Naast zijn explosieve dans is er ook plaats voor tekst (van Peter Verhelst) en het intrigerende muzikale universum van Mauro Pawlowski, hier live op scene met twee andere muzikanten.

Ik las in een promotekst dat in deze creatie van Vandekeybus ‘het lichaam vol snelheid, suspense en emotioneel temperament (…) de dualiteit tussen de mens en zijn omgeving, natuurinstinct en cultuur, zin en zinloosheid van het bestaan,  vertolkt’. Had ik een verkeerde bril op de neus? Las ik de verkeerde filosofen? Eerlijk gezegd, ik heb het een beetje gehad met  die franjes en tierlantijnen… De 7 dansers konden de aandacht ab-so-luut niet vasthouden, en nieuwe, verfrissende elementen in de choreografie waren echt wel héél ver te zoeken…

Toch was de avond geslaagd! Dankzij de mooie filmparel Tabu elders en eerder op de avond (dank u Vincent !) en de beklijvende score van muzikale duizendpoot Mauro. Non, je ne regrette rien, maar willen de LaLaLa Human Steps van deze wereld nu eindelijk weer opstaan?

Op de site van Rosas staat de premisse van de choregrafie uitgelijnd:

The Song spreekt over een wereld die zich steeds sneller, in wervelend tempo, voorbijloopt. Een wereld waarin de versnelling zodanig toeneemt, dat stilstand imminent wordt. Centraal in deze wervelwind van verandering staat, nog steeds, het lichaam. Als klankbord in een chaotisch transformerende werkelijkheid.

Anders dan de titel laat vermoeden, speelt deze hele choreografie zich voor een groot gedeelte in stilte af (op twee liedjes van The Beatles na). Een zeer atypische productie voor De Keersmaeker dus, voor wie muziek tot nu toe een zeer belangrijk aandeel had in haar choreografieën. De toeschouwer kijkt naar tien dansers, 1 vrouw en 9 mannen. De vrouw neemt een quasi ludieke rol aan, als een soort foley artist maakt ze allerlei nauwelijks hoorbare geluiden (met een grove vilten vest, met haar vingers wrijvend over de vloer, het tappen van de zolen, etc.), ter begeleiding zo lijkt het wel van een uitbundige groep dansers, die als zich elkaar afstotende en aantrekkende atomen op een energiebaan tekeer gaan. De scène is zeer schaars, “gestript tot haar basiselementen”: een wit vierkant op de vloer (eenmaal de dansers buiten dat vlak zijn, nemen ze een ontspannen en nonchalante rusthouding aan, alsof ze even op adem komen tijdens een repetitie) en daarboven een groot doek van flinterdun zilverpapier, zwevend in de hoogte, waarop een ingenieus systeem van spots, een bevreemdende maar fraaie belichting liet reflecteren.

De meesterhand van De Keersmaeker is meteen herkenbaar: haar humor, haar gevoel voor esthetiek (het spel met het licht!), het dynamische, het elegante, het poëtische, het zoeken naar de essentie van het dansen. Het is er allemaal. Een intense productie, die niet iedereen zal bekoren, maar die meer dan de moeite waard is.