Kijk, Universal brengt een Deluxe Editie van Disintegration van the Cure uit. Centjes pakken met de backcatalogue heet zoiets, maar wel een editie die meer dan de moeite is. 3CD’s Het geremasterde album, een cd met live opnames uit de periode en last but not least een schijfje met demo’s en onafgewerkte takes. Yummie. Meteen de moeite om Lovesong hier eens te embedden. Een van mijn favoriete lovesongs. Simpel en oprecht schuun.
Archive for the 'pop' Category
De laatste tijd passeert die Pianist Envy mix van Chilly Gonzales regelmatig eens op de ipod. Een extreem vette en extreem grappige mixtape door mister Gonzales. Mocht je de mixtape nog niet gehoord hebben, Gonzales speelt hiphop op piano en plakt daar wat samples en quotes tussen. Enfin, download hem eens.
Eén van de samples die hij gebruikt is de hilarische monoloog die Rocky aan zijn zoon geeft. Terwijl ik aan het luisteren was dacht ik zo met mezelf een weddenschap aan te gaan. Op het moment dat onze soon-to-be-born zoon vol in zijn puberteit zit, krijgt hij die monoloog van mij te horen. De komende 14 jaar gebruik ik om te oefenen om niet in de lach te schieten (en die you’re better than that even overtuigend te kunnen brengen).
De monoloog, hierzo:
Fringe is een tv reeks van J.J. – I ruled the noughties – Abrams. Dat hij meer dan Lost in zijn mars heeft toonde hij al met de laatste Star Trek film. Met Fringe is hij goed bezig nog een epische serie te maken. Perfect entertainment.
De opening titles van Fringe zien er normaal zo uit:
De laatste aflevering speelde zich af in de jaren 80, en kijk:
Qua oog voor detail kan dit tellen. Me like!
Er is een nieuw boekske op de markt. Niemand zit op nieuwe boekskes te wachten, maar toch zijn er mensen die nieuwe boekskes uitbrengen. De laatste plaats waar ik boekskes las was de pot, en ik betrap me toch steeds vaker op de pot met de iPod Touch. Maar enfin, … Apollo heet het boekske en die ene mens die ik ken die eraan mee werkt is een sympathieke mens.
De ondertitel is Muziek – Film – Informatie – Inspiratie. Het boekske is een pagina of 100 dik en kost 4 euroten. Als ik het boekske zou moeten omschrijven zou ik zeggen dat het een Knack Focus on steroids is. (Pop)Cultuur.
De eerste indruk is … mja. Voor mij is het allemaal een beetje veel. Misschien volgt er wat meer wanneer ik het volledig gelezen heb, maar ik zie graag boekskes met weinig maar lange artikels. Anderzijds, als je zo een Focus Knack lezer bent en je vindt dat die te dun geworden is … niet twijfelen. Enfin, ontdek het zelf, neem eens een exemplaar mee als je uw lottoformulier gaat binnensteken.
“I think records were just a little bubble through time and those who made a living from them for a while were lucky. There is no reason why anyone should have made so much money from selling records except that everything was right for this period of time. I always knew it would run out sooner or later. It couldn’t last, and now it’s running out. I don’t particularly care that it is and like the way things are going. The record age was just a blip. It was a bit like if you had a source of whale blubber in the 1840s and it could be used as fuel. Before gas came along, if you traded in whale blubber, you were the richest man on Earth. Then gas came along and you’d be stuck with your whale blubber. Sorry mate – history’s moving along. Recorded music equals whale blubber. Eventually, something else will replace it.”
– Brian Eno
Uit the Guardian, gelezen op de immer interessante Lefsetz
Verzuipen doe ik. In al die lijstjes. Alsof Best of the Year nog niet genoeg was, hebben we dit jaar ook Best of the Decade erbij. Alles is goed om lijstjes te maken. Ik kom vooral veel muzieklijstjes tegen, en dat heeft alles te maken met de sites die ik bezoek. Je gelooft mij niet? Largeheartedboy heeft ze opnieuw voor u verzameld.
Ik kijk altijd uit naar dat ene lijstje, enfin het zijn een aantal lijstjes. De jaarlijkse charts van Boomkat, sinds vandaag online. Ga op ontdekking, ze houden je ongetwijfeld een jaar bezig. De Boomkat 2009 Charts.
Ja. Als je op je about pagina schrijft dat je graag stukjes over popcultuur op dit blog publiceert en je opgegroeid bent met Michael Jackson, dan is “This is It” een evidentie om in Kinepolis Gent (den decascoop) te gaan zien. De freaky’s waren vanavond van de partij.
Wat uitzonderlijk is aan This is It is dat er enorm veel beeldmateriaal beschikbaar is van de laatste repetities van de grootste popmuzikant aller tijden. Als de man een interview gaf zat de hele wereld voor de tv, en kijk van zijn laatste repetities hebben ze een shitload aan beeldmateriaal.
Wat ik gezien heb is een erg, erg, erg leuk afscheid van de King of Pop. Muziek staat centraal, en die muziek is soms zelfs nog redelijk rauw. Je hoort MJ zingen en je ziet em dansen. Niks is af en dat maakt het enkel mooier en interessanter. Zijn grote hits passeren de revue, wie twijfelt aan zijn muzikaal kunnen en zijn visie wordt het zwijgen opgelegd. Alles draait om hem en hij beslist zonder daarmee iemand te bruskeren. Een grote mijnheer.
Het meest verrassende aan de film is dat MJ dood is. Als je die man van 50 bezig ziet, kan je je niet inbeelden dat hij ondertussen begraven is. Hij danst de beste popdansers van de wereld weg. Laat een dozijn topdansers uit hun dak gaan als hij 5 minuten alleen op het podium een solo staat te geven. Die mens ziet er gewoon kerngezond (en een beetje griezelig) uit.
Enfin, ga dat zien. Ga dat vooral in de cinema zien, zo digitaal en met veel boxen enzo. Rondom mij heb ik veel mensen horen meezingen, stilletjes en met de voetjes bewegen enzo. Wanneer heb jij voor het laatst een Belg, een Turk en een Hollander in de cinema stilletjes weten samenzingen? Juist ja. This is it. Popcultuur op zijn best. Wild word ik daarvan.
Het filmfestival is in Gent (en alweer bijna weg ook). Veel heb ik er niet van gemerkt op de veeeeeele updates die in de mailbox door de organisatie gedropt worden na. Jammer, maar je kan het niet al willen. Geheel terzijde vraag ik me af hoe zo een filmfestival aanvoelt als je dat heel intens beleeft.
Enfin, ik had wel opgevangen dat Still Bill vertoond ging worden. Een documentaire over Bill Withers. Als er een film over Bill Withers in Gent getoond wordt, dan wil ik die zien. Bill Withers is bij mij verhuisd van Walkman naar Minidisk van Minidisk naar iPod van iPod naar iPod naar iPod. En zo om de zoveel tijd is het van dat, dan begint het te kriebelen en dan smijt ik één van zijn vele klassiekers op. I know, i know, i know, i know.
Bill Withers is een monument, daar twijfelt niemand aan. Wel een monument waar weinig mensen veel van weten. En zie, sinds gisteren weet ik er een pak meer over. Een crème van een mens, een eenvoudige mens en een echte muzikant. Het was een verademing eens een normale artiest geportretteerd te zien worden. Still Bill is zeker de moeite, hoewel ik liever wat meer over zijn muziek geleerd had.
In de Q&A met de regisseurs achteraf vroeg iemand of het niet moeilijk was een idool te portretteren. Dat is moeilijk. En de twee jonge regisseurs hadden dat nog niet volledig onder de knie. Niettegenstaand ben ik hun ongelooflijk dankbaar voor dit fijn stukje film en als ik em ooit ergens op dvd tegenkom, neem ik em sowieso mee. Bill Withers is een fijn mens.
De regisseurs wisten ook te vertellen dat er op zijn desktop een mapje staat “Unreleased Stuff” met daarin gerief van de jaren 70 tot nu. Bill Withers zijn computer hacken, anyone?
John Hughes is gisteren overleden. Wie is dat nu weer? Wel das een man die je zonder aarzelen de godfather van de eighties comedy film kan noemen. Als je oa the Breakfast Club, Ferris Bueller’s Day Off en Weird Science zowel geschreven als geregisseerd hebt … dan heb je mij (en velen met mij) als jong ventje veel plezante momenten bezorgd. (om nog maar te zwijgen van de muziek die hij in zijn films gebruikte)
Voor zij die lang niet meer naar één van zijn films gekeken hebben … doen! Alvast wat trailers om u in de mood te brengen.
UPDATE: leuke blogpost over zijn pennevriendschap met een tienerfan
Recent Comments