Pina Bausch is vandaag gestorven, een grote, zeer grote dame zeg maar een icoon in de danswereld. Ik heb enorme bewondering voor haar werk en haar sterke visie en persoonlijkheid. Typisch voor Pina Bausch is de rauwe expressie van gevoelens van frustratie en onmacht, zeer intense choreografie. Een dezer spring ik zeker eens binnen in een boekenwinkel, want er bestaan ongeloofelijke mooie fotoboeken over Pina Bausch & het Wuppertalse Tanzteater. Onlangs had ik er nog een in mijn handen in de Passe-Partout in Brussel.
De generiek van Almodovars Hable con Ella begint met een fragment uit Cafe Muller van Pina Bausch.
Deze week gelezen op de website van de weekend knack. Ik dacht onmiddelijk, maar natuurlijk dat dat niet vaker gebeurt. Ik weet dat een paar jaar geleden H&M een postercampagne gedaan heeft met een vrouw rond de vijftig, met veel toeters en bellen. Maar in een show, niet gephotoshopt, door meneer Gaultier, leuk en ook wel een beetje raar dat dat ‘nieuws’ is. Ik vind dit een super statement, eenvoudig geen woorden of slogans, maar gewoon iets anders doen, wat eigenlijk evident zou moeten zijn. Zonder voorafgaande rumours of een hele campagne en interviews zoals bij Dove en hun “gewone-mensen-boodschap”. Leuk idee met inhoud en een vette pluim voor zijn imago.
Ben benieuwd of dit navolging krijgt en dat er vanaf nu schoon volk zal te zien zijn van 14 tot 55 of meer op de catwalk. Wie weet is dit over een paar jaar een evidentie en geen rariteit.
Ik las vandaag op de website van de Standaard dat Styrofoam één van de artiesten is wiens clip op de website van Nike staat. Om het merk meer uitstraling te geven, super gewoon. In een ver verleden (21.06.2003) zijn wij hem gaan beluisteren in de Fnac, voor een zeer select publiek aangezien heel Gent naar de City Parade was, yep zo lang geleden. Een zeer leuke herinnering. Cd’tjes (I’m what’s there to show that something’s missing & Nothing’s Lost) nog ne keer bovenhalen.
Zondag aan de telefoon
….
Ik: “Het heeft mij echt geraakt.”
Vriendin: “Wat bedoel je? Dat je er verdrietig van werd of boos of opgelucht of blij?”
Ik: “Neen, gewoon dat ik geraakt ben. Het heeft niets met positief of negatief te maken het staat erboven.”
Dit stukje telefoongesprek heeft de laatse drie dagen al een paar keer door mijn hoofd gespookt.
Volgens Van Dale is raken (raakte, is geraakt) ofwel tot de genoemde toestand of positie komen ofwel raken (raakte, heeft geraakt) treffen door een slag, emoties opwekken, betreffen of in contact komen met.
Ik ben tot het besef gekomen dat raken voor mij een kostbaar woord is en dat ik het enkel gebruik als het in minstens in vier van de vijf gevallen voldoet aan de Van Dale beschrijvingen. Ik verduidelijk, ik heb een lange, hele lange lijst films, boeken, nummers, gebeurtenissen die ik goed vind. Ik heb een lange, hetzij iets minder lange lijst van films, boeken en nummers die ik ongeloofelijk goed tot uitmuntend vind en dan heb ik een speciale überlijst van een moment, boek, film voorstelling, schilderijen, nummer, stem of persoon die mij geraakt heeft.
Deze speciale lijst hors categorie zou ik omschrijven als onbeschrijfelijk intens ervaren, het heeft te maken met schoonheid, melancholie, bedwelming.
Bij deze überlijst schiet meestal om het even welke omschrijving te kort. Soms ontdek ik er een stemming of gevoel door die ik nooit eerder ervaren heb. Sommige dingen zet ik op een soort wachtlijst voor ze al dan niet tot deze lijst gaan behoren, of soms heel uitzonderlijk behoren ze onmiddelijk tot deze lijst. En dit is het geval voor het boek Norwegian Wood van Haruki Murakami.
Ik heb net De Ontdekking van de Hemel van Harry Mulisch gelezen.
En eerlijk gezegd ik ben teleurgesteld. Het is te zeggen na het lezen van de eerste driehonderd pagina’s, waar ik echt van genoten heb, had ik blijkbaar te hoge verwachtingen voor de rest van het boek.
Achteraf bekeken is het met mijn leesplezier bergaf beginnen gaan bij, contradictorisch genoeg, de geboorte van de ‘ideale persoon’ Quinten.
Desalniettemin vind ik dat er soms echt grappige of goedgevonden gedachten in zitten, maar voor mij is het boek te lang met te veel denkgekokketeer. Bovendien ben ik de idee van vooruitgang is achteruitgang met een boze God, niet echt genegen.
Mulisch laat ongegeneerd blijken dat hij het meest affiniteit met het personage Max heeft en dat vind ik super. Ik heb de indruk dat Harry Mulisch voor hij aan het boek begon een wetenschapper, een talenknobbel, een muzikante en hun burgelijke, linkse of afwezige en daardoor zo aanwezige families in zijn hoofd of notitieboekje geschetst had. Maar dat hij gewoon gaandeweg bij het schrijven Max steeds liever en liever begon te hebben. Waarschijnlijk zal dezelfde afkomst van beiden wel meespelen.
Hoewel ik het geen absolute aanrader vind, ben ik blij dat ik het boek gelezen heb, al is het maar voor het eerste deel.
Zalig, onweerstaanbaar en zo gezellig om in een bed te kruipen met nog naar wasverwachter ruikende lakens, maar het voorafgaand geworstel om dat overtrek over dat donsdeken te krijgen is zo mottig. Wat zegt ge? Een Kermis is een geseling waard? Natuurlijk, zo vuil zijn we nu ook weer niet.
Maar toch lieve uitvinders zou je astublieft eens een hulpvoorwerp, toestel of apparaat kunnen bedenken om makkelijk, ja ik zeg gemakkelijk als synoniem voor handig, vlug zonder al te veel kronkels en op bedden staan een tweepersoonsdonsdeken terug in het dekbedovertrek te steken.
Wat voor mensen en onderbroeken gaat, moet toch lukken voor donsdekens en overtrekken ook?
De architectuur van het geluk van Alain De Botton, absoluut aan te raden leesvoer voor al diegenen die een huis, appartement, loft of whatever van plan zijn te kopen, (ver)bouwen, herinrichten of gewoon voor mensen die van huizen en andere gebouwen houden.
De ruimten die we bewonen moeten ons op een lijn brengen met wenselijke versies van onszelf, en onze belangrijke, vluchtige kanten in stand houden.
Het schervengericht van A.F.TH. van der Heijden. Eén van mijn beste, ook dikste boeken van vorig jaar.
Een echte aanrader, omdat ik het zelf niet beter kan samenvatten kopieerde ik de tekst van de achterflap.
Een door het leven zwaarbeproefde filmregisseur verdwijnt voor enkele maanden achter de tralies van een Californische gevangenis – incognito, met baard en bril, voor zijn eigen veiligheid. Via vrijwillig schoonmaakwerk maakt hij kennis met een tot levenslang veroordeelde, die tijdens een godsdiensttwist door een medegedetineerde in brand is gestoken en nu met een geheel omzwachteld hoofd rondloopt. Tussen de twee mannen, die aanvankelijk weinig meer gemeen lijken te hebben dan hun geringe lichaamslengte, ontstaat een onwillige verstandhouding, een stugge vriendschap bijna – totdat de cineast ontdekt dat achter alle zwachtels de persoon schuilgaat die zijn leven heeft verwoest. Dan pas hebben ze een écht gesprek.
Geen berouw, geen vergiffenis. De filmmaker gaat met zijn aanklacht tot op het bot, maar de ander blijft vasthouden aan de duistere, pseudopolitieke idealen die tot zijn daad hebben geleid.
Ik heb zelden het gevoel gehad bij een boek dat ik twee personages (Polanski & Charles Manson) zo goed heb leren kennen. Ik heb het niet over feitelijke kennis, daar zijn biografieën voor. Ook niet echt op een emotionele manier, want het blijft friction. Ik vind niet echt het geschikte woord, maar sferische persoonlijkheid of hoe een goed schrijver een personage kan doen leven door een sublieme mix van publieke persoonlijkheid, feiten en fantasie.
Ik weet niet of jullie dat hebben, maar af en toe kan een boek met zijn verhaal en personages onopgemerkt een plaats veroveren in je leven, je begint je er vervolgens volledig onbewust aan te hechten, (misschien is dit wat overdreven, maar toch) dan is het uit en voila dan zit je daar met een leeg gevoel en de vraag what’s next?
Het ideale boek om na Schervengericht te lezen vind ik Dagboek van Zwaluw van Amélie Nothomb. Een boekje over een koelbloedige, emotieloze huurmoordenaar die bij het lezen van het dagboek van één van zijn slachtoffers volledig gedesoriënteerd raakt. The Beatles versus Radiohead, als je ze beiden gelezen hebt, begrijp je wel wat ik bedoel.
Je vous souhaite de souhaiter. Je vous souhaite de désirer. Le bonheur, c’est déjà vouloir. Comme en droit pénal, l’intention vaut l’action. Le seul fait de rêver est déjà très important. Je vous souhaite des rêves à n’en plus finir et l’envie furieuse d’en réaliser quelques-uns. Je vous souhaite d’aimer ce qu’il faut aimer et d’oublier ce qu’il faut oublier. Je vous souhaite des passions. Je vous souhaite des silences. Je vous souhaite des chants d’oiseaux au réveil et des rires d’enfants. Je vous souhaite de résister à l’enlisement, à l’indifférence, aux vertus négatives de notre époque. Je vous souhaite surtout d’être vous. (Jacques Brel, 1968)
Recent Comments