Twee Britse kerels, Syd en Roger, zakken af naar Amsterdam om er een voetbalmatch tussen Engeland en Nederland bij te wonen. Hun gedrag ligt volledig in de lijn van de verwachtingen: te licht gekleed en met veel misbaar zwalpen ze gewapend met blikjes bier langsheen de Walletjes. Al snel blijkt dat Syd een dubbele agenda heeft. Aan de hand van de foto’s op de teruggevonden gsm van zijn broer Larry bezoeken ze de plaatsen die deze aandeed net voordat hij verongelukte en in de IJ verdronk. Syd haatte zijn broer om een reden die we pas op het eind van de strip te weten komen. Wanneer de twee nozems besluiten paddo’s te slikken verandert het verhaal in een hallucinante trip door Amsterdam (van Driel laat zich visueel helemaal gaan, om van te smullen). Ook Roger heeft zo zijn zorgen en worstelt met een knagend gevoel van wroeging, sinds hij naar zijn gevoel op een onrechtmatige manier een winnend loterijbiljet wist te bemachtigen.
Guido van Driel vertelt Gasten vrij rechtlijnig, maar weet de lezer menig maal te verrassen met efficiënte zijverhalen. Zo komt plots de allochtone wegenwerker Wilson opzetten. Hij is net in de steek gelaten door zijn vriendin, die er vandoor is met zijn flatscreen. Zijn verhaal kruist op een bepaald moment met de verhaallijn over Syd en Roger. In een mooi crescendo leidt van Driel de lezer vakkundig naar een open einde.
De vrij zware thematiek brengt van Driel in evenwicht met vele vaak zeer komische elementen. Onvergetelijke momenten zijn bijvoorbeeld Wilson die tot een action figure van Jezus bidt, een bejaard koppel dat de weg naar een zaak waar ze paddo’s verkopen in gebroken Engels uitlegt of Roger die rondloopt met een in een sex shop gekochte plastieken reuzeneikel op het hoofd. De tekeningen baden in het weemoedige en sombere kleurenpalet dat we kennen uit van Driels vorige albums. Straf verhaal, knap uitgewerkt.
Getrouwd zijn is plezant. Zeker wanneer je in de echt bent verbonden met een vrouw als die van mij. Ja, want op zeer geregelde tijdstippen verrast zij mij met kleine en grote attenties. Tot de laatste categorie reken ik alvast de toegangstickets die ik kreeg om naar de Libanese grootmeester van de oudRabih Abou-Khalil te gaan luisteren. Rabih is een bijzonder innemend man, die graag politiek incorrecte grapjes over Libanon en de VS maakt, en het bont internationale gezelschap van zijn Mediterranean Quintet met de glimlach in hun hemd zet (‘This is Luciano Biondini, our accordeonist. The accordeon is a very nice instrument and very easy to play. It has white and black buttons. You push them, and it makes a beautiful sound. That’s why the accordeon is played by children and Italians’). Dat vinden wij nu om te lachen.
Zijn songs gaan vaak over zeer alledaagse dingen en dragen titels als ‘Shaving is boring and waxing is painful’ of gewoon ‘Red shoes’, een ode aan de roodgekleurde schoenen van zijn vrouw waar hij steeds over struikelt omdat ze in de weg liggen. Eens Rabih echter begint te tokkelen is het hem ernst: hij sleurt je vanaf de eerste noot mee naar een universum tientallen keren mysterieuzer dan duizend-en-één-nacht. Dit is een fragmentje van het concert in de Vooruit:
De man op de saxofoon is de Sardijn Gavino Murgia: een fenomeen! Hij is niet alleen een onwaarschijnlijk saxofonist maar ook een ongelooflijke keelzanger. Of wat dacht je hiervan:
Het was één van de beste concerten die ik al mocht bijwonen. Merci, bolleke!
Deze slechte opname met telefoon wil ik jullie toch niet onthouden, het werd uiteindelijk het slotnummer:
Lang geleden dat ik zo hard gelachen heb met een strip! Mid-life van Joe Ollmann is werkelijk hilarisch. Je wordt er meteen in opgezogen: het is het soort boeken dat je na lezing met spijt naast je legt enkel omdat ze ‘al’ uit zijn. Het is het verhaal van de 40-jarige grafische vormgever John die opnieuw vader wordt, zij het dit keer met zijn veel jongere tweede vrouw (hij heeft al 2 volwassen dochters uit een vorige relatie). Terug in de pampers zitten, niet meer kunnen slapen, rondlopen met onhandelbare kinderwagens en veel te grote tassen vol zalfjes, fopspenen en zuigflesjes overal meezeulen: het valt hem allemaal erg zwaar. Hij maakt een soort identiteitscrisis door en stelt een bilan van zijn leven op. Wanneer hij op de koop toe verliefd wordt op het sexy zangeresje uit het favoriete kinderprogramma van zijn zoontje (denk ‘Gert en Josje’), is hij helemaal een vogel voor de kat. Zeer goed gerief, van een begenadigd verteller en origineel tekenaar. Drawn and Quarterly strikes again!
Na 2 ontzettend spannende seizoenen van The killing dachten we werkelijk het allerbeste te hebben gezien van wat Scandinavië te bieden heeft op het vlak van crime series. Maar nu schittert er dus een nieuwe ster aan dat ongenaakbare noordelijke firmament van de misdaadreeks. De 10-delige serie The bridge is de absolute top.
Twee gehalveerde vrouwenlijken worden gevonden op de Oresundbrug tussen Zweden en Denemarken. Het ene halve lijk bevindt zich in Denemarken, de andere helft in Zweden… De spectaculaire moord dwingt de Zweedse en Deense politie tot een nauwe samenwerking. En dat is natuurlijk een ander paar mouwen, gezien de eeuwenoude vete tussen beide landen. Denk maar aan de racistische Zweedse dokter die in het Deens ziekenhuis werkt in die andere Deens-Zweedse top-coproductie, Lars von Triers The Kingdom:
De Deense agent Martin Rohde (Kim Bodnia – ‘The Killing’, ‘Those Who Kill’) en de Zweedse Saga Norén (Sofia Helin – ‘Beck’) vormen een olijk duo, dat willens nillens de uitdaging aangaat om de gruwelijke gebeurtenissen die beide landen in een houdgreep knellen een halt toe te roepen. Hun zoektocht naar een moordenaar die door middel van enkele erg originele moorden en misdaden wijst op de grote maatschappelijke problemen, zowel in Denemarken als in Zweden, is 600 minuten lang spannend en volstrekt onvoorspelbaar. Rohde en Norén zijn personages van vlees en bloed, ze drágen de hele reeks en je kan niet anders dan meeleven en aan je scherm blijven plakken. Rohde is de verantwoordelijke bijna cliché politieman, een onhandige macho met een zwak voor vrouwelijk schoon en een scherp gevoel voor humor. De Zweedse Norén is contactgestoord en wereldvreemd, maar een flik in hart en nieren die leeft voor haar werk en er een erezaak van maakt de moordenaar te klissen. Voeg daarbij zeer puik camerawerk, knappe acteerprestaties, een zinderende soundtrack, een sfeervolle fotografie en je hebt een crimi van de allerhoogste plank.
Sinds gisteren is het eerste seizoen beschikbaar op dvd en Blu Ray. Niet twijfelen, gewoon kijken. Rillen, chillen en genieten!
De baardige mannen van het machtige Megafaun stonden gisteren op het podium in de Balzaal van de Vooruit. Dat is eens iets anders dan in het café van hetzelfde kunstencentrum, waar ze 3 jaren geleden menig bakkes deden openvallen met een gratis verrassingsconcert, zoals dat dan heet. Maar goed, gisteren waren ze dus back in town. Na een opwarmertje van het sympathieke zeemzoete scoutsclubje Geppetto and The Whales was het tijd voor het echte werk. Twee van de 4 leden, de geniale broertjes Brad en Phil Cook, hadden voor de gelegenheid en bij wijze van surprise hun helmboswuivende baarden afgeschoren. Goeie zet, gasten! We hadden jullie bijna niet herkend. Het zijn trouwens diezelfde broertjes die samen met percussionist Joe Westerlund en Justin ‘Bon Iver‘ Vernon het een kort leven beschoren maar daarom niet minder minzaam bandje DeYarmond Edison vormden. In 2006 hielden ze het voor bekeken, Vernon ging solo en de overige 3 metamorfoseerden in – jawel – Megafaun! Vorig jaar verscheen hun vierde album (niet aarzelen en kopen die handel) en de show van gisterenavond was dan ook vooral gestoeld op dit homonieme ‘Megafaun’. Al onze favoriete songs werden met vuur gebracht: ‘Real slow’, ‘Scorned’, ‘You are the light’ en ‘Isadora’.
Dit zijn de dudes op de kantelen van het Gravensteen, vorig jaar (en dus met baard):
En dit zijn de jongens met hun vroegere compagnon de route ‘Bon Iver’:
Het is met een akoestische versie van bovenstaand ‘Worried mind’ (track 5 van hun weergaloos album ‘Gather, form and fly’) dat deze grote groep gisteren een erg geslaagde concertavond afsloot en wel staand tussen het publiek, met de jongens van Geppetto als a capella begeleiding. Love them.
Het lag misschien aan het gure weer, maar gisterenavond zijn slechts een zestigtal toehoorders komen opdagen om zich op te warmen aan de fijne en genereuze folkrock van Vetiver, het sympathieke vijfkoppige combo aangevoerd door frontman en tokkelwonder Andy Cabic. De Domzaal van de Vooruit was nochtans knus ingericht, ze hadden zelfs de tribune met zitjes uitgehaald om een soort woonkamersfeer te scheppen. Maar goed, zoals we weten hebben de afwezigen altijd ongelijk, maar dit keer dubbel en dik want man man man wat hebben we genoten van deze passage. Het was ronduit geweldig! Ontroerend in al zijn eenvoud en tegelijk begeesterend om zoveel vakmanschap op één podium aan het werk te zien. Het geluid zat meteen goed en de band had er duidelijk zin in: een mooi en hartverwarmend samenspel tussen een onwaarschijnlijke goede bassist, een heupwiegende organiste, een houterige maar prachtige solo’s uit zijn mouw schuddende gitarist, een veelarmige drummer en die ouwe gabber Andy, met het onafscheidelijke hoedje op.
Ik leerde de band kennen in 2004, via de door Devendra Banhart samengestelde underground folk compilatie The Golden Apples of the Sun, een intussen tot klassieker uitgegroeide bloemlezing met 20 nummers op van bands en performers die het inmiddels stuk voor stuk hebben gemaakt. Sindsdien houd ik alle releases van Vetiver nauw in de gaten. Dit jaar kwam hun vijfde langspeler uit, het warm aanbevolen The Errant Charm.
Al een paar jaar volg ik de blog van de in Seattle werkende Japanse kunstenaar-graficus Junichi Tsuneoka, Stubborn Sideburn. Zijn op tekens gebaseerde illustraties verrassen me keer op keer en spreken me enorm aan. Zijn ontwerpen zijn complex en multifunctioneel: we vinden ze terug op posters, websites, skateboards, iPhone- en iPadhoezen, cd’s, boeken, logo’s, etc., maar hij heeft ook solotentoonstellingen met groter werk.
Zelf omschrijft hij zijn stijl als “California Roll Stylie”:
It is a result of both visual and conceptual fusion of Japanese pop culture and U.S. urban culture.
Junichi heeft ook een Tumblr en Flickr. Op zijn site kan je ook T-shirts en prints kopen. Checken die handel. Ik blijf hem volgen.
Zaterdag bouwden The Kills een wervelend feestje in het Koninklijk Circus. Als fans van het eerste uur waren we er uiteraard bij. Na een concertkopstoot van bijna twee uur lang lieten ze het podium lillend, dampend en zwetend achter. Wat een show! Toegegeven, mijn kijk op de überweibliche Alison ‘VV’ Mosshart is sterk hormonaal bepaald en is nu al bijna tien jaar niet verder dan het puberale niveau gegaan, maar wat een vrouwmens! Wat een podiumbeest! Een echte rockamazone, een vrouwelijke Animal van de Muppets, een vleesgeworden rollercoaster, een onvervalste rockdiva met een klok van een stem! En ja, haar Britse partner in crime Jamie ‘Mister Kate Moss’ Hince was ook niet mis, en bleek bovendien niet alleen een erg begenadigd live gitarist te zijn, maar ook nog een toffe peer. Meer moest dat allemaal niet zijn. Onze avond kon niet meer stuk! Zeer blij dat we dit mochten zien, horen, voelen en ruiken…
Hier is iets om naar uit te kijken: een animatiespeelfilm geschreven en geregisseerd door de onnavolgbare Dash Shaw, die we kennen van de strips Bottomless Belly Button en Body World (het meest experimentele en bevreemdende stripverhaal dat ik ooit las of lees jij regelmatig strips waar je het boek een kwartslag moet draaien omdat de tekeningen verticaal staan en waar je een soort grondplan moet volgen om het verhaal samen te stellen?). Shaw houdt sinds september 2010 een productieblog bij, waar hij regelmatig korte films op plaatst, of fragmenten en storyboards die een tipje van de sluier lichten. Hierboven alvast een veelbelovende teaser.
Nog tot 25 november kan je in de KVS (Atrium) naar de fotoreeks Oblivion van onze vriend Lieven de Laet kijken. Gisteren opende deze eigenzinnige kijk op de stad en de positie van de mens in de ‘concrete jungle’. De in Brussel wonende fotograaf liet zich meevoeren in de metro van onze hoofdstad en fotografeerde een bont allegaartje van nietsvermoedende reizigers met behulp van een zogenaamde stealth camera (een camera die je op de buik draagt en geluidloos foto’s neemt; de moeilijkheid is dat de fotograaf niet kan zien wat hij fotografeert). Het resultaat is soms frappant, soms ontroerend, maar steeds herkenbaar en confronterend. Want wie mijmert er niet eens in het openbare vervoer, wie verliest zichzelf niet eens in dagdromen en gedachten, eenmaal onderweg? De metro als ultieme openbare plaats dus, waar mensen te kijk staan, maar tegelijk in hun diepste zelf gekeerd zijn, helemaal alleen in de massa, onafgebroken verderglijdend op een droom.
Recent Comments