Author Archive for ann

Lucha libre!

De Mexicaanse vechtsport Lucha libre (‘vrij worstelen’) is na voetbal de populairste sport in Mexico, gebaseerd op het Amerikaanse catch maar dan met bonte maskers, kostuums en vooral veel theater en acrobatie. De luchadores (vechters/acteurs) die in Mexico een quasi mythische sterrenstatus genieten, streken zaterdagavond neer in het Brusselse Koninklijk Circus, dat voor de gelegenheid tot een Mexicaanse catchtent was omgeturnd, compleet met ringpoezen en al. Pompende hardrock op de catwalk, vuurwerk, gespierde lijven die door de lucht vlogen, Corona die rijkelijk vloeide. De regels in de ring zijn eenvoudig: de técnicos tegen de rudos. De técnicos zijn ‘de goeden’, de technische vechters die de regels volgen; de rudos zijn de gemene slechteriken, de vuile spelers quoi. De gevechten zijn min of meer vooraf doorgesproken, maar de toeschouwers weten niet wie in de strijd het onderspit zal delven.

In tegenstelling tot de Amerikaanse catchers zijn de Mexicaanse luchadores (ze zijn met zo’n slordige 5000) volkser, theatraler. Er zijn acrobatische gevechten met superatleten en met dwergen en travestieten, en ook vrouwelijke worstelaars schuwen de ring niet. De afsluiter is steevast een man-to-man fight tussen twee grootmeesters. Voor de spektakels in Brussel werd zowat de top overgevlogen met o.a. El Hijo del Santo, Huracan Ramirez Junior, Angel Blanco Junior, El Hijo Del Solitario. Maar het was vooral de flamboyante Cassandra/o die de show stal, compleet met geföhnde Farrah Fawcett-coupe die bij elke worp feilloos overeind bleef. Hij hield ons moeiteloos in zijn greep tijdens zijn pittige duel met luchador Magno. Hoog spektakelgehalte, bezwete lijven, opgehitst publiek tot in de nok, een magnum met amandelen, méér moest dat niet zijn…

Lucha libre – Cassandro

Hockey Homicide

Vandaag kwartfinales van het ijshockey op de Winterspelen in Vancouver. So what, hoor ik u zeggen. Maar! Als de Canadians de kwartfinales halen, spelen ze tegen de Russen, en daar begeven ze zich werkelijk op uí-terst glad ijs!! Toptalent én schrik van het Russische ijshockeyteam, de 24-jarige Alexander Ovechkin, zal er werkelijk álles aan doen om de gouden plak-ambities van de Canadezen voorgoed naar het ijstijdperk te slingeren!


De spectaculaire Russische ijshockeyer Alexander Ovechkin is thans niet alleen de beste, maar ook de best betaalde speler van de National Hockey League, de Noord-Amerikaanse profcompetitie. Hij bewees dat meermaals door onwaarschijnlijke doelpunten te scoren bij zijn ploeg The Washington Capitals, waarbij hij een 13-jarig contract tekende. Hij is een keiharde, ruwe speler, ijzig kalm en zonder angst voor represailles omwille van een kniestoot hier of een duw daar, en wiens toegetakelde gezicht met gehavend gebit zijn razende populariteit alleen maar ten goede komt. Hij is bovendien zoon van 2 topsporters: vader profvoetballer, moeder lid van het Sovjetrussische basketbalteam dat 2 gouden medailles op zijn naam schreef in ‘76 en ‘80. De Canadezen, die hem liever op een afstand houden, weten nu al dat ze niet over 1 nacht ijs zullen gaan en liggen al te bloeden…..


LOD – De duivel beduveld

De duivel beduveld is de Nederlandstalige bewerking van het eerste tableau (van drie) van Le diable abandonné (2007) van beeldend kunstenaar Patrick Corillon. Centraal in deze LOD-productie staan tekst en muziek, en de vindingrijke ‘poppenkast’ van Corillon. De zoon van een poppenspeler weigert het theater van zijn vader over te nemen. Poppen doen spreken interesseert hem niet, hij wil zich réchtstreeks tot de mensen richten. Maar.. hij vindt echter niet de juiste woorden en sluit in zijn vertwijfeling een pact met de duivel. Om op zoek te gaan naar diens verweerde boek, waarin alle woorden die men schrijft voor waar en echt verklaard worden, trekt hij de wijde wereld in.

De creativiteit van deze voorstelling is mede toe te schrijven aan LOD-componist Thomas Smetryns, die als geen ander subtiel sfeer bij de beelden weet te scheppen.  Pianiste Heleen Van Haegenborgh vertolkt zijn muziek met een perfect gevoel voor timing, in dialoog met de vertelster (overtuigende Karlijn Sileghem) en de kijkkast. De man achter de schermen, Corillon zelf, manipuleert geen poppen maar woorden. Hij vertelt het verhaal via doeken, afgewisseld met projecties van letters, vlaggetjes, bordjes ter verduidelijking van gesproken woorden, letters aan ijzerdraadjes die woorden of anagrammen vormen…  Een originele, ontwapenende mengelmoes van muziek, taal en theater die zéér tot de verbeelding spreekt.

Cargo 200

1984. Artem, professor wetenschappelijk atheïsme aan de Universiteit in St-Petersburg, bezoekt zijn broer, een hooggeplaatst legerofficier, in de omgeving van de fictieve industriële stad Leninsk. Autopech drijft hem naar een illegale alcoholstokerij, wat het begin is van een donkere, vlijmscherpe thriller tegen de achtergrond van de oorlog in Afghanistan.

Regisseur Aleksei Balabanov liet zich voor deze controversiële prent inspireren door een krantenartikel over de verdwijning van de dochter van een partijchef, en voert ons met zijn krachtige, compromisloze mise-en-scène naar de bodem van de hel. De titel  Cargo 200 (Gruz 200) verwijst naar het verschepen van de ‘vracht’ dode Russische soldaten uit Afghanistan. Een rauwe, bloedstollende schets van de aftakeling van een grootmacht. Gevoelige zielen onder ons, verwijder u…

Age d’Or prijs Cinematek in 2008.

Cargo 200 is nu uit op DVD. Bestel hem hier.

Sneeuwwit en Russisch rood

Freakies, dit hebben jullie in 1 letterlijke ruk uit: de onversneden debuutroman van de jonge Poolse Dorota Masłowska (°1983), die zich als kleefband aan u zal opdringen! Hoofdpersoon Andrzej wordt gedreven door een felle woede op de hem omringende hypocriete wereld beheerst door sex, speed en rock ‘n roll, maar tegelijk snakt hij naar liefde en ontsnappen uit zijn walgelijke bestaan aan de zelfkant van de Poolse maatschappij. Controversieel, donker, cynisch, maar tegelijk uitermate hilarisch door Maslowka’s frisse taalgebruik, macabere woordspelletjes en explosieve en paramentale taalacrobatieën, en vandaar enthousiast onthaald door de internationale kritiek! Om over te brommen als een hond over zijn eigen uitwerpselen…

Dorota Masłowska, Sneeuwwit en Russisch rood, De Bezige Bij Amsterdam, 2004, 252 pg

Varlam Sjalamov – Berichten uit Kolyma

De Sovjet-Russische dissidente schrijver, dichter, journalist Varlam Sjalamov (1907-1982) overleefde de stalinistische strafkampen in het hoge Noord-Oosten van Rusland. Miljoenen mensen stierven er in onvoorstelbare omstandigheden in de mijnen of in de taiga, bij temperaturen van om en bij de 60 graden onder nul. Maar liefst 22 jaar bracht Sjalamov in deze kampen door, waarvan 17 in de mijnstreek van Kolyma, het Sovjetequivalent van Auschwitz, na een veroordeling wegens zogenaamde ‘contrarevolutionaire activiteiten’ (het fameuze art. 58 in het Russische Wetboek van Strafrecht, dat de basis vormde voor de grote zuiveringen die Stalin in de jaren ‘20 en ‘30 doorvoerde).

Berichten uit Kolyma is het aangrijpend relaas van een ooggetuige, geschreven in 1953. Deze intrigerende klepper van 900 pagina’s (die ik ontdekte door de talrijke verwijzingen ernaar in Imperium van Ryszard Kapuscinski), is een literair hoogstandje, waarin Sjalamov met een opvallende precisie en een indrukwekkend analytisch vermogen de jarenlange verschrikkingen op een sobere, bijna klinische manier beschrijft. De nodige afstand en humor maken dat het boek leest als een sneltrein. Tegelijk is de documentaire en historische waarde ervan niet te onderschatten. Solzjenitsyn verklaarde dat niet hij, maar wel Sjalamov ‘de bodem van de hel, van de verdierlijking en de wanhoop’ had ervaren. Zelf schrijft Sjalamov dat het ‘mens blijven’ de belangrijkste opgave voor de kampbewoner was. Het boek kent nog een vervolg, nl. De Handschoen – Nagekomen berichten uit Kolyma, waarin ook hier weer alle morele vragen de revu passeren.

Varlam Sjalamov stierf op 17 januari 1982 in een psychiatrisch ziekenhuis, waarin hij tegen zijn wil was opgenomen. Zéér interessant, integer auteur. Beklijvend!

Varlam Sjalamov, Berichten uit Kolyma, Vertaald uit het Russisch door Marja Wiebes & Yolanda Bloemen, De Bezige Bij, 2000, 900 pagina’s

Varlam Sjalamov, De Handschoen – Nagekomen berichten uit Kolyma, Vertaald uit het Russisch door Marja Wiebes & Yolanda Bloemen, De Bezige Bij, 2006, 370 pagina’s

Evgeni Plushenko

In het Canadese Vancouver gingen afgelopen zaterdag de Olympische Winterspelen van start. Meteen onder een slecht gesternte: de fatale crash van de Georgische rodelaar Nodar Kumaritashvili, die met een snelheid van 144km/u uit een bocht te pletter sloeg bij een trainingssessie. De openingsceremonie werd dan ook aan hem opgedragen.

Het goede nieuws is de triomfantelijke comeback van het Russische supertalent kunstschaatsen Evgeni Plushenko (°3/11/1982), Olympisch kampioen in Turijn in 2006. Slá-pe-lo-ze nachten heeft die man me bezorgd! Sedertdien was Plushenko drie jaar afwezig op de ijspiste, omdat hij vooral furore maakte op de Russische TV als razend populaire presentator van een programma kunstrijden, samen met voormalige wereldkampioene Irina Sloetskaja. Maar hij blééf diezelfde charmante jongen, gedisciplineerd werker, en de kalmte zelve.. Plushenko, afkomstig van het verre Chabarovsk (ook de geboortestad van filmregisseur/producer Sergey Bodrov), bleek al op zijn 4de een natuurtalent te zijn. Een trainer in Wolgograd ontdekte dit schaatswonder en dreef hem naar Aleksey Mishin, één van Ruslands bekendste trainers in St-Petersburg, die hem onder zijn hoede nam en naar de top leidde. Plushenko wordt beschouwd als één van de beste kunstrijders ooit, zéér gracieus, expressief, muzikaal. Nu ook in Vancouver is hij dé te kloppen man! Dit is áb-so-lu-te topklasse waarvoor je best álle afspraken annuleert…

They shoot pictures, don’t they ?

Terwijl het ventje in Rotterdam in een cinemazetel zat, nam ik de gelegenheid te baat om er even wat fotografie te gaan proeven. In de Fotogalerie (van de Academie) loopt (nog tot 7/2) de Photo Academy Award, werken uit een internationale fotocompetitie voor laatstejaars en afgestudeerden van Nederlandse en Belgische academies. Een dertigtal jonge fotografen stelt er een selectie foto’s tentoon. Mijn aandacht ging vooral uit naar de Gentse Bieke Depoorter, die met haar Ruslandproject Oe menia eind vorig jaar in NY werd onderscheiden met de Magnum Expression Award (zie hierover mijn eerdere post dd 26/10/2009). Nog over Rusland: aangrijpende foto’s van Masha Osipova en Pavel Prokopchik, die elk op een heel eigen manier hun verhaal in beeld weten te brengen – 2 namen om te blijven volgen! Deze expo reist in maart naar Antwerpen.

Van een heel ander kaliber nog is Nicholas Nixon (°1947), Amerikaans fotograaf die vooral bekend werd met zijn portret- en documentaire fotografie. In het Nederlands Fotomuseum loopt momenteel de expo The Brown Sisters, een fascinerende zwart-wit portretreeks van zijn vrouw Bebe Brown en haar drie zussen. Nixon maakt 1 portret per jaar, met alleen de gezichten met een deel van de lichamen, en de zussen steeds in dezelfde orde van links naar rechts: Heather, Mimi, Bebe en Laurie. De serie is een sterk beeldverhaal over de sporen die de tijd achterlaat. De eerste foto dateert uit 1975, de meest recente uit 2009. Nixon werkt met breed formaat, en drukt zijn foto’s af vanaf 8X10 inch negatieven. Hij won verschillende prestigieuze prijzen, oa de National Endowment for the Arts Photography Fellowship en Guggenheim Fellowships. Een intrigerende kijkervaring!

Blood Simple

De 47-jarige Konstantin Popov, niet de beloftevolle Russische filmregisseur/producer, maar wel journalist bij het Siberische weekblad Tomskaja Gazeta, overleed gisteren na 2 weken coma in  een ziekenhuis in Tomsk ten gevolge van beestachtige mishandelingen bij een politieverhoor. Zijn lichaam was naar verluidt zwaar toegetakeld, chirurgen waren geschokt. Motief onbekend. De 26 jarige dader, politieofficier Alexei Mitajev, werd gearresteerd voor doodslag en machtsmisbruik. Het Commitee to protect journalists uitte zijn bezorgdheid over het stijgende geweld tegen journalisten in Rusland. Het zoveelste fait-divers in de ochtendkrant bij een dampende kop koffie…

Arm Vlaanderen onder de kerktoren

Laurent en ik hebben zich gewaagd aan een potje Mens erger je niet met dit interview, en dat heeft meer te maken met Joke Schauvliege dan met Polspoel. U weze gewaarschuwd !