Vorige zondag deed ik mee aan de eerste editie van de Kyocera Long Life Marathon Gent. Ik liep de halve marathon (21097.5m) in een verdienstelijke 1:51:32. Ik was graag onder de 1:45 gebleven, maar krampen naar het einde van de rit toe, het vroege ochtenduur en de barre weeromstandigheden bij de start, hebben me parten gespeeld. Voor de rest zoek ik geen excuses.
Het parcours van deze eerste editie was heel erg mooi, groen en gevarieerd. Na een rondje Watersportbaan, ging het naar de Blaarmeersen en van daar langs de Drie Leien terug richting Topsporthal. Bovendien is de finish op de atletiekpiste van de Topsporthal en dat is toch vrij spectaculair. Jammer dat we geen gans rondje mochten doen alvorens te finishen. De organisatie kon beter op bepaalde vlakken: de wegbewijzering was niet altijd even duidelijk, de bevoorrading was op toen ik voorbij de eerste post passeerde, het uitdelen van de borstnummers nam veel tijd in beslag en het ergerlijkste vond ik dat er geen duidelijke aanduidingen waren van het reeds afgelegde traject. Ik heb trouwens het gevoel dat het hele traject van de halve marathon iets langer is dan 21km (een vermoeden dat bevestigd wordt door het antwoord van de winnaar van de marathon toen een journalist hem feliciteerde met zijn scherpe tijd: “Ja, als de afstand klopt”). Bij de aankomst kregen alle deelnemers een (soort plastieken) medaille en een goodiebag, met daarin het boek van MarathonMan (die me ingehaald heeft, man, wat staan die gast zijn benen krom) én een spuitbus haarspray en mousse (WTF?).
Hoe dan ook, ik lees op de website van de organisatie alleen maar goede voornemens voor een volgende editie. En dan doe ik zeker nog eens mee. Voor de bus haarlak, natuurlijk…
Via een newsletter kwam ik een poos geleden te weten dat Frederic Rozier dit weekend in Gent een designmarkt organiseert. Hé, dat is een ex-klasgenoot dacht ik. Even via facebook luisteren wat ik me daar allemaal bij moet voorstellen. Als er in Gent een designmarkt doorgaat, dan denk ik dat ik daar wil zijn, mooie dingen kijken, i like. Ik surf veel op design. Online window shopping zeg maar. Flickr groups afschuimen, fora lezen en grote en minder grote online shops bekijken. Een sucker voor wat men mid-century modern noemt, hoewel mid-century modest me ook kan boeien. Enfin, ik ben van mening als je op zoek gaat naar een meubel, laat je de tweedehands vintage markt best niet links liggen, die dingen ademen. De materialen zijn echt, net als de gebruikssporen.
Terug naar de Designmarkt. Frederic is naast organisator van het Designmarkt concept en galleriehouder van Design 7 ook expert voor veilinghuizen Bernaerts. Zijn liefde voor Design is het resultaat voor een levenslange bewondering voor esthetiek. Naast design meubelen is hij ook gepassioneerd door kunst en architectuur.
Met het designmarkt concept wil hij meehelpen aan het loskoppelen van design van het elitaire en hoogdrempelige. De nadruk ligt op het toegankelijk maken van design voor elk budget. Vanzelfsprekend zal je er exclusieve stukken vinden maar ook gebruiksobjecten voor iedereen en ieders budget.
Vintage design zit in de lift. Klassiekers waarvan de heruitgaves goed scoren en populair zijn doen het erg goed op de vintage markt, denk maar aan de Eames Lounge Chair.
Op de designmarkt kan je ook je eigen designobject onderwerpen aan een expertise van Frederic. Ik vroeg me af wat het resultaat zou zijn van zo’n expertise. We hebben in ons huis een lamp hangen waarvan we beiden zot zijn en vroegen Frederic zijn professionele mening.
De lamp is Italiaans uit de jaren 50, een Arteluce of Arredoluce productie. Het model is niet gecatalogeerd en is zo’n 300 tot 500 euro waard (indien ze gemerkt is, loopt de waarde op).
Breng dus dit weekend (6 en 7 maart) jullie designobject mee en ga eens langs op de designmarkt in Loods22. Misschien lopen we elkaar daar tegen het lijf.
Zondagavond zijn we ten voordele van het goede doel een filmpje gaan kijken. Niks bijzonders. Ware het niet dat het een initiatief van de bibliotheek van de universiteit gent was (vermoed ik) en het evenementje plaatsvond in de belvedère van de boekentoren. De film was een dansfilm van Vandekeybus (In Spite of Wishing and Wanting). Mensen zien bewegen is leuk, maar ik ben geen kenner. De film was ok de muziek van David Byrne schitterend. Hij werd voorafgegaan door de kortfilm Tanghi Argentini (die gedeeltelijk opgenomen werd in de bibliotheek).
Film verwijderd op aanvraag van BAF.
Genoeg over cinema. De locatie daar was het hem allemaal om te doen (in combinatie met de films vanzelfsprekend). Als je daar rondwandelt en naar buiten kijkt zie je vanalles en zie je heel ver.
Maar als je je in dat fantastisch interieur op een stoel zet op een donkere winteravond, dan zie je rondom rond enkel wolken die voorbij drijven. Een goed uur lang voelde het alsof ik aan boord van een zeppelin naar een film aan het kijken was. Een magische ervaring. Stuiken for Life … Merci!
Radio Soulwax op de Lokerse Feesten. Schitterend. Ik denk dat ze veel buffalo harten gestolen hebben (als dat nog niet het geval zou geweest zijn). Meer in de Standaard.
En voor ik beticht zou worden van totaal onkritisch of extreem naïef, ik weet het Madonna is geen ongeloofelijke zangeres en ze zat er een paar keer naast, maar ik heb geen zin om daar aan te denken of bij stil te staan. Who cares? Haar uitstraling en het feit dat ze al zo lang meegaat overstijgt dit, naar mijn bescheiden mening.
Het dans, zing & muzikale talent van Michael Jackson is van een heel andere orde dan de talenten van Madonna, maar ook hier, who cares?
Michael Jackson heeft hem ooit niet echt lovend over Madonna uitgelaten, long long time ago.
Voila een korte aanvulling, op de vorige post over mijn verjaardagscadeau.
Gisteren was het zover, naar Madonna. Madonna heeft als ik erover nadenk een niet onbelangrijke plaats in mijn leven, ik ben er zowat mee opgegroeid, een onbewust constant aanwezige evidentie, een icoon. We leggen thuis niet echt vaak haar muziek op, hoewel er in mijn leven periodes zijn geweest dat ik bepaalde van haar platen wel kapot gedraaid heb. Zo af & toe heb ik een madonna-periode en voor de rest is ze er altijd. Een vaste waarde in het collectieve geheugen van meer dan één generatie vermoed ik. Er waren veel mensen die mij gewaarschuwd hadden op voorhand, je gaat ontgoocheld zijn, verwacht er niet te veel van Amerikaans oppervlakkig entertainment. Toegegeven je gaat met een heel andere instelling naar Madonna dan naar pakweg Jarvis Cocker of naar Anne Theresa De Keersmaeker. Maar het was DE MAX. In het begin moest het publiek wat op gang komen, maar de wei is echt onploft. Bepaalde visuals vond ik ongeloofelijk, in het midden van de show werd er een feeërike tekenfilm getoond echt mooi. Outfits altijd perfect gekozen bij de visuals, de sfeer & de kapsels. Verschilllende stukken zouden met graagte in mijn kleerkast hangen bijvoorbeeld dat kleedje + accesoires dat ze aanheeft als ze La Isla Bonita zingt, yummi. Ik ben echt diep onder de indruk, op bepaalde momenten ademde het immense podium een echte, authentieke popsfeer uit. (lijkt contradictie, maar dit is de omschrijving die het dichtste komt bij hetgeen ik wil zeggen) En dit voor 65 000 man, op geen enkel moment plat, niet gemakkelijk & verassend goed gedaan. Oh ja, en Madonna heeft een sympathieke indruk op mij gemaakt, ondanks al hetgeen over haar geschreven wordt. Ik weet dat het raar klinkt, maar buiten haar bijna bovenmenselijk dansprestaties & de superineengeboxte show waar er geen plaats is voor één seconde improvisatie heeft ze geen plastic indruk op mij gemaakt. Ik heb altijd zo wat getwijfeld, Madonna is fun & voor de rest, welke rest? Wel sinds gisteren is het voor mij 100% zeker ik vind Madonna super. Voilà. We stonden niet vlakbij het podium, maar we hebben alles wat op het podium goed gezien & we konden ik kon goed springen en zingen, met als gevolg dat ik vandaag zeer hees ben.
Natuurlijk is ze Michael Jackson niet vergeten, naadloos in de show gepast. Zonder veel blabla, is de king of pop eventjes op bezoek geweest bij de queen, fijn.
Een superleuk verjaardagscadeau.
Pina Bausch is vandaag gestorven, een grote, zeer grote dame zeg maar een icoon in de danswereld. Ik heb enorme bewondering voor haar werk en haar sterke visie en persoonlijkheid. Typisch voor Pina Bausch is de rauwe expressie van gevoelens van frustratie en onmacht, zeer intense choreografie. Een dezer spring ik zeker eens binnen in een boekenwinkel, want er bestaan ongeloofelijke mooie fotoboeken over Pina Bausch & het Wuppertalse Tanzteater. Onlangs had ik er nog een in mijn handen in de Passe-Partout in Brussel.
De generiek van Almodovars Hable con Ella begint met een fragment uit Cafe Muller van Pina Bausch.
De situatie. Tim koopt een appartement. Pj en ik gaan naar het appartement kijken. Pj neemt een fles champagne mee om de aankoop te vieren. We nemen ons petanqueballen mee om achteraf een balleke te smijten. We bezoeken het appartement. We gaan langs de carrefour om een zak ijs te kopen en kartonnen bekertjes van Winnie The Pooh. We zoeken een geschikte plaats om te petanquen. We installeren ons. Pj ontkurkt de fles. Ik verschiet mij dood. Tim neemt een foto.
We kunnen met een gerust gemoed sterven. Waar weekends al niet goed voor zijn. Enerzijds hebben we een schuldsaldoverzekeringdinkofferte en anderzijds heb ik EINDELIJK Jarvis Cocker live gezien.
Jarvis Cocker beheerst mijn muzikale leven al lang. Op Pulp ging ik in de jaren stillekes uit de bol, en alles wat de man nadien gemaakt heeft, werd alsmaar beter en beter. Zijn nieuwste album is een pareltje. Rock pur sang. Lyrics die je van een groot muzikant mag verwachten.
I love your body ’cause I’ve lost my mind
If you want someone to talk to, you’re wasting your time
If you want someone to share your life, you need someone who is alive
And if every relationship is a two-way street, I have been screwing in the back whilst you drive
I never said I was deep, but I am profoundly shallow
My lack of knowledge is vast, and my horizons are narrow
I never said I was big, I never said that I was clever
And if you’re waiting to find what’s going on in my mind, you could be waiting forever
Forever and ever
Gisterenavond (met heel de freaky redactie!) naar de AB getrokken. Ik was nerveus. Helden aan het werk zien is altijd tricky. De kans dat dat tegenvalt zorgt voor een ongemakkelijk gevoel.
De tweede helft van het voorprogramma nog net kunnen meepikken. The Legendary Tiger Man wordt zeker nog uitgediept ten huize freaky.
Maar dan, dan was het de beurt aan Jarvis. Wat een présence, wat een muziek, wat een dansjes, wat een performer. De man is volop bezig in de voetsporen te treden van zijn grote voorbeelden. De Scott Walkers, Brels, Bowies en Gainsbourgs van deze wereld. Troubadours. Mensen die zingen en optreden als een métier beschouwen. Vakmensen. Mensen die hun eigen nummers met liefde zingen. Ik ben omver geblazen. Bindteksten waarvan de doorsnee stubru radio presentator met schaamrood al huilend zou weglopen. Humor, emotie en waarheden. Jarvis liegt niet, hij zingt zijn waarheid. Zowat het volledige laatste album is de revue gepasseerd met hier en daar een nummertje uit zijn vorige solo plaat (kippevel kreeg ik bij Big Julie Rules the World) en ik denk ook één nummertje van Pulp herkend te hebben.
Jarvis, laat ons een deal sluiten. Jij maakt elke twee jaar een nieuw album, ik koop ze, en samen worden we oud. Hors catégorie.
UPDATE: Check zeker de foto’s eens bij Tim Broddin.
Gisteren werd er gelopen in Gent. De ING Stadsloop. 10km door het stad. Sportief als we zijn, zijn we ook even gaan kijken. Een mens zou van minder warm krijgen. Freaky! (Er klopt zo precies iets niet in bovenstaande foto)
Vorige zondag deed ik mee aan de eerste editie van de Kyocera Long Life Marathon Gent. Ik liep de halve marathon (21097.5m) in een verdienstelijke 1:51:32. Ik was graag onder de 1:45 gebleven, maar krampen naar het einde van de rit toe, het vroege ochtenduur en de barre weeromstandigheden bij de start, hebben me parten gespeeld. Voor de rest zoek ik geen excuses.
Recent Comments