Heel af en toe lees je iets dat je maar niet uit je hoofd krijgt. Maandenlang lag de vuistdikke verzameling Alec, The years have pants van Eddie Campbell op mijn nachttafel. Die hele tijd keek ik er iedere avond naar uit om nog snel voor het slapengaan een kort verhaal te lezen met het bijzonder innemende hoofdpersonage Alec MacGarry als gids. Ik ben nog steeds aan het bekomen (en aan het nagenieten) van de lectuur van dit boek.

Molotovs toverlantaarn is dus vooral een reisboek, dat heden met verleden mengt, politiek met poëzie, en de levenswandel van spionnen en machthebbers met die van wetenschappers en revolutionairen. De lezer wordt verondersteld vierhonderd pagina’s bij de les te blijven… Het boek is een intellectuele krachttoer waarin zich een onvergetelijk panorama van Rusland en zijn geschiedenis en cultuur ontvouwt, én bovendien helemaal anders van opzet dan Natasja’s dans van de hand van Brits historicus Orlando Figes, waarin het unieke karakter van de Russische identiteit en cultuur wordt blootgelegd. Bij Polonsky wordt de actuele politiek naadloos verweven met de geschiedenis, met als rode draad de bibliotheek van Molotov én tegelijk ook gedragen door een enorme achtergrondkennis. Interessant is bvb dat hier ook wordt gesproken over de moord op Anna Politkovskaja, de gevangenisstraf van oligarch Michaïl Chodorkovski, de gijzeling in Beslan.

Ze heeft het eveneens over ‘de collectie van Khaldei’. Van fotograaf Yevgeny Khaldei, geboren in een Joodse Oekraïense familie en reeds van kindsbeen af gebeten door fotografie, loopt momenteel een zeer boeiende tentoonstelling in de Brusselse Botanique. In ‘39 kwam Khaldei in dienst van het Sovjet-Russische persagentschap Tass. In opdracht van Stalin maakte hij historische beelden van de Tweede Wereldoorlog. Na 1945 legde hij in opdracht van de communistische partij de Sovjet modelstaat vast op de gevoelige plaat. Zoals Leni Riefenstahl de wens van Hitler verbeeldde, zo vatte Khaldei het communisme zoals Stalin het aan de wereld wilde tonen. Pas sinds het einde van de USSR in 1991 kreeg hij grote bekendheid als fotograaf.

En voor de échte die hards is er ook nog Stalin, het hof van de rode tsaar, de uitmuntende biografie van Iosif Vissarionovitsj Dzjoegasjvili aka Stalin, door de Britse historicus/journalist Simon Sebag Montefiore, een klepper van meer dan 700 bladzijden in piepkleine druk, met een aantal zwart-wit archieffoto’s. Montefiore baseerde zich voor dit kloeke boek op onlangs geopende Sovjetarchieven, talloze interviews met nakomelingen van toenmalige machthebbers en een schat aan gegevens uit memoires, brieven en aantekeningen van zowel Stalin als de mensen rond hem. Tot in het kleinste detail wordt het persoonlijke en politieke leven van Stalin beschreven: van zijn mislukte huwelijk tot zijn identificatie met de tsaren, van zijn minnaressen tot het uitmoorden van de koelakken, de terreur, de kampen. Briljant en meeslepend geschreven, ideaal voor donkere winteravonden…

Ik zoek en bestel regelmatig Nederlandstalige tweedehandsboeken via de knullig gelayoute maar zeer degelijke website boekwinkeltjes.nl. Onlangs was ik op zoek naar de memoires van Nadezjda Mandelstam en vond al snel verschillende exemplaren. Eén daarvan was via de website van de winkelketen De Slegte. Kon je nu ook al boeken bestellen via hun site ? Wist ik niet. De link vertelde me dat de winkel in Enschede de twee delen in stock had en dat die direct te bestellen waren via de site van De Slegte. Verzendingskosten naar België kwamen op 1,95 €. Ik heb de twee boeken besteld op donderdagmiddag rond 12u en de dag erop rond 14u belde TNT Post aan met een mooi pakje, ingepakt met het herkenbare bruine papier, geheel en al in De Slegte-stijl dus. De staat van de boeken beantwoordde perfect aan de beschrijving op de site. Met andere woorden, ik ben een tevreden klant! Blij dat de site er eindelijk is en dat hij zo efficiënt is. Er is bovendien ook een ‘boekenzoekservice‘. Die zal ik later zeker eens uitproberen, want ik heb hier al jaren een lijstje liggen met boeken die ik sinds mensenheugenis tevergeefs zoek.

In Imperial Bedrooms is het een kwart eeuw later, vandaag dus, en Ellis neemt de draad weer op. Clay is nu een succesvol scenarioschrijver die worstelt met een hele hoop verslavingen en met de leegheid van zijn bestaan. Net als in Ellis’ debuut, eveneens vernoemd naar een song van Costello, keert Clay terug naar Los Angeles na een periode van afwezigheid. Net als toen ontmoet hij daar zijn (gewezen) vrienden: Julian, Trent, Blair en Rip. Ze zijn nog steeds lege, paranoide,  op sex en drugs beluste rich kids met een slechte muzikale smaak, maar het grote verschil is dat ze nu macht hebben, en elk op hun eigen wijze een maatschappelijke positie hebben kunnen afdwingen. Ze zijn de ongekroonde koningen van het nachtelijke L.A. en maken het verschil, althans dat is wat ze denken. Ellis besluit zijn nieuwe roman met de tijdsnotering ‘1985-2010’: de cirkel is rond.

Imperial Bedrooms is als vanouds strak geschreven, sober, minimalistisch en suggestief. Ellis’ perfecte oor voor dialoog en zijn roesopwekkende stijl zorgen voor een groot leesplezier. De vele herhalingen, de redundanties, de flarden urban legends, de hilarische oneliners, de kitscherige muziek waar de personages zo op kicken (zie verder voor een voorsmaakje), het zijn stuk voor stuk stijlkenmerken die de hand van de meester verraden.

De sfeer is opnieuw erg benauwend en leidt ons binnen in een mistige wereld zonder menselijkheid, waar er geen illusies meer bestaan en alle hoop op verlossing zoek is. Ik kijk al uit naar de volgende… Rock ’n roll, deal with it!

Walter had never liked cats. They’d seemed to him the sociopaths of the pet world, a species domesticated as an evil necessary for the control of rodents and subsequently fetishized the way unhappy countries fetishize their militaries, saluting the uniforms of killers as cat owners stroke their animals’ lovely fur and forgive their claws and fangs. He’d never seen anything in a cat’s face but simpering incuriosity and self-interest; you only had to tease one with a mouse-toy to see where its true heart lay.

It’s never the right time to have kids, but it’s always the right time for screwing. God’s not a dumb shit. He knows how it works.

Als je bij de geboorte van een kind een leuke kijk op het vaderschap wil, niet twijfelen. Ik heb onlangs ook Waarom je moeder en ik bijna altijd een kamerjas dragen van Wouter Deprez gekregen. Ook zo een – ik heb een kind en wil nu wel eens een leuk boek lezen – boek. Maar dat heb ik weggelegd na enkele pagina’s. Onleesbaar.
Over de Kindle kan ik kort zijn. Dat ding is gewoon fantasisch. Het leest beter dan een boek, het formaat is uitermate handig en in eender welke houding vlot leesbaar. Gedaan met vloeken op veel te zware boeken die je moeilijk in bed kan lezen of boekruggen plooien om je pagina te kunnen lezen. Viva de Kindle. Ik zou em na een kleine week al niet meer kunnen missen.

Ik heb mij zo een kindle dink gepreordered. Ben het wachten wel al een beetje beu. Pre-orderen, ik haat dat woord.

Ligt het aan mij of is het een nieuwe trend. Trailers voor boeken, ik zie ze precies steeds meer, de nieuwe achterflappen van de ebook generatie.