Vorige woensdag zagen we Josh Rouse live in de AB. Het was een bijzonder intiem concert, want de zaal was halfvol of halfleeg, zo je wil. Maar dat kon de pret niet drukken. We hadden echt het gevoel tot de happy few te behoren… Rouse gaf het beste van zichzelf en dat is heel wat, zoals de fans weten. Meer dan een akoestische gitaar en wat noten op zijn zang heeft deze geweldige muzikant en entertainer niet nodig. Ijzersterke popsongs heeft hij trouwens in overvloed. Bovendien kwam hij vergezeld van ene Raul Fernandez (“he’s from Barcelona”) die zich al snel openbaarde als een begenadigd pianospeler en een gezapig gitaarvirtuoos. Dit is de eerste single, ‘Valencia’, van de nieuwe plaat El Turista, die we iedereen van harte aanraden, by the way:
Na een korte maar bijzonder krachtige set list, kwam Rouse een paar keer de wensen van het publiek tegemoet en gaf enkele bisnummers, solo op gitaar. Het laatste bisnummer was een kippenvelversie van ‘Love Vibration’, dat Rouse samen met de opnieuw opgedoken Fernandez bracht, zittend op de rand van het podium en volledig unplugged! Het was alweer een schitterende avond in de AB…
Gisterenavond zijn we afgezakt naar de Balzaal van de Gentse Vooruit, want daar was Beach House van de partij. Een concert waar we beiden al lang naar uitkeken, want met hun derde langspeler Teen Dream heeft deze Baltimorse band alvast één van dé platen van het nieuwe jaar gemaakt. Op het schaarse podium stonden hier en daar gesloten, hoogpolige witte parasols waarin een speels lichtwerk het hele optreden dompelde in een dromerige sfeer. De zwoele en krachtige stem van Victoria Legrand (dochter van Frans filmcomponist Michel Legrand) werd perfect begeleid door het zweverige en bluesy gitaarwerk van Alex Scally. Een bescheiden show, met de nadruk op de nieuwe plaat. We waren hoe dan ook heel blij hen live te hebben gezien, en verblijven fan, forever…
Het was weer prijs gisteren in ‘s lands beste concertzaal: The XX live in de AB. Met drie stonden ze op het podium (een paar maanden terug waren ze nog met vier, maar keyboardiste Baria Qureshi verliet de groep en werd – voorlopig – niet vervangen), de piepjonge leden van de Londense indieband. De beheerste en verlegen gitariste Romy Madley Croft, de slungelige maar behendige bassist Oliver Sim die het publiek maar bleef bedanken dat we waren opgedaagd en een zwijgzame, veelarmige knoppendraaier achter de electro desk en drumcomputer die alle beats handmatig inspeelde en het publiek meer dan eens naar ongekende hoogtes wist op te zwepen. De set opende met voor het podium een reusachtig wit laken waar een grote letter X werd op geprojecteerd, om nadien één per één de schaduwprofielen van de bandleden te laten verschijnen. Opvallend is het samenspel van de jonge band en hoezeer de stemmen van Romy en Oliver bij elkaar horen. Elk lid bracht een volwaardige bijdrage en liet meer dan eens de volgeladen AB uit zijn dak gaan. The XX maakt geen complexe muziek, maar heerlijke pop die zachtjes bezit van je neemt en dat is precies wat ze gisteren komen brengen zijn. Waarvoor dank. Hier is een fragment van hun optreden in de Botanique een paar maanden terug:
We hadden ook recht op twee schitterende covers, een heel trage versie van Teardrops van Womack & Womack en het Christiane F. -lied van David Bowie. Een bijzonder fijn concert, dus, waarna we goedgemutst huiswaarts keerden, heupwiegend enkele popdeuntjes naneuriënd.
Gisterenavond hebben we een unieke concertervaring gehad. Een ON-GE-LOOF-LIJK mooie en intense ervaring. Zinderend en bedwelmd tegelijkertijd hebben we de tot de nok gevulde Henry Le Boeufzaal (2000 plaatsen) van BOZAR verlaten, nog niet goed beseffend wat we hier gedurende meer dan twee uur te horen en te zien hadden gekregen van levende gitaarlegende Pat Metheny. Op zijn nieuwe wereldtournee concerteert hij solo… begeleid door instrumenten die niet bespeeld worden door muzikanten maar door de nagelnieuwe Orchestrionics-technologie, zo genoemd naar The Orchestrion, een verbazend mechanisch instrument dat op zijn eentje een volledig orkest vervangt. Metheny begon zijn set met drie geniale vingeroefeningen op sologitaar, met op de achtergrond zijn monsterlijk instrument nog gehuld in rode gordijnen. Die werden na de slotnoten van de eerste solo’s langzaam weggeschoven en tot grote verbazing van het publiek verscheen daar in volle glorie Metheny’s nieuwe speelgoed. Metheny begon aan een uitgebreide suite, aanvankelijk begeleid door slechts één onderdeel van het gevaarte achter hem, om nadien geleidelijk deel per deel van het instrumentarium toe te voegen. In het volgende filmpje geeft de uiterst sympathieke en grappige Metheny meer uitleg over zijn verbluffend project.
Al snel werd duidelijk dat een gevaarte als The Orchestrion alleen in de handen van een muzikaal genie als Metheny tot een dergelijk resultaat kon leiden. Na zijn optreden kreeg Metheny dan ook een meer dan verdiende, minutenlange staande ovatie. Een muzikaal orgasme, dat ons lang zal bijblijven…
Gisteren zijn we naar de AB geweest voor het slotfeest van het grootse Alan Lomax-programma (zie eerdere posts op deze pagina’s). De hoofdact was de Preservation Hall Jazz Band, een ware ontdekking.
De Preservation Hall Jazz Band is de verzamelnaam voor verschillende bands uit New Orleans die sinds begin jaren ’60 optreden in de legendarische concertzaal in de French Quarter aldaar, de Preservation Hall en de wereld rondreizen om hun goede boodschap vol New Orleans jazz door te geven. Swingende jazz van de bovenste plank, met een schare doorgewinterde spelers, die ondanks hun hoge leeftijd bruisten van vitaliteit, virtuositeit en ondeugendheid. Normaal gesproken krijg ik het al heel snel op mijn heupen van alles wat naar Dixieland jazz neigt, maar dit concert was van zo’n hoge kwaliteit en de dynamiek en de uitstraling van die ouwe knarren werkte zo aanstekelijk dat dit meer dan een zalige avond werd…
De Britse trip hop groep Massive Attack gaf zondagavond present in een afgeladen Vorst Nationaal met een wervelende sound and light show om U tegen te zeggen. Robert Del Naja en Grant Marshall (in totaal waren een 10-tal muzikanten van de partij) bewezen dat ze live uiterst meeslepend zijn met hun mix van groove, soul en electronic. Alle klassiekers uit de beginperiode met Blue Lines (1990) en ook Mezzanine (1998) werden pompend de zaal ingestuurd, afgewisseld met nieuwe nummers, en daarbij letterlijk geruggesteund door een podiumbrede video wall waarop subliem hun politiek-maatschappelijk gedachtengoed werd gespuid, in het Nederlands en het Frans en doorspekt met een flinke dosis humor. Topzangeres Martina Topley-Bird – die ook het voorprogramma voor haar rekening nam – bracht ‘Teardrop’ met een oranje fluorescerende mantel om haar schouders waardoor het nummer een extra psychedelische toets kreeg. Meeslepende versie ook van ‘Unfinished sympathy’ en het niet te versmaden ‘Safe from harm’, krachtig gezongen door de onverwoestbare souldiva Deborah Miller. Tijdens ‘Marakesh’ werden we overspoeld door een vloedgolf van vlaggen en tal van logo’s zoals van Apple, Nestlé, zelfs Gazprom! (Russians seem to be everywhere…) op het videoscherm…
Massive Attack kreeg me ooit in zijn greep met ‘Dissolved Girl’ op de originele soundtrack van The Matrix (Wachowski Bros, 1999), en ‘Angel’ op de score van de film Snatch van Guy Ritchie (2000), hier in Vorst getransformeerd tot een broeierige hypnotiserende groove door de onovertroffen reggaestem van Horace Andy. Blue Lines en vooral Mezzanine blijven voor mij nog steeds onbetwiste meesterwerken met daarop ook de invloeden van Tricky en Shara Nelson voor zij aan hun solovlucht begonnen, en Liz Fraser van Cocteau Twins.
We waren het erover eens: een kolkend concert dat zijn geld méér dan waard was! (Ik ga dus niet helemaal akkoord met Koen Bauters in De Standaard naar aanleiding van het recente optreden in de Lotto Arena). Hell Yeah!
Yes! Op 17 februari 2010 gaan we naar The xx in de AB gaan kijken. We waren te laat voor hun uitverkochte optreden in de Botanique vorige week (als we de zeer lovende recensies mogen geloven, hebben de jonge Londenaars alle verwachtingen meer dan ingelost), maar de kaartjes voor volgend jaar zijn dus binnen. Ik kijk er al naar uit…
Voor wie hen nog niet kent, checken die handel. Hun gelijknamige debuutplaat is voor mij (voorlopig) de plaat van het jaar. Ingetogen, aanstekelijke, tweestemmige electronica-pop: quiet is wederom the new loud!
Zaterdag 10 oktober zijn we naar Handelsbeurs afgezakt voor een concert van Joan As Police Woman. Deze allround muzikante met een curriculum om u tegen te zeggen (ze leverde eerder bijdragen voor Sparklehorse, Lou Reed, Nick Cave, Scissor Sisters, Antony & The Johnsons, David Sylvian en Rufus Wainwright) bracht een afwisseling van covers (onder andere van Iggy Pop, Kim Gordon & Prince in zeer originele uitvoering) en eigen werk, hierbij krachtig ondersteund door sparing partnerTimo Ellis. Haar unieke stemgeluid waarbij alle registers werden opengetrokken, bracht het zeer gevarieerde publiek tot gisting. De 39-jarige Joan had naar verluidt ooit een eigen punkgroep. Haar uitstraling deed me sterk denken aan de hoogdagen van Chrissie Hynde, maar dan in minder ruige versie; anderzijds passeerde Nina Hagen bijwijlen de revue… Een voltreffer.
Hier is Joan een paar dagen ervoor in London (de roze cat suit met luipaardprint had ze in de Handelbeurs ook aan en Timo trouwens hetzelfde jasje):
Gisteren zijn we afgezakt naar de AB om Emiliana Torrini te gaan bekijken en beluisteren. La Torrini zag er zeer fris en monter uit, met pluimen in de haren gevlochten, hooggehakte laarzen en een hippie lappenkleed. De Perzische tapijtjes waren mooi uitgerold op de bühne (we stonden op het eerste balkon en hadden dus een mooi zicht, vanuit vogelperspectief) en hier en daar waren kartonnen vogels op strategische plaatsen verspreid. Een vogelliefhebster, dus. En een babbelkous! Zelf beweerde ze dat die babbels nodig waren om haar muzikanten de tijd te gunnen hun instrumenten te stemmen… Ja, ja. Toch een paar keer goed moeten lachen met haar anecdotes (zo vertelde ze dat ze ooit op een toilet zat en uitkeek op een poster met een mooi patroon erop. Ze nam een foto van de poster met haar telefoon en de vrouw die op het toilet naast haar zat dacht dat Emiliana foto’s aan het nemen was van haar sanitaire stop en gaf Emiliana de volle lading. Wouha!). Ze heeft veel nummers gespeeld van haar jongste album, maar ook ouder werk kwam aan bod (zelfs een nummer van haar allereerste album, dat ondertussen al tien jaar oud is en waar ze zelf nogal smalend over deed). Ze vertelde ook dat ze al een jaar aan het toeren is en dat was er aan te horen: de muzikanten die ze meehad waren mooi gerodeerd en speelden een vlekkeloos parcours. Voor het eerste bisnummer nam Emiliana zelf de gitaar een beetje onhandig ter hand (niet haar instrument of choice, bekende ze) en bracht een ontwapenende versie van “Dear Prudence” van The Beatles, met een uitverkochte AB die zacht meezong. Kippevelmoment!
Voor ons was het hoogtepunt haar versie van “Gun”, een persoonlijke favoriet. Dit is een versie in de Glee Club in Birmingham, een paar maand geleden, die de versie die we gisteren hoorden benadert:
Gisterenavond Daniel Lanois live in een tot de nok gevulde AB gezien. Hij had Trixie Whitley mee en het drumfenomeen Brian Blade, een menselijke octopus. Samen vormen ze de gelegenheidsband Black Dub. Een onwaarschijnlijk goed concert, met veel variatie en een mooi repertoire: gitaarvirtuoos Lanois heeft een bijzonder intuitieve speelstijl en de uitzonderlijke gave om helemaal alleen een superkrachtige sound uit zijn gitaar te halen. Voeg daar de soulvolle stem van Trixie en de pompende ritmes van Blade bij, en je komt tot iets magisch. Grote klasse.
Recent Comments