Terwijl het ventje in Rotterdam in een cinemazetel zat, nam ik de gelegenheid te baat om er even wat fotografie te gaan proeven. In de Fotogalerie (van de Academie) loopt (nog tot 7/2) de Photo Academy Award, werken uit een internationale fotocompetitie voor laatstejaars en afgestudeerden van Nederlandse en Belgische academies. Een dertigtal jonge fotografen stelt er een selectie foto’s tentoon. Mijn aandacht ging vooral uit naar de Gentse Bieke Depoorter, die met haar Ruslandproject Oe menia eind vorig jaar in NY werd onderscheiden met de Magnum Expression Award (zie hierover mijn eerdere post dd 26/10/2009). Nog over Rusland: aangrijpende foto’s van Masha Osipova en Pavel Prokopchik, die elk op een heel eigen manier hun verhaal in beeld weten te brengen – 2 namen om te blijven volgen! Deze expo reist in maart naar Antwerpen.
Van een heel ander kaliber nog is Nicholas Nixon (°1947), Amerikaans fotograaf die vooral bekend werd met zijn portret- en documentaire fotografie. In het Nederlands Fotomuseum loopt momenteel de expo The Brown Sisters, een fascinerende zwart-wit portretreeks van zijn vrouw Bebe Brown en haar drie zussen. Nixon maakt 1 portret per jaar, met alleen de gezichten met een deel van de lichamen, en de zussen steeds in dezelfde orde van links naar rechts: Heather, Mimi, Bebe en Laurie. De serie is een sterk beeldverhaal over de sporen die de tijd achterlaat. De eerste foto dateert uit 1975, de meest recente uit 2009. Nixon werkt met breed formaat, en drukt zijn foto’s af vanaf 8X10 inch negatieven. Hij won verschillende prestigieuze prijzen, oa de National Endowment for the Arts Photography Fellowship en Guggenheim Fellowships. Een intrigerende kijkervaring!
Mijn sympathieke collega José Pombo heeft een fotomontage gemaakt over onze werkplaats, CINEMATEK, in een vroeger leven bekend als het Koninklijk Belgisch Filmarchief. Muchas gracias, José!
De Gentse fotografe Bieke Depoorter (23) is het afgelopen weekend in NY onderscheiden met de Expression Award van het internationale foto-agentschap Magnum, een prestigieuze prijs voor aanstormend talent. Depoorter trok voor Oe menia – With me, haar eindwerk aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Gent (KASK), driemaal alleen door Rusland. Haar bedoeling was om met de Transsiberië Express van Moskou naar Vladivostok te reizen, maar al gauw stapte ze af in de kleine dorpen. De Russische taal onmachtig, behielp ze zich met een briefje waarin ze om een slaapplaats vroeg, opgesteld door haar eerste gastvrouw. Depoorters foto’s geven een beeld van kroostrijke gezinnen die slapen, eten, huilen en overleven in één enkele kamer, en waar zijzelf bijzonder gastvrij werd ontvangen.
Naast een geldprijs van 6.700 euro, zal ze intensief worden begeleid door Magnumfotografen. De jury werd gevormd door Alec Soth, Paolo Pellegrin, Susan Meiselas en Jonas Bendiksen. Deze laatste zegt over haar afstudeerproject dat het “de rauwe schoonheid van het reizen, van een onbevangen blik” benadrukt. Ander Magnum-fotograaf en stadsgenoot Carl De Keyzer vindt dat haar werk ‘eruit springt’ en dat we zeker nog van haar zullen horen, als ze deze prijs als springplank weet te gebruiken. Depoorters werk zal te zien zijn in Rotterdam en Antwerpen begin 2010.
A suivre, en wel daarom: ziehier opnieuw de grauwe realiteit van Rusland, vanuit een totaal andere maar daarom niet minder persoonlijke invalshoek dan Nick Hannes, die ons recent in het Antwerpse fotomuseum ook het hedendaagse Oostblok door zijn lens, na meerdere treinreizen, meegaf.
Een tijdje terug gingen we naar de overzichtstentoonstelling Portret 1989-2009 van fotograaf Stephan Vanfleteren in het Gentse Circus Mahy. Tweehonderd grote en kleine zwart-wit portretten van bekende en minder bekende Belgen worden er tentoongesteld in een unieke locatie.
De eerste stappen die je zet in dit onwaarschijnlijke gebouw hebben iets overweldigends. Alleen daarvoor is een bezoek meer dan de moeite waard. En dan valt je oog op die reeks gelijkvormige portretten (die priemende blikken die je van alle hoeken aankijken!), en de overrompeling is compleet.
Wat de portretten betreft: het is een beetje veel van hetzelfde en Vanfleterens techniek heeft niets vernieuwends (focussen op de ogen, spelen met scherptediepte, etc.) en begint zelfs te vervelen na de zoveelste uitvergrote en opgekuiste tronie van een BV, maar sommige portretten grijpen toch naar de keel. Jammer ook dat de toegang vrij duur is (8 €)…
Dit weekend waren we in Parijs. Hoofddoel van de trip was een optreden van Tori Amos (waarover meer later op deze pagina’s), maar wat doe je als je in de lichtstad bent ? Lekker eten, beetje shoppen en tentoonstellingen afschuimen, natuurlijk. En we hebben er een hele mooie gezien in het Centre Pompidou over surrealistische fotografie, getiteld La subversion des images.
Meer dan 400 foto’s van Man Ray, Georges Brassaï, Henri Cartier-Bresson, Hans Bellmer (een ontdekking, wat mij betreft!), Claude Cahun, Raoul Ubac, Jacques-André Boiffard, Maurice Tabard en Dora Maar (nog een hoogtepunt) staan mooi opgesteld langs een gevarieerd parcours. Er zijn ook een tiental filmpjes te zien, waaronder een persoonlijke favoriet, Rose Hobart van Joseph Cornell:
Een heel mooi project op het werk. Kom massaal, want het zijn allemaal rariteiten! En dan weet je meteen ook waar al die leuke samples bij Moby & Co. vandaan komen…
Samen met de AB, het Muziekinstrumentenmuseum en La Médiathèque, brengt CINEMATEK hulde aan de gerenommeerde Amerikaanse etnomusicoloog Alan Lomax (1915-2002) met een lezing en een reeks filmprojecties.
Alan Lomax besteedde meer dan 60 jaar van zijn leven aan het opnemen en verspreiden van volksmuziek. Samen met zijn vader was hij verantwoordelijk voor de ontdekking van blueslegende Leadbelly en folkicoon Woody Guthrie. Lomax’ invloed op de hedendaagse muziek kan niet voldoende benadrukt worden. Minderheidsgroepen werden hierbij niet over het hoofd gezien. Zo schonk hij uitgebreid aandacht aan de zwarte muziek (blues, jazz) en de gevangeniscultuur (zie zijn prachtige collectie Prison songs).
Alan Lomax was niet alleen een songhunter maar ook een begenadigd fotograaf. Van 1978 tot 1985 reisde Alan Lomax met een cameraploeg door het Amerikaanse zuidwesten. Zijn doel was de regionale folklore uitgebreid te documenteren. Het resultaat werd gebundeld in de vijfdelige reeks American patchwork. De volledige reeks zal te zien zijn vanaf 1 september tot en met 27 oktober in onze VIEWING SPACE.
Naast zijn eigen documentaires bestaat er nog een hele resem interessante films die het werk van Lomax of zijn geestesgenoten hebben vereeuwigd. Zo tonen we Lomax — the songhunter een mooi portret van Lomax, voor de gelegenheid ingeleid door de legendarische folkzangeres Shirley Collins; M for Mississippi: a road trip through the birthplace of the blues, een roadmovie uit 2008 over de meest fascinerende bluesfiguren van de Mississippidelta; Awake, my soul: the story of the Sacred Harp over de geschiedenis van The Sacred Harp, een negentiende-eeuws songboek waarin Amerika’s eerste liedjes bewaard zijn gebleven, met een inleiding door Nathan Salsburg van het Alan Lomax Archive en ten slotte, Genghis blues, het onwaarschijnlijke verhaal van een blinde blueszanger die naar Tuva reist om mee te doen aan een keelzangwedstrijd.
De AB organiseert vanaf eind augustus (start op de Feeërieën met The Golden Glows en Chatham County Line) een hele reeks concerten rond Alan Lomax. Voor alle details: www.abconcerts.be
In 1954 trok Alan Lomax met musicoloog Diego Carpitella doorheen Italië. Deze éénjarige reis werd door henzelf in beeld gebracht aan de hand van veldopnames en indrukwekkende fotografie. Italiaans etnomusicoloog Goffredo Plastino (Newcastle University) bundelde dit materiaal in L’anno più felice della mia vita (The happiest year of my life). Deze fototentoonstelling zal te zien zijn in het MIM van 26.08 tot 11.10.2009. Goffredo Plastino geeft een lezing in het MIM op 10.10 over de fototentoonstelling en op 13.10 in CINEMATEK over Pasolini’s gebruik van Lomax’ opnames in zijn Il decamerone. Voor alle details: www.mim.be
Gisteren gingen wij naar het Antwerps fotografiemuseum voor de tentoonstelling van de jonge Belgische fotograaf Nick Hannes. Red journey is de titel van deze kleine tentoonstelling, die de reis verbeeldt die Hannes gedurende een jaar maakte in 2007 en 2008 doorheen de vijftien voormalige Sovjetrepublieken, van Wit-Rusland tot Vladivostok aan de Stille Oceaan.
De foto’s leggen het schrijnende Sovjetverleden van die landen op een onthullende manier bloot. Hannes heeft een bijzonder oog voor het tragikomische, zonder dat zijn lens de bedoeling heeft te ridiculiseren.
Hij slaagt er perfect in een middenweg te vinden tussen het ‘romantische’ beeld van de voormalige Sovjet-Unie, en de verzameling Westerse clichés over deze landen (grauwe armoede, alcoholisme, misdaad, etc.) die zo fundamenteel anders zijn en nog steeds buigen onder het juk van hun Sovjetverleden.
Nog tot 13 september in het fotografiemuseum. Het mooi uitgegeven boek bevat veel meer foto’s dan er te zien zijn op de expositie, en is een absolute aanrader.
Vorige zaterdag ben ik naar de nieuwe tentoonstelling van Magnum-fotograaf Carl De Keyzer in het SMAK geweest.
Ik was al een grote fan van ’s mans werk, maar na het zien van Trinity, weet ik dat De Keyzer een hele grote meneer is. Vijftien jaar werkte De Keyzer aan het samenstellen van deze prachtig geënsceneerde tentoonstelling die trouwens al een jaar oud is en in première ging in Parijs. Het oude liedje van groot Belgisch talent vooral niet te veel kansen te geven in eigen land.
De tentoonstelling is gestructureerd als een drieluik. Elk deel kreeg een titel en heeft een eigen thema: Tableaux d’Histoire, Tableaux de Guerre, Tableaux Politiques. Het eerste tableau werpt een bevreemdend licht op het theatrale van de politieke macht en bevindt zich in een blauwe zaal. Het tweede perspectief toont ons het geweld als tijdloos en plaatsloos gegeven. Oorlog als esthetisch gegeven. Dit is een reeks panoramische foto’s, in een groene zaal en voor mij meteen ook het hoogtepunt van de tentoonstelling. Het derde deel, in een rode zaal, neemt ons mee naar de coulissen van de politieke macht: de façade, de lobby, de achterkamertjes… Meesterlijke beelden die spreken tot de toeschouwer en stemmen tot bezinning over de toestand van deze wereld…
Recent Comments