Getrouwd zijn is plezant. Zeker wanneer je in de echt bent verbonden met een vrouw als die van mij. Ja, want op zeer geregelde tijdstippen verrast zij mij met kleine en grote attenties. Tot de laatste categorie reken ik alvast de toegangstickets die ik kreeg om naar de Libanese grootmeester van de oudRabih Abou-Khalil te gaan luisteren. Rabih is een bijzonder innemend man, die graag politiek incorrecte grapjes over Libanon en de VS maakt, en het bont internationale gezelschap van zijn Mediterranean Quintet met de glimlach in hun hemd zet (‘This is Luciano Biondini, our accordeonist. The accordeon is a very nice instrument and very easy to play. It has white and black buttons. You push them, and it makes a beautiful sound. That’s why the accordeon is played by children and Italians’). Dat vinden wij nu om te lachen.
Zijn songs gaan vaak over zeer alledaagse dingen en dragen titels als ‘Shaving is boring and waxing is painful’ of gewoon ‘Red shoes’, een ode aan de roodgekleurde schoenen van zijn vrouw waar hij steeds over struikelt omdat ze in de weg liggen. Eens Rabih echter begint te tokkelen is het hem ernst: hij sleurt je vanaf de eerste noot mee naar een universum tientallen keren mysterieuzer dan duizend-en-één-nacht. Dit is een fragmentje van het concert in de Vooruit:
De man op de saxofoon is de Sardijn Gavino Murgia: een fenomeen! Hij is niet alleen een onwaarschijnlijk saxofonist maar ook een ongelooflijke keelzanger. Of wat dacht je hiervan:
Het was één van de beste concerten die ik al mocht bijwonen. Merci, bolleke!
Deze slechte opname met telefoon wil ik jullie toch niet onthouden, het werd uiteindelijk het slotnummer:
De baardige mannen van het machtige Megafaun stonden gisteren op het podium in de Balzaal van de Vooruit. Dat is eens iets anders dan in het café van hetzelfde kunstencentrum, waar ze 3 jaren geleden menig bakkes deden openvallen met een gratis verrassingsconcert, zoals dat dan heet. Maar goed, gisteren waren ze dus back in town. Na een opwarmertje van het sympathieke zeemzoete scoutsclubje Geppetto and The Whales was het tijd voor het echte werk. Twee van de 4 leden, de geniale broertjes Brad en Phil Cook, hadden voor de gelegenheid en bij wijze van surprise hun helmboswuivende baarden afgeschoren. Goeie zet, gasten! We hadden jullie bijna niet herkend. Het zijn trouwens diezelfde broertjes die samen met percussionist Joe Westerlund en Justin ‘Bon Iver‘ Vernon het een kort leven beschoren maar daarom niet minder minzaam bandje DeYarmond Edison vormden. In 2006 hielden ze het voor bekeken, Vernon ging solo en de overige 3 metamorfoseerden in – jawel – Megafaun! Vorig jaar verscheen hun vierde album (niet aarzelen en kopen die handel) en de show van gisterenavond was dan ook vooral gestoeld op dit homonieme ‘Megafaun’. Al onze favoriete songs werden met vuur gebracht: ‘Real slow’, ‘Scorned’, ‘You are the light’ en ‘Isadora’.
Dit zijn de dudes op de kantelen van het Gravensteen, vorig jaar (en dus met baard):
En dit zijn de jongens met hun vroegere compagnon de route ‘Bon Iver’:
Het is met een akoestische versie van bovenstaand ‘Worried mind’ (track 5 van hun weergaloos album ‘Gather, form and fly’) dat deze grote groep gisteren een erg geslaagde concertavond afsloot en wel staand tussen het publiek, met de jongens van Geppetto als a capella begeleiding. Love them.
Het lag misschien aan het gure weer, maar gisterenavond zijn slechts een zestigtal toehoorders komen opdagen om zich op te warmen aan de fijne en genereuze folkrock van Vetiver, het sympathieke vijfkoppige combo aangevoerd door frontman en tokkelwonder Andy Cabic. De Domzaal van de Vooruit was nochtans knus ingericht, ze hadden zelfs de tribune met zitjes uitgehaald om een soort woonkamersfeer te scheppen. Maar goed, zoals we weten hebben de afwezigen altijd ongelijk, maar dit keer dubbel en dik want man man man wat hebben we genoten van deze passage. Het was ronduit geweldig! Ontroerend in al zijn eenvoud en tegelijk begeesterend om zoveel vakmanschap op één podium aan het werk te zien. Het geluid zat meteen goed en de band had er duidelijk zin in: een mooi en hartverwarmend samenspel tussen een onwaarschijnlijke goede bassist, een heupwiegende organiste, een houterige maar prachtige solo’s uit zijn mouw schuddende gitarist, een veelarmige drummer en die ouwe gabber Andy, met het onafscheidelijke hoedje op.
Ik leerde de band kennen in 2004, via de door Devendra Banhart samengestelde underground folk compilatie The Golden Apples of the Sun, een intussen tot klassieker uitgegroeide bloemlezing met 20 nummers op van bands en performers die het inmiddels stuk voor stuk hebben gemaakt. Sindsdien houd ik alle releases van Vetiver nauw in de gaten. Dit jaar kwam hun vijfde langspeler uit, het warm aanbevolen The Errant Charm.
Zaterdag bouwden The Kills een wervelend feestje in het Koninklijk Circus. Als fans van het eerste uur waren we er uiteraard bij. Na een concertkopstoot van bijna twee uur lang lieten ze het podium lillend, dampend en zwetend achter. Wat een show! Toegegeven, mijn kijk op de überweibliche Alison ‘VV’ Mosshart is sterk hormonaal bepaald en is nu al bijna tien jaar niet verder dan het puberale niveau gegaan, maar wat een vrouwmens! Wat een podiumbeest! Een echte rockamazone, een vrouwelijke Animal van de Muppets, een vleesgeworden rollercoaster, een onvervalste rockdiva met een klok van een stem! En ja, haar Britse partner in crime Jamie ‘Mister Kate Moss’ Hince was ook niet mis, en bleek bovendien niet alleen een erg begenadigd live gitarist te zijn, maar ook nog een toffe peer. Meer moest dat allemaal niet zijn. Onze avond kon niet meer stuk! Zeer blij dat we dit mochten zien, horen, voelen en ruiken…
Zijn album I see the sign, van vorig jaar, stond helemaal boven mijn eindejaarslijstje, aangevinkt met een dikke, vette stift als ‘Meesterwerk’. De 30-jarige Sam Amidon zit bij het befaamde Bedroom Community label, van o.a. Valgeir Sigurðsson (Bjork, Bonnie Prince Billy) en Nico Muhly, dat zowel modern klassiek, ambient, drone als folk de wereld instuurt, telkens met muzikaal experiment hoog in het vaandel. Amidon kreeg folk en gospel van z’n ouders (beiden begnadigde muzikanten) met de paplepel mee, maar geeft op onnavolgbare wijze een hedendaagse twist en urgentie aan oude moordballads, traditionals en zelf een R. Kelly cover (‘Relief‘). Dat hij zich bovendien weet te omringen door de juiste mensen mag blijken uit het feit dat onder andere popdiva Beth Orton meezingt op zijn jongste plaat. Gisteren stond hij in het gezelschap van een bescheiden drummer/bassist/toetsenist in de Domzaal van de Vooruit en dat klonk ongeveer zo (slechte kwaliteit is te wijten aan de camera van mijn telefoon):
De man heeft een goed gevoel voor humor én een Ninja Turtle fetisj, een gezonde afwijking die steeds op mijn bijval kan rekenen, zeker als je jezelf op banjo begeleidt:
Blij dat we er bij waren en wij kijken alleszins al uit naar nieuw werk van Sam ‘Donatello’ Amidon…
Gisterenavond zakten we af naar de Magdalenazaal in Brugge voor een stevige brok gitaarrock, live geleverd door het sympathieke, langharige (én baardige) tuig van de band Arbouretum uit Baltimore, U.S. of A.
Zanger en opperhoofd Dave Heumann speelde in een vorig leven onder andere gitaar bij Bonnie ‘Prince’ Billy en Cass McCombs. Een doorbraak kwam er met het schitterende ‘Rites Of Uncovering’ uit 2007. Hun vierde album ‘The Gathering’ is sinds februari uit bij het label Thrill Jockey (zie ook Tortoise, Trans Am, Mouse On Mars en Giant Sand/Howe Gelb) en is niet minder dan een heuse aanrader. Er staan weer dijken van nummers op, zoals je kan horen op de luisterpaal van 3voor12.
De knusse zaal in de Magdalenastraat kon maar op een handvol belangstellenden rekenen (een goeie 50 man, een knappe griet die links van mij stond, te weten mijn wederhelft en drie dronken paardenkoppen), maar dat was de kerels van Arbouretum geheel en al worst: ze gaven zich compleet en werkten in een goed uur een strakke set list af, die op meer dan goedkeurend ritmisch geknik van ondergetekende kon rekenen. Dave en de zijnen hadden snel door dat de zaal enkel gevuld was met die hard fans, die godbetert naar Brugge moesten afzakken, wat hun aanspoorde om hun rockmuziek gemengd met doom, folk, americana en psychedelica-elementen voor het volle pond aan de man (en de knappe griet) te brengen. Een om meer dan één reden memorabel optreden, dat ons ‘fan zijn’ alvast tot in de eeuwigheid bezegeld heeft.
P.S. excuses voor de slechte kwaliteit van de foto’s, maar had het fototoestel toch wel niet vergeten, zeker…
De Düsseldorfse pianist en componist Volker Bertelmann brengt op 11 april onder zijn alias Hauschka een nieuw album uit, Salon des amateurs. Sinds 2004 stuurt deze getalenteerde muzikant eigenzinnige releases de wereld in, onder ander bij het geweldige label Fat Cat, waarop hij telkens zijn meesterlijke beheersing van de geprepareerde piano aantoont. Een geprepareerde piano (of prepared piano) is een piano waarbij op of onder een aantal van de snaren en/of hamers objecten worden geplaatst. Dit kan metaal, plastic, leer, rubber of …euh… pingpongballen zijn, zoals hij een paar weken terug tijdens zijn optreden in de Vooruit demonstreerde. Net als in deze video in de NPR studio’s:
Tijdens het optreden speelde de sympathieke Bertelmann enkele nummers van het nieuwe album. Hij kondigde meteen ook het master plan van de nieuwe release aan: het was zijn bedoeling om met de piano ‘dance’ te maken, aan de hand van strakke en pompende ritmes dus. Op basis van de nummers die je al kan beluisteren onder andere op YouTube, vind ik het erg verrassend hoezeer Hauschka in zijn opzet slaagt. Of wat dacht je van opener ‘Radar’:
Dat John Convertino (check zijn solo meesterwerk uit 2005 ‘Ragland’) en Joey Burns van Calexico, samen met de geniale Finse percussionist en sampling guru Samuli Kosminen meewerkten aan de plaat, verhoogt enkel maar ons ongeduld en onze verwachtingen… Tot slot, nog een voorsmaakje, ‘Ping’:
Een stevige brok jeugdsentiment vorige week in de Handelsbeurs: stoner rockpionniers Monster Magnet kwamen er even de boel platwalsen. Nu weten we wel zeker dat Josh Homme simpelweg een mietje is. Kameraad Job en ik stelden bij onze aankomst goedmoedig vast dat het publiek van divers pluimage was en dat het aantal motards gehesen in te kleine jeansvesten met het logo van hun chapter erop gestreken door hun moeder, best meeviel. De lelijkheid van de merchandise die te koop was, hield alvast de belofte in van een vlammend metalconcert.
Na een matig voorprogramma (een geheel uit Duitse pornoacteurs van de jaren 70 met bijhorende hoefijzersnorren samengestelde band die luisterde naar de naam 7th Void), kwam een behoorlijk door drank, drugs en héél véél rock ‘n’ roll in het broeierige vet gehesen Dave Wyndorf met wapperende manen even bewijzen dat hij nog steeds de grootste brulboei uit de rockgeschiedenis is.
Wyndorf blijkt bovendien een uiterst sympathieke kerel. Een vakman die het beste uit zichzelf naar boven wist te halen en moeiteloos het publiek op zijn hand kreeg, geruggesteund door een schitterende band waar het speelplezier vanaf droop. Alle hits kwamen aan bod en werden héérlijk lang uitgesponnen. Dit is de setlist:
Wyndorf heeft trouwens gedurende het hele concert zijn gevoerde leren vest aangehouden. Gotta love the guy! Organisator Democrazy maakte een mooie set op hun Flickrpagina. En op Cutting Edge staat er eveneens een mooie set. En niet vergeten:
Het is nu al een tijd geleden, maar op 28 oktober zagen we de Brooklyners Yeasayer live in de AB. Het was een wervelende bij wijlen euforische show, die nog steeds in mijn hoofd naaaziiinderrrrt. Naar de keel grijpende melodieën, intrigerende polyritmische structuren, mooi gedoseerde ingrediënten uit Afrikaanse en oriëntaalse muziekgenres, bezwerende samenzang, flarden doowop, discokitsch, synthpop en krautrock: alle registers werden opengetrokken en de AB ging uit zijn dak.
Enkele van de fijnste nummers uit het pareltje Odd Blood bewaarde Yeasayer tot het eind. Met ‘O.N.E.’ was het kot weer te klein en ook persoonlijke favoriet ‘Ambling Alp’, over de beruchte Italiaanse bokser Primo Carnera, was onweerstaanbaar: lees, briljant.
Het was de vierde keer dit jaar dat deze charmante jongens op een Belgisch podium stonden. Van mij mogen ze iedere week komen.
Een tijdje geleden gingen we in Vooruit kijken en vooral luisteren naar onze goede vriend Thomas Smetryns, die samen met de in electronicakringen nu al legendarische Kaffe Matthews een eigen compositie bracht met stemvorken. Thomas en Matthews bespeelden de stemvorken afwisselend of tegelijkertijd, terwijl die laatste de uitgepuurde en sfeervolle klanken eveneens samplede en bewerkte in real time.
Kaffe Mathews verwierf faam door haar live sampling technieken. Ze onmoette Thomas tijdens een project met het Hermes ensemble en hij vertelde haar over zijn fascinatie voor stemvorken: zo blijken er stemvorken te bestaan met verschillende toonhoogten die onder andere ook gebruikt worden in de astrologie. Thomas schuimt al geruime tijd het internet af op zoek naar stemvorken – van de allergrootste tot hele kleine. Hij sprokkelde ondertussen al een indrukwekkende verzameling bijeen. Matthews was meteen enthousiast.
In een verduisterde Domzaal zat het publiek in een cirkel rond de twee muzikanten, in het midden van de zaal. Meer dan een uur lang werden we meegesleept door de hemelse klanken van de stemvorken. Toen het plots hard begon te regenen en het ritmische geluid op het loden dak harmonieus met de kosmische klanken van de vorken samensmolt, hing er zoiets als magie in de lucht. Een pure, intieme muziekervaring, die nog lang zal blijven nazinderen…
Recent Comments