all the freaky people make the beauty of the world
Mooi moment daarnet: mijn Last.FM teller sprong op 111.111 plays en dat sinds 26 juni 2007. Op iets meer dan 4 jaar is dat een gemiddelde van 73 tracks per dag. Uren en uren luisterplezier en ontdekkingen. Dat deze ietwat magische grens bovendien overschreden werd met het openingsnummer van het nieuwe schitterende album van The War On Drugs kan niet zonder betekenis zijn. Benieuwd wanneer we aan 222.222 zullen zitten… én met welk nummer…
Vorig weekend waren we in Oostende voor de Jean Brusselmansexpo, waarover later meer. We lunchten in “Jans Café”, een gezellige brasserie waar we lekkere mossels hebben gegeten. Bij een bezoek aan de herentoiletten bleek al snel dat Jan een man met humor is én een voetbalfan: de plasmatjes zijn er namelijk kleine goaltjes op een groen plastieken grasveldje met erin een voetballetje bengelend aan een draadje. Wie goed mikt, scoort! Dit is ongetwijfeld een van de meest overbodige en onnozele uitvindingen ooit. Maar het brengt je wel aan het lachen…
Sinds een goeie maand ben ik weer volop aan het trainen voor de 20km in Brussel op 29 mei. Ik probeer om de 2 dagen tussen de 8 en 12km te lopen, tot nu toe met succes want ik voel me scherp en verlang al naar het startschot. Een vaste route is langs de Weverbosdreef, aan het (uitstekende) Thaise restaurant ‘Benjarong’ naar links en zo volg ik de Nederbrugstraat langs de Schelde tot onder de brug van de E17 en zo verder voorbij het kerkhof van Gentbrugge tot aan Gentbruggebrug. Onder die brug is mijn vast keerpunt, op 6,3km van mijn vertrekpunt. Vanaf daar keer ik terug op mijn passen en heb dan iets meer dan 12km gedaan. Die route is heel erg populair bij lopers, het is immers dwars door de grote groenzone Meersemdries. Erg aangenaam, langs het water en de velden, maar vooral zonder verkeer. Nu, aan het punt waar ik terugkeer, aan de brug, staat een geweldige graffiti:
“De wereld brandt” (de ‘t’ is er later toegevoegd 
). En “joggers sterven ook” (ook de ‘v’ was onze brugbespuiter vergeten). Een man met humor dus. En telkens ik er onder door loop, moet ik lachen.
Gisteren met het werk op uitnodiging van BNP Fortis Paris Bas National de Paris etc Gent-Wevelgem van nabij kunnen meemaken. Ik ben klaar voor de komende weekends.
Aan de achterkant van ons huis hebben we vanaf de eerste verdieping zicht op het platte dak van onze buurman. Op dat dak, boven zijn keuken, zijn er drie kleine lichtkoepels. Ik ontdekte dat de buurman zijn zoontje zo’n geweer heeft met van die zuignappijltjes…
Tijdens een fotoshoot serveert Roger Federer een flesje van het hoofd van een productiemedewerker… Wow…
Met dank aan collega Sam
Eentje van de to-do list of life kunnen schrappen. Pizza delivery in de kraamkliniek na de geboorte van onze kersverse zoon en gelukwensen krijgen van een gecharmeerde pizza boy. CHECK! Yihaa! Die stond er al even op.
Ik lach mij daar een breuk mee. Thank god for video editing software.
We hebben voor u gebeurswatched. Laat ons duidelijk zijn, ik haat beurzen. Veel volk, veel lawaai en weinig te zien. Dat is mijn definitie van een beurs. We hebben er – hou u vast aan uw bretellen – 3 gedaan in de voorbije vier dagen.
De eerste – en hou u nog wat meer vast aan uw bretellen – was donderdagavond: de Batibouw nocturne. Wie zich daarbij kaarslicht, een achtergrondmuziekje en mooie stands voorstelt … wake up. We zijn aan het rondkijken voor vloeren en “schakelmateriaal” (prises en schakelaars). Dus leek batibouw wel eens relevant om langs te gaan.
Laat ons beginnen met wat goed was aan batibouw. De hoeveelheid volk viel mee. Tot zover het goeie nieuws. Al de rest was een oppervlakkige, lelijke beurs met veel te weinig vloeren. Miss Freaky had een plan van aanpak uitgetekend en na 1,5 uur zaten we terug in de wagen. Efficiëntie troef en tot nooit meer.
De tweede beurs op het programma was de retrobeurs van de kringloopwinkels in flanders expo. Zaterdagochtend zijn we daar eens langs geweest.
Wat tegenviel, het volk. Miljaar daar was volk. Wat te koop aangeboden werd viel dan weer mee. Geen topstukken (waar zouden die belanden?) maar wel veel leuke stukjes. We hebben een servies gescoord.
40-delig ofzo voor 18 euro. Enfin, een koopje. Op twee uur was alles wat me een beetje de moeite leek weg. Leuk, maar veel te veel volk.
Tenslotte zaterdagnamiddag naar de designmarkt geweest. Smullen. Ik heb drie fantastische stukken gezien. Gezien! Naar de prijs heb ik niet gevraagd. De designmarkt is als een museum, een erg goed museum. Waar je uren kan kijken naar allerlei fantastische objecten.
Helemaal verliefd ben ik geworden op de s3 armchair van Hendrickx. Zo iets moois. In 58 ontworpen voor de luchthaven van Zaventem.
Tot zover onze beurzen/markten. We kunnen er weer tegen.
Recent Comments