Author Archive for stefan

Bad 25

25 jaar geleden op de achterbank van een retecoole bmw 5 zat ik met mijn walkman, headphones en zo een gouden maxell cassetje. Bad van Michael Jackson te luisteren, er pakjes batterijen doordraaien, 11 jaar.
Gisterenavond, dankzij de vriendelijke mensen van Sony, zaten we weer in de auto, op weg naar UGC Antwerpen om naar Bad 25 te gaan kijken. De docu die Spike Lee gemaakt heeft voor de 25ste verjaardag van het album. Jaja het is MJ en jaja er is veel muziek gemaakt en jaja, jaja en jaja, maar draai het of keer het gelijk je wil, Bad is een hoogtepunt uit de popmuziek. Iedereen weet dat. Het hoogtepunt uit de samenwerking tussen Quincy Jones en Michael Jackson. Bad komt uit de tijd dat Martin Scorsese videoclips voor MJ maakte, de tijd dat 11jarige jongens zaten te wachten voor de tv om de videoclip voor het eerst te kunnen zien, de tijd dat popmuziek een métier was. De tijd dat MJ Another Part of Me maakte.

Spike Lee neemt je 2h mee doorheen het album en dwaalt af en toe eens af op een zijspoor. Maar 2h lang wordt elk nummer van het album en elk detail uit de videos besproken, hij interviewt mensen die erbij waren en fans (Kanye West, Questlove, ja zelfs Bieber). Hij brengt een zaal aan het lachen, huilen en applaudiseren. Beestige docu, en als ik correct geïnformeerd ben kan je die eind dit jaar op Canvas zien. Hou de Sony Legacy facebook page in de gaten voor de details. Een documentaire het album waardig.
Lees vooral ook eens The 25 Baddest Things From the Premiere of Spike Lee’s Michael Jackson Documentary.

Een afspeellijst

De voorbije maanden in elkaar gebokst, voor u, speciaal, een spotify playlist met freaky’s favorites. Urenlang luisterplezier, en ze blijft maar groeien. Komt dat zien en horen.

Jam City – Classical Curves

This is a record about elegance, violence, electricity, water, marble, plants, trenchcoats, oily black jeep windows, crashed motorbikes, parks at twilight, clubs in the dark, broken DX7s and missed phone calls, written and recorded over a hot summer in a cramped flat with neighbours having sex through the walls.

“Classical Curves” comes from a teenhood spent obsessively listening to both Prince and Youngstar, a tumultuous period as a performance artist-cum-designer marketing ‘chrome body extensions’ to the fashion world, and a brief and bizarre spell as a corporate spy for a well known athletics brand. This is a record unique in its scope and vision, from a life that could only paint a world of romance and danger as vividly as this.

It’s a record that owes equal parts to Philly Club as it does to Laurie Anderson, The Neptunes as it does to Einsturzende Neubauten, Steve Poindexter as it does to the soft jazz leads of Pat Metheny. A record conceived out of (but not confined to) the legacy of the great rhythm trak muziks: Chicago House, Detroit Techno, Grime and Club. Classical Curves deconstructs, then reconfigures these blueprints as skeletal, emotionally charged pop songs. Or perhaps it’s the other way around: We are engulfed in booming, monolithic kick drums/We are floating on a pink cloud. We are thrashed and contorted by sheets of metal/We are suspended in breathy quiet of sighing voices and raindrops kissing the windowpane – and then it erupts again.

Classical Curves debuts its creators voice for the first time on record, taking on the roles of brazen alien catwalk commentator, crooning synth-pop pinup and whispering informant. And all the while the drums continue to snap, crunch, jerk and bump. There are also guitar synths, tape hiss, clouds of static, saxophones, lamenting fairlight choirs and slap bass. Listen carefully and you will hear a phone ringing (pick it up).

via

Bob & Barack


via

Hunting High and Low

At the Rock in Rio II festival in January 1991, A-ha shocked the international entertainment press by drawing an audience of 198,000 at Maracanã stadium for their top-billed evening concert—a Guinness World Record for paying audiences.

FREAKY … en dat nummer … dat is ook zo een raar nummer, en die paardestaart … ook zo overdreven … en die Morten die bijna niet boven het publiek geraakt … cultfilmke.

Papa 1 – Remi 0

Ja, Remi. Toen jij zo een 18 maanden was luisterde iedereen naar Michael Jackson en begon je hier en daar cassettespelers te zien … en dan is het ineens allemaal snel veranderd. Moeha.

Swatch Kid Robot


Kijk. Swatch is de max. En kijk. Kid Robot is de max. En kijk, als die twee samen iets doen, dan is dat erop. Een uurwerk voor de papa en een poppeke voor de zoon (jaja, ik weet het, ik moet dat bewaren en koesteren en al).

I like!

HeyHey, wat een jaar.

1 jaar

Exact een jaar geleden werd remi geboren. Een jaar. Miljaar dat gaat snel.
Een jaar waarin een jonge vader geïnspireerd wordt om iets te creëren voor zijn zoon.
Enfin. Laten we bij het begin beginnen.
Joke en ik vroegen de Gentse street artist Bue the Warrior de kinderkamer te komen decoreren, bij wijze van cadeau, voor Remi, van ons. In de maanden daarna zag ik vanalles voor kinderen maar was telkens toch wat teleurgesteld. De kleuren en vrolijkheid, die ontbrak toch in de meeste dingen. Dus, waarom niet eens iets maken, met Bue, voor Remi en waarom niet voor meer kinderen. Remi is geboren in het jaar van de tabletten. De iPads en consoorten. Een idee kreeg vorm, een kleurboek met tekeningen van Bue op de iPad, laat ons dat proberen.
Probleem. Bue moet dat zien zitten en iemand moet dat kunnen maken.
Pieter – een vriend en collega sinds een jaar of 10 – is een getalenteerd programmeur. Nen echten. Een codekakker. De vraag was “Pieter, zie je dat zitten? Om zo eens iets te maken.” Het antwoord was kort en duidelijk “Ik doe het als Bue wil.”
Telefoon naar Bue. “Kan je effe passeren, ik wil je iets voorstellen.”.
Het antwoord van Bue “Ik zie dat volledig zitten, de max.”
Dat was ongeveer zeven en een halve maand geleden.

Gisteren hebben we HeyHey Colors gesubmit in de App Store. Vermoedelijk binnen dit en max twee weken zal het beschikbaar zijn (als apple het goedkeurt). Wat het wordt? Geen idee. Wat het geweest is? Een fantastische trip met een baby, een madame die me de tijd gegund heeft en met extreem getalenteerde mensen.
We hebben onze App getest op betaklantjes, kinderen, die er weg van waren. We hebben voor ruzies tussen broers en zussen gezorgd. Voor teleurgestelde papa’s wiens voorleesuurtje plots overbodig was. We hebben tekeningen ingekleurd tot onze vingertoppen slijtage begonnen tonen. We hebben een leuke mens ontmoet die wat kan met muziek en we hebben vooral een fijne app gemaakt.
Als de kinderen die ermee spelen er half zoveel plezier aan beleven als wij, dan is het doel bereikt. Enfin. Ik hou jullie op de hoogte. Of volg mij (in het engels op den twitter).

Rastamouse

Rastamouse

Beastie Boys

Ik ben klaar voor een met Beastie Boys gevulde lente en zomer. Yo!