel of Dustin Hoffman vermeld worden spreekt mijn vader de wijze woorden: “Ik heb die film nog met uw moeder in de cinema gezien!”. The Graduate is zo een film van de generatie van mijn ouders en ik was eigenlijk wel benieuwd bij welke film mijn ouders in de cinemazaal zaten te flikflooien.
Voorts is de soundtrack zo beroemd dat je die film moet gezien hebben. Je proberen inbeelden dat Mrs Robinson nog geen alltime classic was is wel wat moeilijk.
Tenslotte las ik onlangs dat Mike Nikols (wtf … diene mens heeft Closer ook gemaakt?) één van de grote inspiratiebronnen van Wes Anderson is, een hedendaags regisseur die me echt kan laten lachen.
Gisterenavond was het zover. Voor zij die de film nog niet gezien hebben … doen. Kweetniehoewijze en kweetniehoemooie film.
En nu weet ik ook meteen waarvan Wes Anderson het gebruik van “I don’t know” in zijn dialogen gehaald heeft. Dialogen van mensen die het niet weten … love it.
Ze zijn nog piepjong, maar ze hebben een geweldig album (The Strange Boys… And Girls Club) gemaakt. Ik kan niet meer stoppen met luisteren… Dit is het openingsnummer:
Snapshotje van een poster die deze week gearriveerd is ten huize freaky met een screen print van een aquarelleke van de cover van Melody Nelson van Gainsbourg. Die plaat is (her)uitgebracht in de US of A en die Amerikaanders ontdekken dat ze blij zijn die plaat te ontdekken. Voor wat het betekent, op Pitchfork kreeg de reissue van het album een score van 10 op 10 (jawadde!). Enfin, via kweetniemeerwaar stootte ik op dit postertje op 100 exemplaren gezeefdrukt, één impulsaankoop op Light in the Attic en een lange vliegtuigreis later is het posterke hier. Zo wijs!
Recent Comments