Hier is iets om naar uit te kijken: een animatiespeelfilm geschreven en geregisseerd door de onnavolgbare Dash Shaw, die we kennen van de strips Bottomless Belly Button en Body World (het meest experimentele en bevreemdende stripverhaal dat ik ooit las of lees jij regelmatig strips waar je het boek een kwartslag moet draaien omdat de tekeningen verticaal staan en waar je een soort grondplan moet volgen om het verhaal samen te stellen?). Shaw houdt sinds september 2010 een productieblog bij, waar hij regelmatig korte films op plaatst, of fragmenten en storyboards die een tipje van de sluier lichten. Hierboven alvast een veelbelovende teaser.
Archive for the 'movies' Category
Dit weekend is het feest bij mijn (tijdelijke) werkgever Het Huis van Alijn. Sinds ongeveer een maand maak ik beschrijvingen van een deel van de familiefilms die er bewaard worden. Erg boeiend werk, want het is een prachtige en zeer gevarieerde collectie…
Maar, feest dus! STUDIO ALIJN, hun jongste creatie, opent op zaterdag 2 en zondag 3 april zijn deuren. STUDIO ALIJN is opgevat als een kenniscentrum over de cultuur van alledag. De museumcollectie, het foto- en filmarchief zijn er voortaan op afspraak digitaal raadpleegbaar. STUDIO ALIJN bevindt zich naast de museumshop, op de Kraanlei 69.
Vanavond, 1 april, wordt ook de fototentoonstelling UIT HET FOTOALBUM, afl.4 TROTS OP MIJN AUTO geopend, met naast een foto waar mijn broer en ik poseren voor de Autobianchi van ons ma, ook nog deze foto van de Citroën DS van ons vader (in totaal zijn er honderden foto’s te zien en geloof me vrij, er zitten prachtexemplaren tussen):
En last but not least, ook het filmproject BYE BYE SUPER 8 van Johan Kramer zal vanavond in première vertoond worden. De Nederlandse filmmaker Johan Kramer maakte 25 portretten van 8-jarigen met de laatste doosjes Kodachrome. Deze portretten worden op 25 projectoren tegelijk geprojecteerd, wat een vrij uniek spektakel oplevert. Op zaterdag en zondag zijn er projecties op vastgelegde tijdstippen (4 x per dag, ondergetekende zal ook enkele projectoren bedienen, als dat maar goed afloopt). Na het weekend kan je de digitale versie van het project nog tot 3 juli bekijken in het museum. Hier zie je een korte impressie van het project in de Kunsthal in Rotterdam:
En een voorstelling van het project door Kramer zelf:
De avond wordt afgesloten met een optreden van de onvolprezen The Antler King, die een still uit één van de familiefilmpjes gebruiken voor de hoes van hun debuutplaat. Allen daarheen, freaks!
Films bekijken in één oogopslag, het kan! Op de tumblr blog Movie Bar Code scannen enkele filmfanaten elk beeld van een film en comprimeren het geheel tot één enkel beeld. Hierboven zie je Snatch en hieronder The Departed, twee van de recentste toevoegingen.
Je kan ook posters en postkaartjes kopen van de gecodeerde films, which is nice… Misschien eens Sneeuwwitje en de zeven dwergen bestellen:
Vanaf vandaag word ik bij het horen van All out of Love van Air Supply herinnerd aan één van de meest creepy personnages uit de recente films die ik zag. Pope uit Animal Kingdom. Dikke aanrader die film.
Laat het u vooral niet tegenhouden een slowke in te zetten.
Vorige week Somewhere van Sofia Coppola gaan kijken.
Volledig mijn ding, zeer goeie acteersprestaties, passende kostuums, perfecte art direction, een stilistisch zeer geslaagde oefening en als klap op de vuurpijl als main theme ouderschap. (ik ben zelf zo’n goeie zeven maanden geleden voor het eerst mama geworden)
Als kijker krijg je de tijd om te voelen, te kijken, de personages te ontdekken en te genieten van al die sfeer.
Ik heb altijd zo een zeer intens, ‘connected’ en zelfbewust gevoel tijdens en na haar films. Voor mij kan zij als geen ander een typische sfeer eigen aan een bepaalde levensfase in beeld brengen.
Als je het mij vraagt is La Coppola een zeer goede regisseur die beter blijft worden.
Oh ja, de soundtrack is alweer yummie en Elle Fanning is in het oog te houden.
From Terrence Malick, the acclaimed director of such classic films as Badlands, Days of Heaven and The Thin Red Line, The Tree of Life is the impressionistic story of a Midwestern family in the 1950′s. The film follows the life journey of the eldest son, Jack, through the innocence of childhood to his disillusioned adult years as he tries to reconcile a complicated relationship with his father (Brad Pitt). Jack (played as an adult by Sean Penn) finds himself a lost soul in the modern world, seeking answers to the origins and meaning of life while questioning the existence of faith. Through Malick’s signature imagery, we see how both brute nature and spiritual grace shape not only our lives as individuals and families, but all life.
Yummie.
Ik denk dat ik in maart nog maar eens naar de cinema ga gaan. Met veel popcorn graag.
De langverwachte nieuwe film van Dogma-regisseur Thomas Vinterberg (Festen, 1998), gebaseerd op een boek van Jonas T. Bengtsson, is het verhaal van twee broers die graag goed willen zijn, maar leven aan de zelfkant van de Deense maatschappij en ten slotte wegzinken in zelfdestructie. Beide mannen zijn opgegroeid met een alcoholische moeder, in een gezin dat na een tragische gebeurtenis uit elkaar is gevallen. Als volwassenen wonen ze, zonder met elkaar contact te hebben, in mistroostige buurten in Kopenhagen. Wat hen bindt, is hun gezamenlijke strijd om te overleven (de titel van de film verwijst naar de martelmethode waarin het hoofd van het slachtoffer onder water wordt gehouden zodat hij bijna verdrinkt, ook gekend als waterboarding).
Vinterberg levert een ontroerende film af over de ravage van een traumatische jeugd, maar dan zonder de burgerlijke context van Festen. Wat de gevolgen zijn van het véél te vroeg volwassen worden, zien we in het latere leven van beide broers. Nick is pas ontslagen uit de gevangenis en probeert te overleven dankzij bier en gewichtheffen. Zijn jongere broer is een junk, die na het tragische ongeval van zijn vrouw de zorg heeft voor zijn zesjarig zoontje Martin. Het tragische dubbelleven dat deze broer leidt, vormt het ontroerendste deel van de film: hij wil zo graag een normale vader zijn die zijn zoontje ophaalt aan de schoolpoort, maar tegelijk snakt hij naar zijn dagelijkse shot, zonder dat Martin dat mag doorhebben. Maar dat lukt niet altijd…
De levens van de broers kruisen elkaar nooit, maar ze zijn verbonden door een gemeenschappelijk trauma, dat Vinterberg zonder remmingen en schroom laat zien. De film portretteert op een afstandelijke wijze de menselijke behoefte aan tederheid, intimiteit, zorgzaamheid, dit alles gesitueerd in het grauwe Kopenhagen. Een donker maar ijzersterk portret, met doorheen de droefheid een hoopvol einde…
In de jongste film van de Griekse regisseur Yorgos Lanthimos (1973) houdt een stel ontspoorde ouders hun drie schijnbaar naïeve, jongvolwassen kinderen in extreem sociaal isolement. De vader is een fabriekseigenaar die zijn gezin verbiedt om hun riante villa te verlaten. De moeder gaf blijkbaar uit vrije wil het contact met de buitenwereld op; de kinderen daarentegen werden nooit voor een keuze geplaatst. Ze krijgen slechts halve waarheden te horen over de zogenaamde boosaardige buitenwereld, en worden onderworpen aan vernederende spelletjes en intrigerende rituelen. Het gezin wordt geregeerd door competitie en angst. Buiten de poorten ligt elk moment de dood op de loer, stelt de vader. Zo wordt een onschuldige kat bijvoorbeeld omschreven als een moordlustig wezen. Er is geen telefoon of computer in huis; de TV dient enkel om sporadisch naar home-made video’s te kijken. Zélfs de taal zetten de ouders naar hun hand…
Wanneer de vader een jonge veiligheidsagente uit zijn fabriek mee naar huis brengt om de zoon seksueel te bevredigen, begint langzaam maar zeker het totale isolement van de kinderen af te brokkelen. Zijn strakke regime blijkt uiteindelijk door invloeden van buitenaf onhoudbaar, en leidt tot seksuele perversie en zelfs geweld.. De titel van de film, Dogtooth, verwijst naar een van de belangrijkste wetten die de vader zijn kinderen heeft opgelegd: ze mogen het huis verlaten als één van hun hoektanden vanzelf uitvalt…
Yorgos Lanthimos maakt deel uit van een golf nieuwe jonge Griekse filmmakers, en laat een sterk uitvergrote versie zien van het gezin als een absurdistisch universum, dat des te beklemmend wordt door de strakke fotografie, de grimmige humor, de gestileerde composities, het bevreemdende spel. Hij wil laten zien hoe sterk de blik op de wereld wordt bepaald door de opvoeding.
Deze intelligent gemaakte, voortreffelijk geacteerde prent grijpt je bij de keel en laat je niet meer los. Walging en fascinatie wisselen elkaar af, maar toch wordt de film nergens cynisch. Winnaar van Un certain regard op het Festival van Cannes in 2009.
Verleden week hadden we voor het werk wat mensen uitgenodigd om naar een exclusieve screening van the Social Network te kijken. Ik ben mee gaan kijken.
De film is geregisseerd door David Fincher. U waarschijnlijk gekend van films als Fight Club, Se7en en Zodiac. Maar u vooral gekend van zijn fantastisch regiewerk voor Paula Abdul’s, Straight Up.
Neen, serieus. Ik heb Fight Club, Se7en en Zodiac gezien. The Social Network is de beste van de vier. Een twee uur durende film over het ontstaan van Facebook klinkt mij saaier in de oren dan een zoveelste herhaling van de kampioenen. Frankly my dear, I don’t give a fuck hoe facebook ontstaan is. Het verhaal achter een website, hoe saai kan je film maken. Think again.
De facebook watchers op deze wereld hebben veel kritiek op het feit dat de film niet echt is. Het klopt allemaal niet. Uhu. Hello. Het is een film. Het voelt niet als een documentaire en ik heb nooit gedacht dat ik naar iets ‘echts’ zat te kijken.
Wat de film wel is, is een prachtig drama. Een verhaal van alle tijden toegepast op de meest succesvolle site ooit. Twee uur film die voorbij knallen. Een verhaal over vriendschap, verraad, succes en jaloezie. Een verhaal voor de internetgeneratie, maar nog meer een verhaal voor de mensen die minder vertrouwd zijn met die generatie. Scherpe dialogen, een paar mooie vertolkingen een stevige soundtrack allemaal minitieus aan elkaar gemeten. De tilt-shift stijloefening tijdens de roeiwedstrijd mochten ze er van mij wel uitlaten, dat was een beetje te intro-Villa-Vantilt-achtig.
Plezant filmke.
(Jammer van Scala 
)
Recent Comments