Er is een nieuw boekske op de markt. Niemand zit op nieuwe boekskes te wachten, maar toch zijn er mensen die nieuwe boekskes uitbrengen. De laatste plaats waar ik boekskes las was de pot, en ik betrap me toch steeds vaker op de pot met de iPod Touch. Maar enfin, … Apollo heet het boekske en die ene mens die ik ken die eraan mee werkt is een sympathieke mens.
De ondertitel is Muziek – Film – Informatie – Inspiratie. Het boekske is een pagina of 100 dik en kost 4 euroten. Als ik het boekske zou moeten omschrijven zou ik zeggen dat het een Knack Focus on steroids is. (Pop)Cultuur.
De eerste indruk is … mja. Voor mij is het allemaal een beetje veel. Misschien volgt er wat meer wanneer ik het volledig gelezen heb, maar ik zie graag boekskes met weinig maar lange artikels. Anderzijds, als je zo een Focus Knack lezer bent en je vindt dat die te dun geworden is … niet twijfelen. Enfin, ontdek het zelf, neem eens een exemplaar mee als je uw lottoformulier gaat binnensteken.
“I think records were just a little bubble through time and those who made a living from them for a while were lucky. There is no reason why anyone should have made so much money from selling records except that everything was right for this period of time. I always knew it would run out sooner or later. It couldn’t last, and now it’s running out. I don’t particularly care that it is and like the way things are going. The record age was just a blip. It was a bit like if you had a source of whale blubber in the 1840s and it could be used as fuel. Before gas came along, if you traded in whale blubber, you were the richest man on Earth. Then gas came along and you’d be stuck with your whale blubber. Sorry mate – history’s moving along. Recorded music equals whale blubber. Eventually, something else will replace it.”
Verzuipen doe ik. In al die lijstjes. Alsof Best of the Year nog niet genoeg was, hebben we dit jaar ook Best of the Decade erbij. Alles is goed om lijstjes te maken. Ik kom vooral veel muzieklijstjes tegen, en dat heeft alles te maken met de sites die ik bezoek. Je gelooft mij niet? Largeheartedboy heeft ze opnieuw voor u verzameld.
Ik kijk altijd uit naar dat ene lijstje, enfin het zijn een aantal lijstjes. De jaarlijkse charts van Boomkat, sinds vandaag online. Ga op ontdekking, ze houden je ongetwijfeld een jaar bezig. De Boomkat 2009 Charts.
Ja. Als je op je about pagina schrijft dat je graag stukjes over popcultuur op dit blog publiceert en je opgegroeid bent met Michael Jackson, dan is “This is It” een evidentie om in Kinepolis Gent (den decascoop) te gaan zien. De freaky’s waren vanavond van de partij.
Wat uitzonderlijk is aan This is It is dat er enorm veel beeldmateriaal beschikbaar is van de laatste repetities van de grootste popmuzikant aller tijden. Als de man een interview gaf zat de hele wereld voor de tv, en kijk van zijn laatste repetities hebben ze een shitload aan beeldmateriaal.
Wat ik gezien heb is een erg, erg, erg leuk afscheid van de King of Pop. Muziek staat centraal, en die muziek is soms zelfs nog redelijk rauw. Je hoort MJ zingen en je ziet em dansen. Niks is af en dat maakt het enkel mooier en interessanter. Zijn grote hits passeren de revue, wie twijfelt aan zijn muzikaal kunnen en zijn visie wordt het zwijgen opgelegd. Alles draait om hem en hij beslist zonder daarmee iemand te bruskeren. Een grote mijnheer.
Het meest verrassende aan de film is dat MJ dood is. Als je die man van 50 bezig ziet, kan je je niet inbeelden dat hij ondertussen begraven is. Hij danst de beste popdansers van de wereld weg. Laat een dozijn topdansers uit hun dak gaan als hij 5 minuten alleen op het podium een solo staat te geven. Die mens ziet er gewoon kerngezond (en een beetje griezelig) uit.
Enfin, ga dat zien. Ga dat vooral in de cinema zien, zo digitaal en met veel boxen enzo. Rondom mij heb ik veel mensen horen meezingen, stilletjes en met de voetjes bewegen enzo. Wanneer heb jij voor het laatst een Belg, een Turk en een Hollander in de cinema stilletjes weten samenzingen? Juist ja. This is it. Popcultuur op zijn best. Wild word ik daarvan.
Het filmfestival is in Gent (en alweer bijna weg ook). Veel heb ik er niet van gemerkt op de veeeeeele updates die in de mailbox door de organisatie gedropt worden na. Jammer, maar je kan het niet al willen. Geheel terzijde vraag ik me af hoe zo een filmfestival aanvoelt als je dat heel intens beleeft.
Enfin, ik had wel opgevangen dat Still Bill vertoond ging worden. Een documentaire over Bill Withers. Als er een film over Bill Withers in Gent getoond wordt, dan wil ik die zien. Bill Withers is bij mij verhuisd van Walkman naar Minidisk van Minidisk naar iPod van iPod naar iPod naar iPod. En zo om de zoveel tijd is het van dat, dan begint het te kriebelen en dan smijt ik één van zijn vele klassiekers op. I know, i know, i know, i know.
Bill Withers is een monument, daar twijfelt niemand aan. Wel een monument waar weinig mensen veel van weten. En zie, sinds gisteren weet ik er een pak meer over. Een crème van een mens, een eenvoudige mens en een echte muzikant. Het was een verademing eens een normale artiest geportretteerd te zien worden. Still Bill is zeker de moeite, hoewel ik liever wat meer over zijn muziek geleerd had.
In de Q&A met de regisseurs achteraf vroeg iemand of het niet moeilijk was een idool te portretteren. Dat is moeilijk. En de twee jonge regisseurs hadden dat nog niet volledig onder de knie. Niettegenstaand ben ik hun ongelooflijk dankbaar voor dit fijn stukje film en als ik em ooit ergens op dvd tegenkom, neem ik em sowieso mee. Bill Withers is een fijn mens.
De regisseurs wisten ook te vertellen dat er op zijn desktop een mapje staat “Unreleased Stuff” met daarin gerief van de jaren 70 tot nu. Bill Withers zijn computer hacken, anyone?
John Hughes is gisteren overleden. Wie is dat nu weer? Wel das een man die je zonder aarzelen de godfather van de eighties comedy film kan noemen. Als je oa the Breakfast Club, Ferris Bueller’s Day Off en Weird Science zowel geschreven als geregisseerd hebt … dan heb je mij (en velen met mij) als jong ventje veel plezante momenten bezorgd. (om nog maar te zwijgen van de muziek die hij in zijn films gebruikte)
Voor zij die lang niet meer naar één van zijn films gekeken hebben … doen! Alvast wat trailers om u in de mood te brengen.
UPDATE: leuke blogpost over zijn pennevriendschap met een tienerfan
We zijn hier ten huize Freaky al enkele dagen een feestje aan het bouwen op de tunes van Michael Jackson. Zijn dood was aanleiding om nog eens een en ander boven te halen. Er zijn wat mensen die schrikken. Michael Jackson? Serieus.
Kijk, zeggen dat Michael Jackson geen muziek kon maken is hetzelfde als zeggen dat Van Gogh niet kon schilderen. Of zeggen dat je “Michael Jackson niet graag hoort” is hetzelfde als zeggen dat muziek je eigenlijk niet interesseert. Vanzelfsprekend zat er op het eind wat crap bij. Maar vaak mooi geproducete crap. En hey, popmuziek maken is ook een métier. Het net wordt momenteel overladen van de tributes, de playlists, de clips en de dansjes. Als ik je 1 link zou mogen aanraden, ga eens langs bij KCRW, de mannen van de muziek, ze hebben al enkele uren in elkaar gebokst en doen wat veel muziekfans aan het doen zijn, gewoon naar zijn muziek luisteren en een feestje bouwen. Ik kan me niet herinneren dat ik al zo gefeest heb als er iemand stierf. Ik geef geen fluit om de persoon van Michael Jackson, maar geef veel fluiten om zijn muziek. Zijn dood (en het weer) is een goeie reden om die nog eens te spelen.
Luister eens naar Great to be Here(1971) of Baby be Mine(1982) of eindeloos veel andere tracks en je soundtrack voor het goede weer is al goed op weg. Kijk of er iemand in de kamer staat, if not, zet je speakers wat luider en beweeg ze eens, … de heupen, de voeten … en hopla!
We kunnen met een gerust gemoed sterven. Waar weekends al niet goed voor zijn. Enerzijds hebben we een schuldsaldoverzekeringdinkofferte en anderzijds heb ik EINDELIJK Jarvis Cocker live gezien.
Jarvis Cocker beheerst mijn muzikale leven al lang. Op Pulp ging ik in de jaren stillekes uit de bol, en alles wat de man nadien gemaakt heeft, werd alsmaar beter en beter. Zijn nieuwste album is een pareltje. Rock pur sang. Lyrics die je van een groot muzikant mag verwachten.
I love your body ’cause I’ve lost my mind
If you want someone to talk to, you’re wasting your time
If you want someone to share your life, you need someone who is alive
And if every relationship is a two-way street, I have been screwing in the back whilst you drive
I never said I was deep, but I am profoundly shallow
My lack of knowledge is vast, and my horizons are narrow
I never said I was big, I never said that I was clever
And if you’re waiting to find what’s going on in my mind, you could be waiting forever
Forever and ever
Gisterenavond (met heel de freaky redactie!) naar de AB getrokken. Ik was nerveus. Helden aan het werk zien is altijd tricky. De kans dat dat tegenvalt zorgt voor een ongemakkelijk gevoel.
De tweede helft van het voorprogramma nog net kunnen meepikken. The Legendary Tiger Man wordt zeker nog uitgediept ten huize freaky.
Maar dan, dan was het de beurt aan Jarvis. Wat een présence, wat een muziek, wat een dansjes, wat een performer. De man is volop bezig in de voetsporen te treden van zijn grote voorbeelden. De Scott Walkers, Brels, Bowies en Gainsbourgs van deze wereld. Troubadours. Mensen die zingen en optreden als een métier beschouwen. Vakmensen. Mensen die hun eigen nummers met liefde zingen. Ik ben omver geblazen. Bindteksten waarvan de doorsnee stubru radio presentator met schaamrood al huilend zou weglopen. Humor, emotie en waarheden. Jarvis liegt niet, hij zingt zijn waarheid. Zowat het volledige laatste album is de revue gepasseerd met hier en daar een nummertje uit zijn vorige solo plaat (kippevel kreeg ik bij Big Julie Rules the World) en ik denk ook één nummertje van Pulp herkend te hebben.
Jarvis, laat ons een deal sluiten. Jij maakt elke twee jaar een nieuw album, ik koop ze, en samen worden we oud. Hors catégorie.
UPDATE: Check zeker de foto’s eens bij Tim Broddin.
Recent Comments