Hier is iets om naar uit te kijken: een animatiespeelfilm geschreven en geregisseerd door de onnavolgbare Dash Shaw, die we kennen van de strips Bottomless Belly Button en Body World (het meest experimentele en bevreemdende stripverhaal dat ik ooit las of lees jij regelmatig strips waar je het boek een kwartslag moet draaien omdat de tekeningen verticaal staan en waar je een soort grondplan moet volgen om het verhaal samen te stellen?). Shaw houdt sinds september 2010 een productieblog bij, waar hij regelmatig korte films op plaatst, of fragmenten en storyboards die een tipje van de sluier lichten. Hierboven alvast een veelbelovende teaser.
Archive for the 'comics' Category
Heel af en toe lees je iets dat je maar niet uit je hoofd krijgt. Maandenlang lag de vuistdikke verzameling Alec, The years have pants van Eddie Campbell op mijn nachttafel. Die hele tijd keek ik er iedere avond naar uit om nog snel voor het slapengaan een kort verhaal te lezen met het bijzonder innemende hoofdpersonage Alec MacGarry als gids. Ik ben nog steeds aan het bekomen (en aan het nagenieten) van de lectuur van dit boek.
Eddie Campbell is een Schotse cartoonist die vooral bekend is als illustrator en uitgever van From Hell, het meesterlijke ‘Jack The Ripper’-verhaal van Alan Moore. Maar Campbell is ook, en ik zou zelf durven zeggen vooral, de geestelijke vader van de semi-autobiografische ‘Alec’-verhalen of het leven zoals het is, gezien door de ogen van zijn alter ego Alec MacGarry.
Deze uit het leven gegrepen verhalen tonen ons de ontwapenende avonturen van de arbeider/klungelige intellectueel/cartoonist-in-zijn-vrije-tijd Alec en zijn originele kijk op het menselijke bestaan. We zijn getuige van zijn historische evolutie van bier- tot wijndrinker, zijn legendarische pubbezoeken, zijn existentiële angsten, zijn zoektocht naar de ware liefde, zijn visie op kunst en de kunstwereld (vaak hilarisch, zoals in de bundel ‘How to be an artist’) en het leven als een verantwoordelijke huisvader. De verhalen in deze 640 pagina’s tellende verzameling starten in het Schotland van eind jaren ’70 en eindigen in 2008, met de bundeling anekdotes ‘The Years Have Pants’, dat meteen ook de titel van deze anthologie aanleverde. Het meest recente ‘Alec’-boek is hier jammer genoeg niet opgenomen, hoewel ‘The Fate of the Artist’ wel degelijk beschikbaar is, zij het bij een andere uitgever.
Wat dit boek zo ongelooflijk sterk maakt, is de manier waarop Campbell er in slaagt om van het gewone dagelijkse leven iets magisch en uitzonderlijks te maken. Hoe hij zijn personages tot leven wekt en op de witte bladzijde krijgt, getuigt van superieure vertelkunst. Ook de aangehouden hoge kwaliteit van de gevarieerde tekenstijl verheft dit verzameld werk naar een zelden gezien niveau. Dit is zondermeer verplichte kost voor iedere zichzelf respecterende comics fan.
Nog geen half jaar na Wilson brengt Daniel Clowes alweer nieuw werk uit: Mister Wonderful. Van gloednieuw is hier evenwel geen sprake, want een deel van de uitgave die hier naast mij ligt, verscheen eerder al in episodes op de ‘funny pages’ van The New York Times, waar je trouwens de episodes in pdf-formaat nog steeds gewoon kan lezen. De editie die nu verschijnt is wel aangevuld met 40 pagina’s extra materiaal, wat het natuurlijk een absolute must maakt voor iedere zichzelf respecterende Clowesfan. Dit kleinood is eens te meer prachtig uitgegeven door uitgeverij Pantheon Books, dit keer in een erg handzaam, plat rechthoekig ‘Cinemascope’-formaat (16cm x 28,5 cm), dat Clowes op een inventieve wijze weet te bespelen (op emotionele hoogtepunten bezet hij bijvoorbeeld de gehele breedte van de twee pagina’s met één enkele tekening, wat een erg efficiënt in your face effect oplevert). Het verhaal is als vanouds erg schrijnend: het hoofdpersonage is de door een op de klippen gelopen huwelijk gebroken veertiger Marshall die na 6 jaar vereenzaming besluit op een blind date te gaan. Wanneer zijn date niet komt opdagen, kijken we als lezer mee in zijn cynische en vaak hilarische ‘monologue intérieur’, die Clowes meesterlijk in gele tekstvakken laat verschijnen bovenop de normale witte tekstballonnen. Soit. Zijn date komt uiteindelijk toch, zij het veel te laat, en blijkt al evenzeer een emotioneel wrak te zijn. De mooie catharsis op het einde maakt van dit aangrijpende verhaal niet een vertelling van wanhoop en desillusie, maar wel één van hartverwarmende troost en hoop. Een nieuwe parel aan het snoer van de grootmeester, dus.
Chris Ware, het genie achter Jimmy Corrigan, the smartest kid on earth, heeft een nieuw deel toegevoegd aan zijn ACME Novelty Library. Lint is een kersvers hoofdstuk in de gestaag groeiende levensbeschrijving van antiheld Rusty Brown (die trouwens een kleine cameo krijgt in Lint). In deel 20 staat de pestkop Jordan Wellington Lint centraal. In slechts 72 pagina’s laat Ware ons de hoogtes en vooral laagtes van zijn 65-jarig leven zien.
Grafisch gesproken heeft Ware zichzelf nog maar eens overtroffen. Zijn oog voor detail staat scherper dan ooit. De complexiteit van zijn tekeningen en de inventiviteit van de vormgeving is ronduit verbluffend. Iedere bladzijde krioelt van de fijne details, de kruisverwijzingen zijn vernuftig, elk personage wordt prachtig uitgewerkt. Het menselijk tekort werd zelden op een mooiere manier uitgebeeld, laat dat duidelijk zijn.
Ware heeft de gulden middenweg gevonden tussen zijn compulsieve drang voor details en wat we zouden kunnen omschrijven als gecontroleerde abstractie. Hij vindt moeiteloos een evenwicht tussen het complexe dat zijn werk is gaan definiëren en het gebruik van heel simpele, maar erg intense symbolen. Zo zijn de openingspagina’s abstracte vormen die geleidelijk concreter worden en het groeiende bewustzijn van de jonge Jordan suggereren.
Dit, beste freaks, is zeer grote kunst. Met hoofdletters K, U, N, S en T.
Charles Burns, niet de eigenaar van de kerncentrale in The Simpsons, maar wel de auteur van onder andere het geweldige Black Hole en verschillende legendarische platenhoezen, heeft een nieuwe strip uit. Black Hole is wat mij betreft één van de mijlpalen in de stripgeschiedenis. Dit boek, over hoe jongeren in Seattle omgaan met een seksueel overdraagbare ziekte die mutaties veroorzaakt, heeft mij nooit meer losgelaten. Ook zijn andere bij Fantagraphics verschenen bundels zijn absolute aanraders. Het was lang wachten op X’ed Out, maar het was meer dan de moeite waard. Burns is terug en hij is in topvorm.
Centraal staat Doug, een schuchtere, jonge kerel die zich af en toe aan performance-art in onversneden beatnikstijl waagt. Tijdens die optredens draagt hij bovendien een Kuifje-achtig masker en noemt hij zichzelf ‘Nitnit’. Bij aanvang van het boek is Doug bedlegerig en slikt de ene na de andere pijnstiller. In een droom ziet hij zijn jaren geleden gestorven zwarte kat, Inky, door een enorm gat in zijn slaapkamermuur stappen. Wanneer hij Inky volgt komt Doug in een vreemde wereld vol amfibische wezens terecht. Ondertussen krijgen we via flashbacks een idee hoe hij in zijn ziekelijke toestand is verzeild: je raadt het al, een mysterieus meisje ligt aan de basis van zijn problemen.
Verbluffend is de manier waarop Burns verschillende tekenstijlen gebruikt, afhankelijk van de toestand waarin Doug zich bevindt. Wanneer Doug in die andere dimensie rondwaart refereert Burns overduidelijk aan Hergé. De cover is – hoe kan het anders – eveneens een hommage aan Kuifje, in het bijzonder De Geheimzinnige Ster.
Maar dit is zo veel meer dan een eerbetoon aan Kuifje. Het is pur sang Burns, met een vleugje David Lynch. Voeg daar de vele verwijzingen naar fotografie en de feel en sfeer uit de boeken van hombre invisible William S. Burroughs bij, en je komt uit op een behoorlijk hypnotiserende trip. Ik kijk nu al uit naar het tweede deel van dit veelbelovende drieluik.
Wilson is de korte en krachtige titel van het jongste stripverhaal van de grandioze Daniel Clowes (Like a glove cast in iron, Ghost world, David Boring, Pussey). De gelijknamige held van het verhaal is een koppige muilezel die midden in zijn midlife crisis is beland en op het eerste gezicht geen andere vriend dan zijn hond heeft. Hij maakt het zichzelf en iedereen die de pech heeft in zijn omgeving rond te hangen zeer lastig. Zijn conversaties gaan vaak maar in één richting, hij wijdt over de meest banale kwesties oeverloos uit, hij is bijzonder brutaal tot op het onbeschofte af, zet zichzelf graag te kakken en hoopt voortdurend een toehoorder te vinden die zijn geflipte gedachtengoed wil volgen. Wanneer zijn vader op sterven ligt besluit hij, uit schrik om moederziel alleen achter te blijven, zijn ex-vrouw op te zoeken (waarvan hij overtuigd is dat ze een junkiehoertje was en hem daarom verlaten heeft: een hilarische rode draad doorheen het verhaal) in de hoop de vlam opnieuw in hun sinds lang onderbroken huwelijk te jagen. Hij ontdekt dat hij een tienerdochter heeft, die na de geboorte voor adoptatie werd opgegeven. Wilson doet zijn uiterste best om zijn driedelig gezinnetje terug samen te brengen, maar dat lijkt toch minder makkelijk te zijn dan hij aanvankelijk denkt.
Clowes’ tekenstijl is als vanouds van het hoogste niveau en hij bewijst eens te meer dat hij als geen ander het mes kan zetten in de etterende zweren van het menselijk tekort. Met korte en in verschillende stijlen getekende vignettes van telkens 1 bladzijde schrijden we mondjesmaat verder in het leven van Wilson, een techniek die juist door de ellipsen in het verhaal de lezer nog dichter bij het hoofdpersonage brengt. Wilson boeit, ontroert en verbijstert.
Voor enkele fragmenten, klik hier.
Gisteren de laatste bladzijde omgeslagen van het 18de en laatste deel van de manga Monster van Naoki Urasawa. Samen zijn dat meer dan 4.300 bladzijden manga. Twee volle weken was ik in de ban van het mysterie van ‘de villa van de rode rozen’, de goddelijke tweeling, de meedogenloze Johann en zijn duivels plan, dokter Tenma, Franz Bonaparta, inspecteur Lunge, Herr Grimmer, Nina Fortner, Eva Heinemann en tientallen andere personages die voorkomen in dit heel erg spannend verhaal.
De sfeer is een beetje vergelijkbaar met die van in de film Se7en en de vele verrassende plotwendingen doen soms denken aan The usual suspects en zelfs Memento. Het filmische karakter is geen toeval: Urasawa is een cinefiel en kent duidelijk zijn klassiekers van de film noir. Hij bespeelt het register van dit filmgenre dan ook moeiteloos en op meesterlijke wijze. Als mangaka verzorgt Urasawa zijn tekeningen, hij hanteert een enorm realisme en houdt zich tegelijkertijd aan de klassieke stijl.
Een onvergetelijke leeservaring, zoveel mag duidelijk zijn. Het leven lijkt toch anders, na het kwaad in de vorm van Johann aan het werk te hebben gezien… Wow! Er bestaat ook een anime van Monster : 74 episodes van elk 24 minuten. Misschien toch beter eerst even de strip laten bezinken…
De veelgeprezen en alom gelauwerde strip Kiki van Montparnasse is nu ook beschikbaar in het Nederlands in een gezamenlijke uitgave van Oog & Blik en De Bezige Bij. Onderwerp van het verhaal is de bij leven al legendarische Alice Prin, alias Kiki, niet alleen de muze en het eeuwige model van ronkende namen als Chaim Soutine, Man Ray, Foujita, Moise Kisling, Jean Cocteau, Alexander Calder en Francis Picabia, maar ook actrice, schilderes, cabaretzangeres, schrijfster van de meest aangebrande memoires ooit en eeuwig enfant terrible.
Kiki’s leven leest als de kroniek van een aangekondigde dood: seks, drugs, kunst en cabaret. En van dat alles veel, heel veel. Maar ook gedrevenheid om het te maken, een onverwoestbare drang tot leven, een wanhopige wil om het onderste uit de kan te halen. Wie de avantgarde cinema uit het begin van de vorige eeuw naar waarde weet te schatten kent haar ongetwijfeld uit filmparels als L’étoile de mer, Emak bakia, Le retour à la raison of L’inhumaine.
Een mooie, rijk gestoffeerde uitgave die mij alvast heel wat heeft bijgebracht over het dagelijkse leven tijdens het interbellum, de oorlogsperiode en het begin van de jaren 50. Wie bovendien interesse heeft voor de ontstaansgeschiedenis van het surrealisme en dada zal in Kiki een aantrekkelijke en leerrijke gids vinden. Een knap stripverhaal dat mijn jaar alvast goed heeft ingezet.
Andy Riley van de hilarische cartoonreeks Bunny Suicides heeft een nieuw boekje uit, met een nieuwe held: Selfish pig! De voorbeelden hieronder brachten me alvast aan het lachen…
Of wat dacht je van:
Ik ga er straks één halen!
Ik kwam vandaag op het net toevallig een cartoon tegen van de weergaloze Max Cannon. Was vergeten hoe grappig die kerel is.
Op zijn site Red meat brengt Cannon dagelijks nieuwe cartoons, met onvergetelijke figuren als Ted Johnson, Clyde, Milkman Dan, Bug-Eyed Earl en nog een handvol andere weirdo’s uit creepy suburbia in de hoofdrollen.
Telkens drie onveranderlijke platen, met een cynische punchline als afsluiter. Klassieke degelijkheid en vooral bijzonder grappig.
De drie uitgaves van Max Cannon zijn nog steeds vlot verkrijgbaar. Wanneer komt er nu eindelijk een vierde, Max ?
Recent Comments