Gisteren zijn we in Cinema Nova naar de openingsfilm geweest van de derde editie van het Offscreen filmfestival, Air doll van Hirokazu Koreeda, een aangrijpend modern sprookje over de inner city blues van de grootstadsmens aan de hand van het verhaal van een opblaaspop die tot leven komt en ontdekt dat de wereld veel complexer in elkaar steekt dan ze ooit had kunnen vermoeden.
Een geslaagde opener voor een filmfestival dat zich richt tot liefhebbers van onalledaagse en ongewone cinema. Naast een selectie exclusieve (avant)-premières, ligt de focus dit jaar op de spaghetti western, met 15 klassiekers van het genre én de komst van notoir kenner en liefhebber, cult regisseur Alex Cox. In mijn apejaren was ik een enorme fan van Alex Cox’ BBC-programma Moviedrome, waarin hij telkens een cultfavoriet van een zeer lucide en vaak grappige inleiding voorzag. Zo leerde ik bijvoorbeeld het geweldige The wicker man kennen:
Onder de noemer “Pink & Violent” vertoont Offscreen 8 unieke films uit de Japanse exploitation cinema van de jaren 70. Ook exploitation, maar dan Europees is het werk van het Spaanse Z-film icoon Jess Franco die samen met zijn fetisj actrice Lina Romay naar Brussel afzakt. Kersen op de taart zijn de komst van geniale kluizenaar en geflipte animatiefilmer Bruce Bickford en van elektro muzikant Felix Kubin, als curator van een “Neue Deutsche Welle” avond. En vergeten we niet de vele off-screen activiteiten: lezingen, Q&A’s, gastentafels en DJ sets. Redenen te over dus om af te zakken naar de Nova, Cinematek of Bozar…
1984. Artem, professor wetenschappelijk atheïsme aan de Universiteit in St-Petersburg, bezoekt zijn broer, een hooggeplaatst legerofficier, in de omgeving van de fictieve industriële stad Leninsk. Autopech drijft hem naar een illegale alcoholstokerij, wat het begin is van een donkere, vlijmscherpe thriller tegen de achtergrond van de oorlog in Afghanistan.
Regisseur Aleksei Balabanov liet zich voor deze controversiële prent inspireren door een krantenartikel over de verdwijning van de dochter van een partijchef, en voert ons met zijn krachtige, compromisloze mise-en-scène naar de bodem van de hel. De titel Cargo 200 (Gruz 200) verwijst naar het verschepen van de ‘vracht’ dode Russische soldaten uit Afghanistan. Een rauwe, bloedstollende schets van de aftakeling van een grootmacht. Gevoelige zielen onder ons, verwijder u…
Set in the 1980s, Cracker Bag is a gentle suburban observation which subtly reflects a disenchanting prelude to the coming of age.
Winner of the Palme D’Or – Short Film Cannes Film Festival 2003.
Door Glendyn Ivin.
Mijn sympathieke collega José Pombo heeft een fotomontage gemaakt over onze werkplaats, CINEMATEK, in een vroeger leven bekend als het Koninklijk Belgisch Filmarchief. Muchas gracias, José!
Voila. We hebben onze eerste film van 2010 gezien. Onze eerste film in het nieuw decennium, en alle lijstjes van het voorbije decennium waarin Love Exposure (Ai no mukidashi) niet voorkomt mag je niet geloven. Een beest van een film. Vier uur epic madness geschreven en geregisseerd door Shion Sono. Een film over religie, perversie, zonde, liefde en euh … panty photography. Waar wacht je op.
Een waanzinnige trip van vier uur, een visuele parel, een fantastisch verhaal en veel onderbroeken. Wat een film. … Om nog maar te zwijgen hoe de regisseur door middel van loops het begrip soundtrack een nieuwe betekenis geeft. Damn, dat deed deugd en wat was dat lang geleden. Nog!
Het was Tabu premiere dit weekend. De film van Vince waar Miss Freaky de Costume Designer voor was. Opgenomen in september, maar dat wist u – trouwe lezer – al. Enfin, het was plezant. Twee voorstellingen met heel wat volk op een winterse avond in Gent, wat heb je meer nodig om het gezellig te maken.
De film is zonder *kuch* overdrijven *kuch* een absoluut meesterwerk geworden. Neen, serieus, de film is goed en spijtig genoeg kan ik hem hier niet embedden ofzo. Een komedie die overgaat in een drama met – I kid you not – een kleine musical scène. De hoodrolspeler zingt een nummer. En dat nummer heb ik stiekem gefilmd op de receptie (met toostjes!). Het was een meer dan geslaagde première avond en hopelijk gaat het tabu goed in het festivalcircuit. De freaky’s twijfelen er niet aan.
En nu … allemaal meezingen.
De Uruguayaanse regisseur Fede Alavrez plaatste begin november zijn kortfilm Ataque de pánico op Youtube. De BBC meldt dat de jongeman nu een contract van 30 miljoen dollar (20,8 miljoen euro) heeft gekregen om een Hollywoodfilm te produceren. De kortfilm van net geen vijf minuten – over gigantische robots die Montevideo binnenvallen – werd gemaakt met een budget van 300 $ en is een ware hit op El Tube. Regisseur Alvarez vertelt: “‘Ik heb ‘Ataque de Panico!’ donderdag op het internet gezet en maandag zat mijn mailbox vol met berichten van Hollywoodstudios. Het was geweldig, we waren allemaal in shock”.
De Uruguayaan is nu gevraagd om een sciencefictionfilm te produceren die zal worden opgenomen in Uruguay en Argentinië. Alvarez is van plan om een volledig nieuw verhaal te bedenken voor de film. Een van de voornaamste geldschieters van het project is niemand minder dan regisseur Sam Raimi, onder andere bekend van de Spiderman- en Evil Dead-films. Hoog tijd om Tabu op YouTube te zetten, Vince !
In dit donkere en controversiele meesterwerk van Liliana Cavani ontmoet Lucia (Charlotte Rampling), overlevende van een concentratiekamp, 13 jaar na W.O. II de voormalige SS-officier Max, haar vroegere beul/minnaar.
Max (een overtuigende Dirk Bogarde) werkt als nachtwaker in een Weens hotel. Ze herbeleven hun sado-masochistische relatie, maar dat is buiten Max’ voormalige SS-kameraden gerekend…Over de wreedheid en decadentie van het Nazi-regime. Beschreven als ‘a gruesome dance of death’. Bleef (opnieuw) aan onze ribben plakken.
Duncan Jones, aka Zowie Bowie, en inderdaad zoon van David, tekende voor de low-budget science fiction film getiteld Moon, die begin deze maand werd gelauwerd als beste film van 2009 op de British Independent Film Awards (Bifas). De 38-jarige Jones won verdiend de prestigieuze prijs als Best Debut Director.
In deze minimalistische sci-fi woont astronaut Sam Bell (Sam Rockwell) al bijna drie jaar op de maan in opdracht van het bedrijf Lunar Industries, met hoofdzetel op de aarde. Hij moet er Helium 3 ontginnen en in capsules naar de aarde schieten. Wegens een defecte satelliet is communicatie met zijn vrouw Tess en dochtertje Eve uiterst zeldzaam en zijn enige gezelschap aan boord is de robot Gerty (stem van Kevin Spacey).
Door dit langdurige kluizenaarsbestaan op de maan echter krijgt Sam last van hallucinaties, met een bijna-fataal ongeluk tijdens één van zijn mijnexpedities als resultaat. Eenmaal terug op zijn basisstation wordt hij plots geconfronteerd met zijn jongere ‘ik’. Deze tweede Sam beweert daar te zijn met een zelfde contract van 3 jaar. De strijd om de waarheid te achterhalen en om de snelle terugkeer naar de aarde mogelijk te maken, neemt een aanvang…
Jones werpt met deze kleine space-oddity een licht op de toekomst. Rockwell schittert in de rol(len) van de astronaut die de helium-mijn bemant. Wij bleven alvast niet op onze honger zitten.. Een echte aanrader voor sci-fi-liefhebbers!
!
Recent Comments