Heel af en toe lees je iets dat je maar niet uit je hoofd krijgt. Maandenlang lag de vuistdikke verzameling Alec, The years have pants van Eddie Campbell op mijn nachttafel. Die hele tijd keek ik er iedere avond naar uit om nog snel voor het slapengaan een kort verhaal te lezen met het bijzonder innemende hoofdpersonage Alec MacGarry als gids. Ik ben nog steeds aan het bekomen (en aan het nagenieten) van de lectuur van dit boek.
Eddie Campbell is een Schotse cartoonist die vooral bekend is als illustrator en uitgever van From Hell, het meesterlijke ‘Jack The Ripper’-verhaal van Alan Moore. Maar Campbell is ook, en ik zou zelf durven zeggen vooral, de geestelijke vader van de semi-autobiografische ‘Alec’-verhalen of het leven zoals het is, gezien door de ogen van zijn alter ego Alec MacGarry.
Deze uit het leven gegrepen verhalen tonen ons de ontwapenende avonturen van de arbeider/klungelige intellectueel/cartoonist-in-zijn-vrije-tijd Alec en zijn originele kijk op het menselijke bestaan. We zijn getuige van zijn historische evolutie van bier- tot wijndrinker, zijn legendarische pubbezoeken, zijn existentiële angsten, zijn zoektocht naar de ware liefde, zijn visie op kunst en de kunstwereld (vaak hilarisch, zoals in de bundel ‘How to be an artist’) en het leven als een verantwoordelijke huisvader. De verhalen in deze 640 pagina’s tellende verzameling starten in het Schotland van eind jaren ’70 en eindigen in 2008, met de bundeling anekdotes ‘The Years Have Pants’, dat meteen ook de titel van deze anthologie aanleverde. Het meest recente ‘Alec’-boek is hier jammer genoeg niet opgenomen, hoewel ‘The Fate of the Artist’ wel degelijk beschikbaar is, zij het bij een andere uitgever.
Wat dit boek zo ongelooflijk sterk maakt, is de manier waarop Campbell er in slaagt om van het gewone dagelijkse leven iets magisch en uitzonderlijks te maken. Hoe hij zijn personages tot leven wekt en op de witte bladzijde krijgt, getuigt van superieure vertelkunst. Ook de aangehouden hoge kwaliteit van de gevarieerde tekenstijl verheft dit verzameld werk naar een zelden gezien niveau. Dit is zondermeer verplichte kost voor iedere zichzelf respecterende comics fan.
Halverwege de jaren ‘90 beslist de Engelse schrijfster/onderzoekster Rachel Polonsky om een paar jaar in Moskou te gaan wonen. Ze neemt haar intrek in een appartementsgebouw in de Romanovlaan, ooit het exclusieve terrein van de sovjetelite. Wanneer ze van een buurman de sleutels krijgt van het voormalige appartement van Vjatsjeslav Molotov, minister van Buitenlandse Zaken onder Jozef Stalin en één van diens meest loyale trawanten, blijkt dat het startschot voor een fascinerende reis doorheen Russische steden en landschappen, die rechtstreeks verband houden met de boeken in Molotovs bibliotheek, en waarvan een deel tot haar grote verbazing nog helemaal intact is.
Molotovs toverlantaarn is dus vooral een reisboek, dat heden met verleden mengt, politiek met poëzie, en de levenswandel van spionnen en machthebbers met die van wetenschappers en revolutionairen. De lezer wordt verondersteld vierhonderd pagina’s bij de les te blijven… Het boek is een intellectuele krachttoer waarin zich een onvergetelijk panorama van Rusland en zijn geschiedenis en cultuur ontvouwt, én bovendien helemaal anders van opzet dan Natasja’s dans van de hand van Brits historicus Orlando Figes, waarin het unieke karakter van de Russische identiteit en cultuur wordt blootgelegd. Bij Polonsky wordt de actuele politiek naadloos verweven met de geschiedenis, met als rode draad de bibliotheek van Molotov én tegelijk ook gedragen door een enorme achtergrondkennis. Interessant is bvb dat hier ook wordt gesproken over de moord op Anna Politkovskaja, de gevangenisstraf van oligarch Michaïl Chodorkovski, de gijzeling in Beslan.
Ze heeft het eveneens over ‘de collectie van Khaldei’. Van fotograaf Yevgeny Khaldei, geboren in een Joodse Oekraïense familie en reeds van kindsbeen af gebeten door fotografie, loopt momenteel een zeer boeiende tentoonstelling in de Brusselse Botanique. In ‘39 kwam Khaldei in dienst van het Sovjet-Russische persagentschap Tass. In opdracht van Stalin maakte hij historische beelden van de Tweede Wereldoorlog. Na 1945 legde hij in opdracht van de communistische partij de Sovjet modelstaat vast op de gevoelige plaat. Zoals Leni Riefenstahl de wens van Hitler verbeeldde, zo vatte Khaldei het communisme zoals Stalin het aan de wereld wilde tonen. Pas sinds het einde van de USSR in 1991 kreeg hij grote bekendheid als fotograaf.
En voor de échte die hards is er ook nog Stalin, het hof van de rode tsaar, de uitmuntende biografie van Iosif Vissarionovitsj Dzjoegasjvili aka Stalin, door de Britse historicus/journalist Simon Sebag Montefiore, een klepper van meer dan 700 bladzijden in piepkleine druk, met een aantal zwart-wit archieffoto’s. Montefiore baseerde zich voor dit kloeke boek op onlangs geopende Sovjetarchieven, talloze interviews met nakomelingen van toenmalige machthebbers en een schat aan gegevens uit memoires, brieven en aantekeningen van zowel Stalin als de mensen rond hem. Tot in het kleinste detail wordt het persoonlijke en politieke leven van Stalin beschreven: van zijn mislukte huwelijk tot zijn identificatie met de tsaren, van zijn minnaressen tot het uitmoorden van de koelakken, de terreur, de kampen. Briljant en meeslepend geschreven, ideaal voor donkere winteravonden…
Ik zoek en bestel regelmatig Nederlandstalige tweedehandsboeken via de knullig gelayoute maar zeer degelijke website boekwinkeltjes.nl. Onlangs was ik op zoek naar de memoires van Nadezjda Mandelstam en vond al snel verschillende exemplaren. Eén daarvan was via de website van de winkelketen De Slegte. Kon je nu ook al boeken bestellen via hun site ? Wist ik niet. De link vertelde me dat de winkel in Enschede de twee delen in stock had en dat die direct te bestellen waren via de site van De Slegte. Verzendingskosten naar België kwamen op 1,95 €. Ik heb de twee boeken besteld op donderdagmiddag rond 12u en de dag erop rond 14u belde TNT Post aan met een mooi pakje, ingepakt met het herkenbare bruine papier, geheel en al in De Slegte-stijl dus. De staat van de boeken beantwoordde perfect aan de beschrijving op de site. Met andere woorden, ik ben een tevreden klant! Blij dat de site er eindelijk is en dat hij zo efficiënt is. Er is bovendien ook een ‘boekenzoekservice‘. Die zal ik later zeker eens uitproberen, want ik heb hier al jaren een lijstje liggen met boeken die ik sinds mensenheugenis tevergeefs zoek.
Clay, het hoofdpersonage uit de debuutroman van Brett Easton Ellis, Less Than Zero, maakt vijfentwintig jaar later opnieuw zijn opwachting in Ellis’ nieuwe roman Imperial Bedrooms, een titel die verwijst naar een album van Elvis Costello uit 1981. Clay is nog steeds een narcistische, zelfingenomen klootzak en vertoont na al die jaren onverholen trekjes van Patrick Bateman, het hoofdpersonage uit Ellis’ meesterwerk American Psycho. Ik steek het niet weg: Less Than Zero over het decadente bestaan van een groep verveelde, hedonistische adolescenten in het L.A. van de jaren ‘80, opende voor mij een nieuwe wereld. Sindsdien ben ik Ellis op de voet blijven volgen. I’m a fan.
In Imperial Bedrooms is het een kwart eeuw later, vandaag dus, en Ellis neemt de draad weer op. Clay is nu een succesvol scenarioschrijver die worstelt met een hele hoop verslavingen en met de leegheid van zijn bestaan. Net als in Ellis’ debuut, eveneens vernoemd naar een song van Costello, keert Clay terug naar Los Angeles na een periode van afwezigheid. Net als toen ontmoet hij daar zijn (gewezen) vrienden: Julian, Trent, Blair en Rip. Ze zijn nog steeds lege, paranoide, op sex en drugs beluste rich kids met een slechte muzikale smaak, maar het grote verschil is dat ze nu macht hebben, en elk op hun eigen wijze een maatschappelijke positie hebben kunnen afdwingen. Ze zijn de ongekroonde koningen van het nachtelijke L.A. en maken het verschil, althans dat is wat ze denken. Ellis besluit zijn nieuwe roman met de tijdsnotering ‘1985-2010’: de cirkel is rond.
Imperial Bedrooms is als vanouds strak geschreven, sober, minimalistisch en suggestief. Ellis’ perfecte oor voor dialoog en zijn roesopwekkende stijl zorgen voor een groot leesplezier. De vele herhalingen, de redundanties, de flarden urban legends, de hilarische oneliners, de kitscherige muziek waar de personages zo op kicken (zie verder voor een voorsmaakje), het zijn stuk voor stuk stijlkenmerken die de hand van de meester verraden.
De sfeer is opnieuw erg benauwend en leidt ons binnen in een mistige wereld zonder menselijkheid, waar er geen illusies meer bestaan en alle hoop op verlossing zoek is. Ik kijk al uit naar de volgende… Rock ’n roll, deal with it!
Hij is erdoor. Mijn eerste stevige klepper op de kindle. Freedom van Jonathan Franzen. Jammer dat hij uit is. Bij momenten een beetje lang, maar ik heb ervan genoten. Een boek over – hou u vast aan uw bretellen – vrijheid. De vrijheid die we hebben en waar we geen weg mee kunnen. Een verhaal van hoe we vandaag leven, de relaties die we hebben. Alles aan de hand van een gezin.
Eén van de hoofdpersonages heeft nog een leuke mening over katten, niet dat hij er op het internet populair mee gaat worden
Walter had never liked cats. They’d seemed to him the sociopaths of the pet world, a species domesticated as an evil necessary for the control of rodents and subsequently fetishized the way unhappy countries fetishize their militaries, saluting the uniforms of killers as cat owners stroke their animals’ lovely fur and forgive their claws and fangs. He’d never seen anything in a cat’s face but simpering incuriosity and self-interest; you only had to tease one with a mouse-toy to see where its true heart lay.
Het eerste Kindle boek is uit. Sh*t my dad says van Justin Halpern. Een boek dat uit het succes van zijn twitter account voortkwam. Lichte kost, maar best wel grappig, zeker als je net vader geworden bent. De auteur quote voortdurend zijn vader, een leuke mens met een goed gevoel voor humor en een leuke kijk op opvoeden die geen blad voor de mond neemt. Een aaneensluiting van grappige anecdotes en quotes. Niet altijd even geslaagd maar best leuk.
It’s never the right time to have kids, but it’s always the right time for screwing. God’s not a dumb shit. He knows how it works.
Als je bij de geboorte van een kind een leuke kijk op het vaderschap wil, niet twijfelen. Ik heb onlangs ook Waarom je moeder en ik bijna altijd een kamerjas dragen van Wouter Deprez gekregen. Ook zo een – ik heb een kind en wil nu wel eens een leuk boek lezen – boek. Maar dat heb ik weggelegd na enkele pagina’s. Onleesbaar.
Over de Kindle kan ik kort zijn. Dat ding is gewoon fantasisch. Het leest beter dan een boek, het formaat is uitermate handig en in eender welke houding vlot leesbaar. Gedaan met vloeken op veel te zware boeken die je moeilijk in bed kan lezen of boekruggen plooien om je pagina te kunnen lezen. Viva de Kindle. Ik zou em na een kleine week al niet meer kunnen missen.
Vrijdag kreeg ik mail van de goede vrienden van amazon dat hij klaar was om verstuurd te worden, en vandaag is hij hier al. Thou shall read! Ik zie het volledig zitten; Remi in de ene hand, de kindle in de andere.
van Jonathan Franzen. Jammer dat hij uit is. Bij momenten een beetje lang, maar ik heb ervan genoten. Een boek over – hou u vast aan uw bretellen – vrijheid. De vrijheid die we hebben en waar we geen weg mee kunnen. Een verhaal van hoe we vandaag leven, de relaties die we hebben. Alles aan de hand van een gezin.
Recent Comments