Gisteren de laatste bladzijde omgeslagen van het 18de en laatste deel van de manga Monster van Naoki Urasawa. Samen zijn dat meer dan 4.300 bladzijden manga. Twee volle weken was ik in de ban van het mysterie van ‘de villa van de rode rozen’, de goddelijke tweeling, de meedogenloze Johann en zijn duivels plan, dokter Tenma, Franz Bonaparta, inspecteur Lunge, Herr Grimmer, Nina Fortner, Eva Heinemann en tientallen andere personages die voorkomen in dit heel erg spannend verhaal.
De sfeer is een beetje vergelijkbaar met die van in de film Se7en en de vele verrassende plotwendingen doen soms denken aan The usual suspects en zelfs Memento. Het filmische karakter is geen toeval: Urasawa is een cinefiel en kent duidelijk zijn klassiekers van de film noir. Hij bespeelt het register van dit filmgenre dan ook moeiteloos en op meesterlijke wijze. Als mangaka verzorgt Urasawa zijn tekeningen, hij hanteert een enorm realisme en houdt zich tegelijkertijd aan de klassieke stijl.
Een onvergetelijke leeservaring, zoveel mag duidelijk zijn. Het leven lijkt toch anders, na het kwaad in de vorm van Johann aan het werk te hebben gezien… Wow! Er bestaat ook een anime van Monster : 74 episodes van elk 24 minuten. Misschien toch beter eerst even de strip laten bezinken…
De veelgeprezen en alom gelauwerde strip Kiki van Montparnasse is nu ook beschikbaar in het Nederlands in een gezamenlijke uitgave van Oog & Blik en De Bezige Bij. Onderwerp van het verhaal is de bij leven al legendarische Alice Prin, alias Kiki, niet alleen de muze en het eeuwige model van ronkende namen als Chaim Soutine, Man Ray, Foujita, Moise Kisling, Jean Cocteau, Alexander Calder en Francis Picabia, maar ook actrice, schilderes, cabaretzangeres, schrijfster van de meest aangebrande memoires ooit en eeuwig enfant terrible.
Kiki’s leven leest als de kroniek van een aangekondigde dood: seks, drugs, kunst en cabaret. En van dat alles veel, heel veel. Maar ook gedrevenheid om het te maken, een onverwoestbare drang tot leven, een wanhopige wil om het onderste uit de kan te halen. Wie de avantgarde cinema uit het begin van de vorige eeuw naar waarde weet te schatten kent haar ongetwijfeld uit filmparels als L’étoile de mer, Emak bakia, Le retour à la raison of L’inhumaine.
Een mooie, rijk gestoffeerde uitgave die mij alvast heel wat heeft bijgebracht over het dagelijkse leven tijdens het interbellum, de oorlogsperiode en het begin van de jaren 50. Wie bovendien interesse heeft voor de ontstaansgeschiedenis van het surrealisme en dada zal in Kiki een aantrekkelijke en leerrijke gids vinden. Een knap stripverhaal dat mijn jaar alvast goed heeft ingezet.
Andy Riley van de hilarische cartoonreeks Bunny Suicides heeft een nieuw boekje uit, met een nieuwe held: Selfish pig! De voorbeelden hieronder brachten me alvast aan het lachen…
Ik kwam vandaag op het net toevallig een cartoon tegen van de weergaloze Max Cannon. Was vergeten hoe grappig die kerel is.
Op zijn site Red meat brengt Cannon dagelijks nieuwe cartoons, met onvergetelijke figuren als Ted Johnson, Clyde, Milkman Dan, Bug-Eyed Earl en nog een handvol andere weirdo’s uit creepy suburbia in de hoofdrollen.
Telkens drie onveranderlijke platen, met een cynische punchline als afsluiter. Klassieke degelijkheid en vooral bijzonder grappig.
De drie uitgaves van Max Cannon zijn nog steeds vlot verkrijgbaar. Wanneer komt er nu eindelijk een vierde, Max ?
Over de middag even bij de buren van Bozar langsgeweest voor de tentoonstelling Sexties. Het erotisch getinte werk van Guido Crepax, Paul Cuvelier, Jean-Claude Forest (de geestelijke vader van Barbarella) en de onovertroffen Guy Peellaert (die onder andere de hoes maakte voor Bowie’s Diamond dogs) staat hier centraal. Vier auteurs die de stripwereld in de jaren 60 hebben bepaald en wier invloed nog steeds geldt. Langs een zeer aangenaam en mooi vormgegeven parcours (die gigantische muur met Peellaerts Pravda-figuur! De zwart-wit tekeningen van Crepax die je als een voyeur bekijkt doorheen een lintjesgordijn!), krijg je op de tonen van muziek uit de sixties een uitgebreid overzicht van de carrière van elk van deze striptekenaars en grafisten, met originele stripplaten en alles erop en eraan. Een kleine maar intense tentoonstelling, ideaal om snel even binnen te wippen (pun intended)…
Ik had het er al eerder over op deze freaky pagina’s, maar ik wil nog eens een pluim steken voor wat voor mij de strip van vorig jaar is: Bottomless belly button van de piepjonge en zeer getalenteerde Dash Shaw.
Het boek vertelt het verhaal van een week in het leven van de Loony familie, waar de ouders na veertig jaar huwelijk besluiten te gaan scheiden. De drie volwassen Loony kinderen reageren elk op hun manier wanneer ze op de hoogte gebracht worden van de beslissing van de ouders tijdens een familiereunie in het afgelegen ouderlijk strandhuis. De oudste zoon, sportjournalist Dennis, heeft het het moeilijkst en probeert op zoek te gaan naar de oorzaak van de scheiding. Het middenste kind, Claire, wordt afgeleid door haar tienerdochter Jill en het verdriet van haar recente scheiding met de vader van haar enig kind. De jongste, Peter, is een filmstudent die in de knoop ligt met zichzelf en zijn dagen slijt op het strand met een aantrekkelijke kinderoppas.
De drie hoofdpersonages zijn zo verschillend dat het soms moeilijk te geloven is dat ze deel uitmaken van dezelfde familie. Dennis is kinderachtig en gefrustreerd (“Homer Simpson with hair”, zegt Shaw zelf). Claire draagt de ganse strip door lange handschoenen, alsof die haar emotionele verwarring op afstand kunnen houden. Peter voelt zich uitgesloten: “My whole family looks at me like I’m a big, dumb frog”, zegt hij op een bepaald moment tegen zijn vriendin en Shaw tekent hem dan ook de hele strip door (720 pagina’s) met een kikkerkop, op één panel na dat dan ook in een soort catharsis als een ontroerende verrassing komt.
Het cartooneske van de tekeningen geeft de gewichtigheid van het onderwerp een extra emotionele opstoot. Een wonderlijk boek dat ik iedere stripliefhebber van harte aanraad… Dash Shaw is een naam om te onthouden.
Soms leer je het werk kennen van bepaalde kunstenaars die je nooit meer zullen loslaten. Een paar jaar terug, toen de geweldige Adrian Tomine het lumineuze idee kreeg om het werk van mangaveteraan Yoshihiro Tatsumi in Engelse vertaling te laten uitbrengen door Drawn & Quarterly, had ik zo’n moment. Sinds het eerste boek, The pushman and other stories, ben ik helemaal verknocht aan het unieke universum dat Tatsumi in zijn typische gekiga-stijl weet op te roepen. Hierna volgden al snel twee andere even indrukwekkende delen met korte verhalen (Abandon the old Tokyo & Good-bye) en niet zo heel lang geleden is het autobiografische A drifting life uitgekomen. Een pil van maar liefst 855 pagina’s en wat mij betreft Tatsumi’s magnnum opus en tout court een van de allerbeste levensbeschrijvende teksten die ik ooit heb gelezen.
In dit boek beschrijft veteraan Tatsumi op meesterlijke en bijzonder indringende wijze zijn persoonlijk artistiek parcours, vanaf het einde van W.O.II, toen hij op tienjarige leeftijd de mangawereld leert kennen en besluit om er zijn verdere leven aan te wijden.
Ook zijn legendarische ontmoeting met de God van manga, Osamu Tezuka, komt aan bod:
Zijn eerste publicaties toen hij nog op school zat, zijn stijgend succes, zijn frustraties als beginnend kunstenaar die zich aan het commerciële probeert te onttrekken en de ontwikkeling van zijn zo invloedrijke, realistische gekiga-stijl: dit alles behandelt Tatsumi grandioos, zonder de alledaagse problemen van een opgroeiende adolescent – familiale conflicten, amoureuze verwikkelingen, ontluikende sexualiteit – uit het oog te verliezen. Grootse kunst…
Trouwe lezers weten dat we bij Freaky comics hoog in het vaandel voeren. Voor de meer avontuurlijke comics liefhebber is er het Meathaus collectief, een groep auteurs van de School of Visual Arts in Manhattan die sinds 2000 een reeks anthologies uitgaven die op steeds meer bijval konden rekenen. Dash Shaw, een van de auteurs van het collectief, heeft onlangs het lijvige Bottomless Belly Button uitgegeven. Een van de betere comics die we hier hebben zien verschijnen de laatste jaren.
Het collectief heeft een geweldige site waar op geregelde tijdstippen onwaarschijnlijke filmpjes als het volgende op te vinden zijn (Het visuele design is van Will Sweeney, de muziek van Birdy Nam Nam):
Maar het is vooral het mooie aanbod van tekeningen en ander grafisch werk die de site zo uniek maakt. Zet ‘m dus maar in de RSS-reader. Je zal het je niet beklagen…
Zopas binnengekregen via de Facebook fanpagina van Chris Ware: dit schitterende animatiefilmpje met in de hoofdrol niemand minder dan zijn legendarisch stripfiguurtje Quimby The Mouse. De toepasselijke muziek is van Andrew Bird…
Wie nog niet weet wat te lezen tijdens het aankomende verlengde weekend komt zeker toe met de one volume edition van de geweldige strip Bone, onlangs uitgebracht door Cartoon Books, de uitgeverij van tekenaar Jeff Smith.
Maar liefst 1.332 bladzijden bestrijken de avonturen van de neefjes Fone Bone, Phoncible P. Bone en Smiley Bone en ik garandeer u dat er geen enkele van die bladzijden verveelt. De neefjes zijn uit hun dorp Boneville verbannen, verdwalen in de woestijn en komen uiteindelijk terecht in een mysterieuze vallei waar ze van het ene avontuur in het andere tuimelen. Monsters, ridders, draken, mooie deernes, veldslagen, goudkoorts en tovenarij: het is er allemaal. Spannend, maar vooral met veel humor en gevoel geschreven en getekend. Deze winnaar van 11 Harvey Awards en 10 Eisner Awards (de Oscars van de stripwereld) werd door Time Magazine uitgeroepen als één van de belangrijkste comics aller tijden. Tussen 1991 en 2004, gaf Smith 55 delen in eigen beheer uit, maar nu is de hele fantastische queeste van de neefjes Bone dus eindelijk beschikbaar in één deel. Vorig jaar verkocht Smith de filmrechten aan Warner. Benieuwd wat daar van zal komen…
Recent Comments