Hij moet nog veel leren.
Author Archive for stefan Page 2 of 104
Paus Benedict XVI en Koning Albert doen het, hey ik ook dan dacht Remi. Bij deze, een terugblik op een politiek bewogen jaar, een voorspelling van de trends van 2011 en een analyse van onze maatschappij. U bent gewaarschuwd.
From Terrence Malick, the acclaimed director of such classic films as Badlands, Days of Heaven and The Thin Red Line, The Tree of Life is the impressionistic story of a Midwestern family in the 1950′s. The film follows the life journey of the eldest son, Jack, through the innocence of childhood to his disillusioned adult years as he tries to reconcile a complicated relationship with his father (Brad Pitt). Jack (played as an adult by Sean Penn) finds himself a lost soul in the modern world, seeking answers to the origins and meaning of life while questioning the existence of faith. Through Malick’s signature imagery, we see how both brute nature and spiritual grace shape not only our lives as individuals and families, but all life.
Yummie.
Ik zit nu al twee avonden op hetzelfde uur in de auto. Studio Brussel staat die twee avonden op. Er is telkens een programma – ik weet niet hoe het heet en frankly my dear, I don’t give a damn – waar muzikanten naar hun trends en andere blabla van 2010 gevraagd wordt. Eén van de vraagjes is ook: Wat was uw favoriet nummer van 2010. Hé dacht ik, dat is een makkelijke. Loveline van Autre ne Veut. Man, ik heb al naar dat nummer geluisterd en meegezongen, meegezongen dat het niet proper is. Met Remi op de achterbank op weg naar de crèche. Ik voel het aan als een liefdesnummer dat van diep komt, net iets te diep. Fantastisch.
Mocht je nog op zoek zijn naar een cadeau voor het eindejaar. Hun debuutalbum op Old English Spelling Bee (dat ook de titel label van het jaar verdient) is meer dan de moeite.
Enfin, Loveline was het dus, geniet ervan.
Ik denk dat ik in maart nog maar eens naar de cinema ga gaan. Met veel popcorn graag.
Hoe zou het nog met de kleinste freak zijn. Awel, zo klein is hij niet meer. Mijnheer Remi likt al aan vaste voeding. Zo van mama en papa stomen worteltjes en patatjes en mixen die en geven die dan aan mijnheer en hij likt er dan eens aan en de rest wordt aan de kippen geschonken.
Een nieuwe modetrend die we zien opduiken ten huize freaky zijn bloesjes, hoodies en andere kledingstukken met een lichte glans van snottebellen. Uitermate hip voor deze winter, dus mocht u eens uw eigen kledij willen pimpen. U bent welgekomen.
De mosterdproductie loopt ook nog steeds ‘vloeiend’. Zeker als papa per ongeluk een pak te grote pampers opendoet en er onze kleine freak eentje aandoet.
U leest het, niks dan goed nieuws.
Beautiful freak.
Ik zag volgende update van Bue op zijn wall facebook.
Altijd sympathiek. Mensen die met andermans gerief gaan lopen en er centen mee willen verdienen. Het merk “Kiss Therapy” waarover Bue spreekt is blijkbaar van The Sting een soort van winkelketen die ook hun eigen merken heeft?
Mij gaan ze daar niet rap zien. Er is er blijkbaar eentje in Hasselt en Antwerpen.
Het echte Bue gerief kan je bij Toykyokids vinden.
Hij is erdoor. Mijn eerste stevige klepper op de kindle. Freedom van Jonathan Franzen. Jammer dat hij uit is. Bij momenten een beetje lang, maar ik heb ervan genoten. Een boek over – hou u vast aan uw bretellen – vrijheid. De vrijheid die we hebben en waar we geen weg mee kunnen. Een verhaal van hoe we vandaag leven, de relaties die we hebben. Alles aan de hand van een gezin.
Eén van de hoofdpersonages heeft nog een leuke mening over katten, niet dat hij er op het internet populair mee gaat worden
Walter had never liked cats. They’d seemed to him the sociopaths of the pet world, a species domesticated as an evil necessary for the control of rodents and subsequently fetishized the way unhappy countries fetishize their militaries, saluting the uniforms of killers as cat owners stroke their animals’ lovely fur and forgive their claws and fangs. He’d never seen anything in a cat’s face but simpering incuriosity and self-interest; you only had to tease one with a mouse-toy to see where its true heart lay.
Verleden week hadden we voor het werk wat mensen uitgenodigd om naar een exclusieve screening van the Social Network te kijken. Ik ben mee gaan kijken.
De film is geregisseerd door David Fincher. U waarschijnlijk gekend van films als Fight Club, Se7en en Zodiac. Maar u vooral gekend van zijn fantastisch regiewerk voor Paula Abdul’s, Straight Up.
Neen, serieus. Ik heb Fight Club, Se7en en Zodiac gezien. The Social Network is de beste van de vier. Een twee uur durende film over het ontstaan van Facebook klinkt mij saaier in de oren dan een zoveelste herhaling van de kampioenen. Frankly my dear, I don’t give a fuck hoe facebook ontstaan is. Het verhaal achter een website, hoe saai kan je film maken. Think again.
De facebook watchers op deze wereld hebben veel kritiek op het feit dat de film niet echt is. Het klopt allemaal niet. Uhu. Hello. Het is een film. Het voelt niet als een documentaire en ik heb nooit gedacht dat ik naar iets ‘echts’ zat te kijken.
Wat de film wel is, is een prachtig drama. Een verhaal van alle tijden toegepast op de meest succesvolle site ooit. Twee uur film die voorbij knallen. Een verhaal over vriendschap, verraad, succes en jaloezie. Een verhaal voor de internetgeneratie, maar nog meer een verhaal voor de mensen die minder vertrouwd zijn met die generatie. Scherpe dialogen, een paar mooie vertolkingen een stevige soundtrack allemaal minitieus aan elkaar gemeten. De tilt-shift stijloefening tijdens de roeiwedstrijd mochten ze er van mij wel uitlaten, dat was een beetje te intro-Villa-Vantilt-achtig.
Plezant filmke.
(Jammer van Scala
)




Recent Comments