T-shirts kopen. Dat moet gebeuren, maar ik doe dat niet bijzonder graag. T-shirts kom je eens tegen en koop je dan, een souvenir zeg maar. Maar al bij al heb je toch een stash nodig. Ik koop dan meestal snel snel een pakje bij american apparel ofzo, wat kleurkes, et voila, je zit dan weer goed voor een tijdje.
Onlangs zag ik ergens wornfree passeren. Een site die tees verkoopt die bekende mensen op bepaalde momenten droegen. De grotere pop iconen: Joey Ramone, Joe Strummer, John Lennon en andere grootheden.
Fantastische shirts die komen met een label waarop een beeld staat van de betreffende grootheid met het betreffende shirt en het verhaal achter het moment. Het hoe, waarom en wanneer. Ik ben een sucker voor mensen die verhaaltjes verkopen, zeker als die verhaaltjes met popcultuur te maken hebben.
Enige nadeel, de t-shirts zijn vrij duur (naar mijn norm), gelukkig deden ze enkele weken geleden een actie waarbij je een random shirt aan $10 kon kopen. Ik heb me er vijf besteld. Vijf random verhalen voor $50 en 5 leuke t-shirts. Great stuff.
Kijk, Universal brengt een Deluxe Editie van Disintegration van the Cure uit. Centjes pakken met de backcatalogue heet zoiets, maar wel een editie die meer dan de moeite is. 3CD’s Het geremasterde album, een cd met live opnames uit de periode en last but not least een schijfje met demo’s en onafgewerkte takes. Yummie. Meteen de moeite om Lovesong hier eens te embedden. Een van mijn favoriete lovesongs. Simpel en oprecht schuun.
De laatste tijd passeert die Pianist Envy mix van Chilly Gonzales regelmatig eens op de ipod. Een extreem vette en extreem grappige mixtape door mister Gonzales. Mocht je de mixtape nog niet gehoord hebben, Gonzales speelt hiphop op piano en plakt daar wat samples en quotes tussen. Enfin, download hem eens.
Eén van de samples die hij gebruikt is de hilarische monoloog die Rocky aan zijn zoon geeft. Terwijl ik aan het luisteren was dacht ik zo met mezelf een weddenschap aan te gaan. Op het moment dat onze soon-to-be-born zoon vol in zijn puberteit zit, krijgt hij die monoloog van mij te horen. De komende 14 jaar gebruik ik om te oefenen om niet in de lach te schieten (en die you’re better than that even overtuigend te kunnen brengen).
De monoloog, hierzo:
Fringe is een tv reeks van J.J. – I ruled the noughties – Abrams. Dat hij meer dan Lost in zijn mars heeft toonde hij al met de laatste Star Trek film. Met Fringe is hij goed bezig nog een epische serie te maken. Perfect entertainment.
De opening titles van Fringe zien er normaal zo uit:
De laatste aflevering speelde zich af in de jaren 80, en kijk:
Er is een nieuw boekske op de markt. Niemand zit op nieuwe boekskes te wachten, maar toch zijn er mensen die nieuwe boekskes uitbrengen. De laatste plaats waar ik boekskes las was de pot, en ik betrap me toch steeds vaker op de pot met de iPod Touch. Maar enfin, … Apollo heet het boekske en die ene mens die ik ken die eraan mee werkt is een sympathieke mens.
De ondertitel is Muziek – Film – Informatie – Inspiratie. Het boekske is een pagina of 100 dik en kost 4 euroten. Als ik het boekske zou moeten omschrijven zou ik zeggen dat het een Knack Focus on steroids is. (Pop)Cultuur.
De eerste indruk is … mja. Voor mij is het allemaal een beetje veel. Misschien volgt er wat meer wanneer ik het volledig gelezen heb, maar ik zie graag boekskes met weinig maar lange artikels. Anderzijds, als je zo een Focus Knack lezer bent en je vindt dat die te dun geworden is … niet twijfelen. Enfin, ontdek het zelf, neem eens een exemplaar mee als je uw lottoformulier gaat binnensteken.
“I think records were just a little bubble through time and those who made a living from them for a while were lucky. There is no reason why anyone should have made so much money from selling records except that everything was right for this period of time. I always knew it would run out sooner or later. It couldn’t last, and now it’s running out. I don’t particularly care that it is and like the way things are going. The record age was just a blip. It was a bit like if you had a source of whale blubber in the 1840s and it could be used as fuel. Before gas came along, if you traded in whale blubber, you were the richest man on Earth. Then gas came along and you’d be stuck with your whale blubber. Sorry mate – history’s moving along. Recorded music equals whale blubber. Eventually, something else will replace it.”
Verzuipen doe ik. In al die lijstjes. Alsof Best of the Year nog niet genoeg was, hebben we dit jaar ook Best of the Decade erbij. Alles is goed om lijstjes te maken. Ik kom vooral veel muzieklijstjes tegen, en dat heeft alles te maken met de sites die ik bezoek. Je gelooft mij niet? Largeheartedboy heeft ze opnieuw voor u verzameld.
Ik kijk altijd uit naar dat ene lijstje, enfin het zijn een aantal lijstjes. De jaarlijkse charts van Boomkat, sinds vandaag online. Ga op ontdekking, ze houden je ongetwijfeld een jaar bezig. De Boomkat 2009 Charts.
Ja. Als je op je about pagina schrijft dat je graag stukjes over popcultuur op dit blog publiceert en je opgegroeid bent met Michael Jackson, dan is “This is It” een evidentie om in Kinepolis Gent (den decascoop) te gaan zien. De freaky’s waren vanavond van de partij.
Wat uitzonderlijk is aan This is It is dat er enorm veel beeldmateriaal beschikbaar is van de laatste repetities van de grootste popmuzikant aller tijden. Als de man een interview gaf zat de hele wereld voor de tv, en kijk van zijn laatste repetities hebben ze een shitload aan beeldmateriaal.
Wat ik gezien heb is een erg, erg, erg leuk afscheid van de King of Pop. Muziek staat centraal, en die muziek is soms zelfs nog redelijk rauw. Je hoort MJ zingen en je ziet em dansen. Niks is af en dat maakt het enkel mooier en interessanter. Zijn grote hits passeren de revue, wie twijfelt aan zijn muzikaal kunnen en zijn visie wordt het zwijgen opgelegd. Alles draait om hem en hij beslist zonder daarmee iemand te bruskeren. Een grote mijnheer.
Het meest verrassende aan de film is dat MJ dood is. Als je die man van 50 bezig ziet, kan je je niet inbeelden dat hij ondertussen begraven is. Hij danst de beste popdansers van de wereld weg. Laat een dozijn topdansers uit hun dak gaan als hij 5 minuten alleen op het podium een solo staat te geven. Die mens ziet er gewoon kerngezond (en een beetje griezelig) uit.
Enfin, ga dat zien. Ga dat vooral in de cinema zien, zo digitaal en met veel boxen enzo. Rondom mij heb ik veel mensen horen meezingen, stilletjes en met de voetjes bewegen enzo. Wanneer heb jij voor het laatst een Belg, een Turk en een Hollander in de cinema stilletjes weten samenzingen? Juist ja. This is it. Popcultuur op zijn best. Wild word ik daarvan.
Recent Comments