Archive for the 'art' Category

Stubborn Sideburn

Stubborn Sideburn Bird puzzle

Al een paar jaar volg ik de blog van de in Seattle werkende Japanse kunstenaar-graficus Junichi Tsuneoka, Stubborn Sideburn. Zijn op tekens gebaseerde illustraties verrassen me keer op keer en spreken me enorm aan. Zijn ontwerpen zijn complex en multifunctioneel: we vinden ze terug op posters, websites, skateboards, iPhone- en iPadhoezen, cd’s, boeken, logo’s, etc., maar hij heeft ook solotentoonstellingen met groter werk.

Stubborn Sideburn Angel puzzle

Zelf omschrijft hij zijn stijl als “California Roll Stylie”:

It is a result of both visual and conceptual fusion of Japanese pop culture and U.S. urban culture.

Stubborn Sideburn Otohime

Junichi heeft ook een Tumblr en Flickr. Op zijn site kan je ook T-shirts en prints kopen. Checken die handel. Ik blijf hem volgen.

Jean Brusselmans

Zoals eerder gezegd op deze pagina’s, loopt in het Oostendse Mu.ZEE nog tot 4 september een niet te missen overzichtstentoonstelling met een vijftigtal schilderijen en een groot aantal tekeningen en aquarellen van Jean Brusselmans. Een heerlijke wandeling doorheen het eigenzinnige en aangrijpende oeuvre van één van onze allergrootste kunstenaars. De verhelderende publieksbrochure kan je hier downloaden.

En vergeet niet eerst naar “Jans Café” te gaan ;-)

In de marge

In de marge

Een absolute aanrader is de tentoonstelling over Belgische documentaire fotografie In de marge, nog tot 4 september te bezoeken in het onvolprezen Museum Dr. Guislain. In zes zalen en de binnentuin (een mooie selectie uit Zona van Carl De Keyzer!) krijgt de bezoeker een topselectie van 22 Belgische documentaire fotografen (zie hieronder) die de ‘andere kant’ van het bestaan aan het licht brengen: het afwijkende, het delinquente, het buitengewone, het onopgemerkte, het ordinaire. Volgens de perstekst slaat het concept ‘in de marge’ “zowel op de fotograaf zelf die in de kantlijn opereert, die op een ‘andere’, eigenzinnige manier met fotografie bezig is, als op de inhoud van zijn werk”.

Het is voor de allereerste keer dat de vier Belgische Magnumfotografen op één tentoonstelling werk tonen: Carl De Keyzer, Harry Gruyaert, Martine Franck en John Vink.

Ook het begeleidende fotoboek (vormgeving Dooreman & Pieter Willems) met teksten (N/F/E) van Patrick Allegaert, Bart Marius, Yoon Hee Lamot, Kaat De Jonghe en Eric Min is alweer een schot in de roos.

De fotografen:

  • Filip Claus (Roma: portret van de Romazigeuners in Slovakije)
  • Carl De Keyzer (Zona, Siberian Prison Camps: de correctionele straf- en werkkampen in het noordwesten van Rusland)
  • Bieke Depoorter (I am about to Call it a Day: foto’s van slaapplaatsen tijdens haar doortocht in de Verenigde Staten) (laureaat van de Magnum Expression Award 2009)
  • Tim Dirven (Gheja: psychiatrie in Roemenië)
  • Martine Franck (Le temps de vieillir: de omgang van verschillende culturen met ouder worden)
  • Cédric Gerbehaye (Congo in Limbo: een postkoloniale beschaving die nog steeds op zoek is naar een eigen identiteit)
  • Brigitte Grignet (Palestine. Unfortunately it was Paradise: vrouwen in de Palestijnse samenleving)
  • Harry Gruyaert (Made in Belgium by Night: het caféleven in België in de jaren 1970 en 1980)
  • Nick Hannes (De Spaanse Costa’s: toerisme)
  • Viviane Joakim (Secrets of Souls: kabinetten van psychiaters, psychologen en psychoanalytici)
  • Gert Jochems (RUS: het postcommunistische Siberië)
  • Jimmy Kets (Match of the Day: een uitstap van twee voetbalfans naar Manchester United)
  • Jan Locus (Ex Voto: jaarlijkse bijeenkomst van Koptische tatoeëerders in Egypte)
  • Jacques Sonck (Archetypes: portretten)
  • Marie Sordat (Gitans: een persoonlijke getuigenis over een zigeunergemeenschap in het zuiden van Frankrijk)
  • Bruno Stevens (Land of the Free: een confrontatie tussen de Westerse en Oosterse cultuur)
  • Dieter Telemans (Skin Deep: portret van albino’s in Tanzania)
  • Marc Trivier (Photographs: portretten van personen, objecten en plaatsen)
  • Gaël Turine (Voodoo: getuigen van de voodoocultuur in Benin, Haïti en de Verenigde Staten)
  • Michel Vanden Eeckhoudt (Zoologies: dieren in gevangenschap)
  • Stephan Vanfleteren (Etienne: het dagelijks bezoek van Etienne aan het  Psychiatrisch Centrum Dr. Guislain)
  • John Vink (The Quest for Land: de onteigeningsproblematiek die Cambodja sins de jaren 1960 in haar greep houdt).

 

Gentse Export

Van de betere soort.

Somewhere

Vorige week Somewhere van Sofia Coppola gaan kijken.
Volledig mijn ding, zeer goeie acteersprestaties, passende kostuums, perfecte art direction, een stilistisch zeer geslaagde oefening en als klap op de vuurpijl als main theme ouderschap. (ik ben zelf zo’n goeie zeven maanden geleden voor het eerst mama geworden)
Als kijker krijg je de tijd om te voelen, te kijken, de personages te ontdekken en te genieten van al die sfeer.
Ik heb altijd zo een zeer intens, ‘connected’ en zelfbewust gevoel tijdens en na haar films. Voor mij kan zij als geen ander een typische sfeer eigen aan een bepaalde levensfase in beeld brengen.
Als je het mij vraagt is La Coppola een zeer goede regisseur die beter blijft worden.
Oh ja, de soundtrack is alweer yummie en Elle Fanning is in het oog te houden.

Lint

Lint

Chris Ware, het genie achter Jimmy Corrigan, the smartest kid on earth, heeft een nieuw deel toegevoegd aan zijn ACME Novelty LibraryLint is een kersvers hoofdstuk in de gestaag groeiende levensbeschrijving van antiheld Rusty Brown (die trouwens een kleine cameo krijgt in Lint). In deel 20 staat de pestkop Jordan Wellington Lint centraal. In slechts 72 pagina’s laat Ware ons de hoogtes en vooral laagtes van zijn 65-jarig leven zien.

Lint 3

Grafisch gesproken heeft Ware zichzelf nog maar eens overtroffen. Zijn oog voor detail staat scherper dan ooit. De complexiteit van zijn tekeningen en de inventiviteit van de vormgeving is ronduit verbluffend. Iedere bladzijde krioelt van de fijne details, de kruisverwijzingen zijn vernuftig, elk personage wordt prachtig uitgewerkt. Het menselijk tekort werd zelden op een mooiere manier uitgebeeld, laat dat duidelijk zijn.

Lint 2

Ware heeft de gulden middenweg gevonden tussen zijn compulsieve drang voor details en wat we zouden kunnen omschrijven als gecontroleerde abstractie. Hij vindt moeiteloos een evenwicht tussen het complexe dat zijn werk is gaan definiëren en het gebruik van heel simpele, maar erg intense symbolen. Zo zijn de openingspagina’s abstracte vormen die geleidelijk concreter worden en het groeiende bewustzijn van de jonge Jordan suggereren.

Dit, beste freaks, is zeer grote kunst. Met hoofdletters K, U, N, S en T.

Art Marathon

De afgelopen week stond voor ons in het teken van een uitgebreide trip doorheen de wereld van de hedendaagse kunst.

Ensor

Zo bijvoorbeeld loopt in het kader van de 150ste geboorteverjaardag van James Ensor (1860-1949) in ING te Brussel een rijk gestoffeerde expo van deze eigenzinnige kunstenaar, getiteld Ensor ontmaskerd. De tekeningen en schilderijen van deze Oostendse schilder doen ons als het ware binnentreden in het creatieve brein van Ensor en dompelen ons onder in zijn buitengewone verbeelding…

In Gent sloegen het Museum voor Schone Kunsten en het S.M.A.K. dan weer de handen in elkaar voor de boeiende Hareng Saur: Ensor en de hedendaagse kunst, een zeer originele en frisse kijk op Ensors oeuvre als tijdloos kunstenaar, waaruit blijkt dat zijn werk ook in de huidige artistieke context zeer actueel blijft. Niet alleen zijn techniek, maar ook zijn onderwerpen zijn verrassend eigentijds, met thema’s als de sociale kritiek, de identificatie met Christus, de massa, de satire en de dood. De tentoonstelling legt verbanden tussen de beeldende wereld van Ensor en die van onder meer Francis Alÿs, Thierry De Cordier, Marlene Dumas, Thomas Hirschhorn, Tomasz Kowalski, Cindy Sherman, Thomas Schütte, Andy Warhol en anderen.

Enrique Marty - Fear and Megalomania in fifteen different states

Op naar Brugge alwaar Luc Tuymans tekende voor Een visie op Centraal-Europa – The reality of the lowest rank. Het uitgangspunt van deze tentoonstelling is de wereld van verschil tussen Brugge en Warschau.  Terwijl Brugge de eeuwen getrotseerd heeft, werd Warschau tijdens WOII vernield en heropgebouwd. De expositie zit vol tegenstellingen: licht – donker, Oost – West, verleden – heden… Gespreid over 5 locaties in de stad, bevat de tentoonstelling werken van meer dan 40 kunstenaars, onder wie Zbigniew Rybczyński in het Concertgebouw, Mirosław Bałka, Hans Bellmer, Guillaume Bijl, Takashi Murakami, Sigmar Polke, Quay Brothers, Gerhard Richter, Bruno Schulz in het Arentshuis, de reuzengrote opgeblazen pop van Paweł Althamer (Memling Sint-Jan – Hospitaalmuseum), Mirosław Bałka, Tadeusz KantorPriit Pärn, Jan Svankmajer, Luc Tuymans in de Stadshallen en in het prachtige Grootseminarie werk van Bałka, Walerian Borowczyk, Zbigniew Libera, Sigmar Polke, en anderen.

En dan op naar Antwerpen…. nieuwsgierig naar het werk van Michaël Borremans (°1963, Geraardsbergen) in Zeno X Gallery. Deze galerie van Frank Demaegd heeft een neus voor talent en dankt zijn bekendheid aan een vruchtbare samenwerking met kunstenaars zoals Raoul De Keyser en Luc Tuymans. Een 6-tal monumentale werken van Borremans – oorspronkelijk opgeleid als fotograaf, maar sinds midden jaren negentig legt hij zich toe op tekenen en schilderen – zijn er te bewonderen.. We konden alleen maar beginnen dromen van een nieuwe overzichtstentoonstelling van deze boeiende kunstenaar die woont en werkt in Gent.

Michaël Borremans - Red hand, green hand

Het werk van de Duitse Anselm Kiefer (°1945) in het KMSK was uit een ander hout gesneden. Diens monumentale werken vanaf de jaren ’80 tot nu uit de rijke collectie van de Duitse familie Grothe, representatief voor de beeldtaal van Kiefer, doen vaak naar adem happen. Naast de bekendere thema’s in zijn werk zoals de geschiedenis van zijn land, de Holocaust en de Tweede Wereldoorlog, komen ook zijn belangstelling voor literatuur, religies en mythologie aan bod. In zijn grootse realisaties gebruikt Kiefer materialen zoals as, aarde, ijzer, oxide, glas en hout. Het momenteel leegstaande KMSKA – de renovatie wordt voorbereid – vormt een gedroomd decor voor Kiefers indrukwekkend oeuvre.

Anselm Kiefer - Am Anfang (2008)

Al bij al, laat één ding duidelijk wezen: wij hebben onze tijd niet verloren…….

2 x Gotiek met Cranach & Delvoye

De herfst van de gotiek! Ontdek twee originele kunstenaars-ondernemers in het Brusselse Paleis voor Schone Kunsten: Lucas Cranach de Oude en Wim Delvoye!

De neogotische toren van Wim Delvoye (1965) prijkt momenteel als blikvanger op het dak van het Brusselse Paleis voor Schone Kunsten. Deze stalen toren van 17 m hoog en 10 ton zwaar is één van de topstukken van zijn nieuwe tentoonstelling ‘Knockin’ on heaven’s Door’. Daarnaast is er in het PSK eveneens de meesterlijke expositie te zien van het werk van Lucas Cranach de Oudere (1472-1553), algemeen beschouwd als één van de meest veelzijdige Europese schilders van de 16de eeuw.

Aanvankelijk schilderde Cranach religieus geïnspireerde werken. Maar tijdens zijn lange carrière als hofschilder van de Saksische keurvorsten nam hij deel aan de artistieke en politieke projecten van zijn oversten, alsook aan de fundamentele maatschappelijke veranderingen van zijn tijd. Cranach was ook een succesvol zakenman. Zo bijvoorbeeld was zijn rijke productie aan dubbelzinnige voorstellingen van het vrouwelijk naakt bedoeld voor de markt. Ongezien voor zijn tijd was de organisatie en productie van zijn atelier.

Lucas Cranach - Melancholie

Duits curator Guido Messling tekende voor deze eerste grote Cranach-tentoonstelling in de Benelux. Juweeltjes van Cranach, Dürer en Metsys zijn met de grootste zorg uitgekozen en gepresenteerd in een chronologische opstelling. De uitmuntende scenografie van ‘The World of Lucas Cranach’ is ook zéér efficiënt: architecten-scenografen David Van Severen en Kersten Geers opteerden voor een houten decor met vensters, waardoor zij diepte konden creëren binnen de grote zalen van het Paleis voor Schone Kunsten. De kleurrijke Cranach-catalogus verraadt ontegensprekelijk Dooremans meesterhand…. Boeiend allemaal!

Wim Delvoye

Het was een beetje wennen toen ik deze morgen toekwam in Brussel, maar hij staat er: Wim Delvoye zijn toren. De toren uit gepolijst staal is zeventien meter hoog en tien ton zwaar. Sinds zaterdag prijkt de sculptuur Tour op het dak van de buren, het Brusselse Paleis voor Schone Kunsten, aan de kant van de Koningsstraat. Tour vormt de smaakmaker voor de eerste solotentoonstelling van Wim Delvoye in Bozar. Onder de noemer Knockin’ on Heaven’s Door zal hij er werken presenteren die geïnspireerd zijn op de gotiek.

Vorige zomer stond de toren in de prachtige tuin van het Parijse Musée Rodin en daarvoor was hij te bewonderen tijdens de Biënnale in Venetië. Op elke nieuwe bestemming krijgt de toren en nieuwe verdieping. De Parijse versie was 10 meter, de Brusselse is ondertussen 17 meter. Ik vind het alvast heel mooi en Delvoye is er precies ook niet ontevreden over:

Zeventien meter hoog en tien ton zwaar is hij intussen, de stalen toren van de Belgische kunstenaar Wim Delvoye. Sinds zaterdag prijkt de sculptuur ‘Tour’ op het dak van het Brusselse Paleis voor Schone Kunsten, aan de kant van de Koningsstraat.

Afgelopen zomer stond de toren in de tuin van het Parijse Musée Rodin, waar hij vanuit bepaalde standpunten visueel mooi harmonieerde met de Eiffeltoren. Nog een zomer eerder maakte hij deel uit van de Biënnale in Venetië.

Op elke nieuwe bestemming krijgt de toren en nieuwe verdieping. Zo mat de Parijse versie 10 meter, de Brusselse 17 meter.

‘Tour’ vormt de smaakmaker voor de eerste solotentoonstelling van Wim Delvoye in Bozar. Onder de noemer ‘Knockin’ on Heaven’s Door’ zal hij er werken presenteren die geïnspireerd zijn op de gotiek. Met behulp van hoogtechnologische mogelijkheden creëert hij een heel persoonlijke versie van de gotische stijl.

Bonom

TV Brussel had een exclusief interview met Brussels graffitifenomeen Bonom. Mede doordat niemand weet wie hij is kreeg hij al snel een mythische status, de ultieme guerillero-artiest wiens werk steeds meer en op de meest diverse plaatsen bleef verbazen. Zijn werk is vaak heel spectaculair, stelt meestal dieren voor of fossielen en smelt rimpelloos samen met de omgeving. Ik kan het best wel smaken…

Op Flickr staan er duizenden foto’s van fans: hier en hier. En hij heeft uiteraard zijn eigen fanpagina op Facebook ;-) .