Het lag misschien aan het gure weer, maar gisterenavond zijn slechts een zestigtal toehoorders komen opdagen om zich op te warmen aan de fijne en genereuze folkrock van Vetiver, het sympathieke vijfkoppige combo aangevoerd door frontman en tokkelwonder Andy Cabic. De Domzaal van de Vooruit was nochtans knus ingericht, ze hadden zelfs de tribune met zitjes uitgehaald om een soort woonkamersfeer te scheppen. Maar goed, zoals we weten hebben de afwezigen altijd ongelijk, maar dit keer dubbel en dik want man man man wat hebben we genoten van deze passage. Het was ronduit geweldig! Ontroerend in al zijn eenvoud en tegelijk begeesterend om zoveel vakmanschap op één podium aan het werk te zien. Het geluid zat meteen goed en de band had er duidelijk zin in: een mooi en hartverwarmend samenspel tussen een onwaarschijnlijke goede bassist, een heupwiegende organiste, een houterige maar prachtige solo’s uit zijn mouw schuddende gitarist, een veelarmige drummer en die ouwe gabber Andy, met het onafscheidelijke hoedje op.
Ik leerde de band kennen in 2004, via de door Devendra Banhart samengestelde underground folk compilatie The Golden Apples of the Sun, een intussen tot klassieker uitgegroeide bloemlezing met 20 nummers op van bands en performers die het inmiddels stuk voor stuk hebben gemaakt. Sindsdien houd ik alle releases van Vetiver nauw in de gaten. Dit jaar kwam hun vijfde langspeler uit, het warm aanbevolen The Errant Charm.
Al een paar jaar volg ik de blog van de in Seattle werkende Japanse kunstenaar-graficus Junichi Tsuneoka, Stubborn Sideburn. Zijn op tekens gebaseerde illustraties verrassen me keer op keer en spreken me enorm aan. Zijn ontwerpen zijn complex en multifunctioneel: we vinden ze terug op posters, websites, skateboards, iPhone- en iPadhoezen, cd’s, boeken, logo’s, etc., maar hij heeft ook solotentoonstellingen met groter werk.
Zelf omschrijft hij zijn stijl als “California Roll Stylie”:
It is a result of both visual and conceptual fusion of Japanese pop culture and U.S. urban culture.
Junichi heeft ook een Tumblr en Flickr. Op zijn site kan je ook T-shirts en prints kopen. Checken die handel. Ik blijf hem volgen.
Zaterdag bouwden The Kills een wervelend feestje in het Koninklijk Circus. Als fans van het eerste uur waren we er uiteraard bij. Na een concertkopstoot van bijna twee uur lang lieten ze het podium lillend, dampend en zwetend achter. Wat een show! Toegegeven, mijn kijk op de überweibliche Alison ‘VV’ Mosshart is sterk hormonaal bepaald en is nu al bijna tien jaar niet verder dan het puberale niveau gegaan, maar wat een vrouwmens! Wat een podiumbeest! Een echte rockamazone, een vrouwelijke Animal van de Muppets, een vleesgeworden rollercoaster, een onvervalste rockdiva met een klok van een stem! En ja, haar Britse partner in crime Jamie ‘Mister Kate Moss’ Hince was ook niet mis, en bleek bovendien niet alleen een erg begenadigd live gitarist te zijn, maar ook nog een toffe peer. Meer moest dat allemaal niet zijn. Onze avond kon niet meer stuk! Zeer blij dat we dit mochten zien, horen, voelen en ruiken…
Hier is iets om naar uit te kijken: een animatiespeelfilm geschreven en geregisseerd door de onnavolgbare Dash Shaw, die we kennen van de strips Bottomless Belly Button en Body World (het meest experimentele en bevreemdende stripverhaal dat ik ooit las of lees jij regelmatig strips waar je het boek een kwartslag moet draaien omdat de tekeningen verticaal staan en waar je een soort grondplan moet volgen om het verhaal samen te stellen?). Shaw houdt sinds september 2010 een productieblog bij, waar hij regelmatig korte films op plaatst, of fragmenten en storyboards die een tipje van de sluier lichten. Hierboven alvast een veelbelovende teaser.
Nog tot 25 november kan je in de KVS (Atrium) naar de fotoreeks Oblivion van onze vriend Lieven de Laet kijken. Gisteren opende deze eigenzinnige kijk op de stad en de positie van de mens in de ‘concrete jungle’. De in Brussel wonende fotograaf liet zich meevoeren in de metro van onze hoofdstad en fotografeerde een bont allegaartje van nietsvermoedende reizigers met behulp van een zogenaamde stealth camera (een camera die je op de buik draagt en geluidloos foto’s neemt; de moeilijkheid is dat de fotograaf niet kan zien wat hij fotografeert). Het resultaat is soms frappant, soms ontroerend, maar steeds herkenbaar en confronterend. Want wie mijmert er niet eens in het openbare vervoer, wie verliest zichzelf niet eens in dagdromen en gedachten, eenmaal onderweg? De metro als ultieme openbare plaats dus, waar mensen te kijk staan, maar tegelijk in hun diepste zelf gekeerd zijn, helemaal alleen in de massa, onafgebroken verderglijdend op een droom.
Zaterdag gingen we eten in Wenduine met een koppel vrienden die één van die vervloekte Vivaboxen hadden gekregen. Net achter de dijk ligt het restaurant Four et Fourchette, een piepklein etablissement dat we hadden uitgekozen in een reeks over ‘Extreem eten’ (de eigenaar zelf weet niet waarom zijn eethuis net in die lijst is opgenomen). Wat meteen opvalt als je Four et Fourchette binnenstapt, is niet zozeer het aroma van de lekkere geuren dat je tegemoetkomt vanuit de open keuken, noch de aangename kleuren van de vloer, maar vooral het dubbele donkerblauwe Aga-fornuis. Een echt prijsdier, waarop de chef – zo bleek achteraf – nagenoeg al onze menu’s heeft klaargemaakt. Het restaurant is zoals gezegd erg klein (slechts 14 couverts), maar wint hierdoor juist aan gezelligheid en knusse charme. En, niet onbelangrijk, de bediening is er zo persoonlijk als maar kan zijn: je wordt namelijk bediend door de chef zelf, een sympathieke in Brussel wonende Bruggeling. Het eten zelf was overheerlijk, met vakkennis klaargemaakt en mooi gepresenteerd. Ik nam een menu à € 38 met aangepaste wijnen (een frisse Chileense Chardonnay die zich makkelijk laat wegdrinken deze keer). Als voorgerecht kreeg ik gegrilde scampi’s met een paprikasausje, kangoeroesteak met béarnaisesaus en seizoensgroenten als hoofdgerecht en om af te sluiten een niet te versmaden sabayon. Ann nam hetzelfde menu maar in plaats van het Australische buideldier kreeg ze een naar verluidt heerlijke zeebaars voorgeschoteld. Bovendien waren we die avond de enige klanten: de andere Vivaboxers waren waarschijnlijk door het slechte weer simpelweg niet komen opdagen. We komen zeker nog eens terug… Een aanrader, zoals dat dan heet.
Ik gebruik bovenstaand tafeltje sinds een paar dagen. Wil hier even melden dat ik er enorm blij mee ben. Het is onwaarschijnlijk handig, zeker voor een Oblomov als ik, want lezen doe ik bijna uitsluitend in bed. Ook schrijven, surfen of naar een film kijken op de laptop zijn niet langer een helse taak, maar een waar en vooral comfortabel genoegen. Een tevreden klant, dus. Bij ‘Amatsoon poenkt dee euh’ kan je het volledig in bamboehout gemaakte kleinood bestellen, mét gratis levering. Ganz toll!
Mooi moment daarnet: mijn Last.FM teller sprong op 111.111 plays en dat sinds 26 juni 2007. Op iets meer dan 4 jaar is dat een gemiddelde van 73 tracks per dag. Uren en uren luisterplezier en ontdekkingen. Dat deze ietwat magische grens bovendien overschreden werd met het openingsnummer van het nieuwe schitterende album van The War On Drugs kan niet zonder betekenis zijn. Benieuwd wanneer we aan 222.222 zullen zitten… én met welk nummer…
Heel af en toe lees je iets dat je maar niet uit je hoofd krijgt. Maandenlang lag de vuistdikke verzameling Alec, The years have pants van Eddie Campbell op mijn nachttafel. Die hele tijd keek ik er iedere avond naar uit om nog snel voor het slapengaan een kort verhaal te lezen met het bijzonder innemende hoofdpersonage Alec MacGarry als gids. Ik ben nog steeds aan het bekomen (en aan het nagenieten) van de lectuur van dit boek.
Eddie Campbell is een Schotse cartoonist die vooral bekend is als illustrator en uitgever van From Hell, het meesterlijke ‘Jack The Ripper’-verhaal van Alan Moore. Maar Campbell is ook, en ik zou zelf durven zeggen vooral, de geestelijke vader van de semi-autobiografische ‘Alec’-verhalen of het leven zoals het is, gezien door de ogen van zijn alter ego Alec MacGarry.
Deze uit het leven gegrepen verhalen tonen ons de ontwapenende avonturen van de arbeider/klungelige intellectueel/cartoonist-in-zijn-vrije-tijd Alec en zijn originele kijk op het menselijke bestaan. We zijn getuige van zijn historische evolutie van bier- tot wijndrinker, zijn legendarische pubbezoeken, zijn existentiële angsten, zijn zoektocht naar de ware liefde, zijn visie op kunst en de kunstwereld (vaak hilarisch, zoals in de bundel ‘How to be an artist’) en het leven als een verantwoordelijke huisvader. De verhalen in deze 640 pagina’s tellende verzameling starten in het Schotland van eind jaren ’70 en eindigen in 2008, met de bundeling anekdotes ‘The Years Have Pants’, dat meteen ook de titel van deze anthologie aanleverde. Het meest recente ‘Alec’-boek is hier jammer genoeg niet opgenomen, hoewel ‘The Fate of the Artist’ wel degelijk beschikbaar is, zij het bij een andere uitgever.
Wat dit boek zo ongelooflijk sterk maakt, is de manier waarop Campbell er in slaagt om van het gewone dagelijkse leven iets magisch en uitzonderlijks te maken. Hoe hij zijn personages tot leven wekt en op de witte bladzijde krijgt, getuigt van superieure vertelkunst. Ook de aangehouden hoge kwaliteit van de gevarieerde tekenstijl verheft dit verzameld werk naar een zelden gezien niveau. Dit is zondermeer verplichte kost voor iedere zichzelf respecterende comics fan.
Zoals eerder gezegd op deze pagina’s, loopt in het Oostendse Mu.ZEE nog tot 4 september een niet te missen overzichtstentoonstelling met een vijftigtal schilderijen en een groot aantal tekeningen en aquarellen van Jean Brusselmans. Een heerlijke wandeling doorheen het eigenzinnige en aangrijpende oeuvre van één van onze allergrootste kunstenaars. De verhelderende publieksbrochure kan je hier downloaden.
Recent Comments