freaky.be

Niet zo heel erg lang geleden ontdekte ik per toeval de plaat Cold nose van Franco Falsini. Inmiddels is het na tientallen luisterbeurten één van mijn favoriete albums ooit geworden. Falsini – stichtend lid van de legendarische Italiaanse progrock band Sensation’s Fix – nam zijn enige solo album op in 1975, eveneens het jaar waarin het verscheen bij Polydor. ‘Cold Nose’ was oorspronkelijk de soundtrack voor een underground film die al snel uit roulatie kwam en uiteindelijk in de vergetelheid raakte (de film zou over cocaïne gaan, vandaar de ‘koude neus’). De plaat is nu meer dan dertig jaar na de originele release opnieuw te krijgen bij Editions Mego in hun boeiende reeks Spectrum Spools. Dit is track 1:

Falsini had zijn technische kunde en zin voor experiment al ruimschoots bewezen ten tijde van Sensation’s Fix (check even ‘Fragments of light’ uit 1974, bijvoorbeeld), maar ook op ‘Cold nose’ weet hij helemaal op zijn eentje een uniek geluid te creëren. De drie stukken gaan van spacy krautrock tot psy-folk en zweverige ambient, gedragen door Falsini’s nu eens ingetogen dan weer turbulent gitaarspel, afgewisseld met de intense synthgolven van zijn EMS, Eminent 310 en Minimoog. Aan het einde van deze bijna veertig minuten durende caleidoscopische trip neemt hij verrassend de microfoon ter hand, om de luisteraar vervolgens zachtjes in slaap te zingen:

Nog een leuk weetje: tijdens de opnames maakte Falsini gebruik van een mechanisme van de zogeheten ‘Bio-Electronic Meditation Society’, met de bedoeling zijn hersenactiviteit in kaart te brengen. Alleen wanneer hij alfa- (geassocieerd met ontspanning) en thetagolven (creativiteit, inspiratie, beeldend denken) produceerde, nam hij muziek op. Freaky! Of dit de goddelijke klanken verklaart laat ik aan jullie oordeel over, het belangrijkste is dat deze klassieker terug beschikbaar is. Far out!