Getrouwd zijn is plezant. Zeker wanneer je in de echt bent verbonden met een vrouw als die van mij. Ja, want op zeer geregelde tijdstippen verrast zij mij met kleine en grote attenties. Tot de laatste categorie reken ik alvast de toegangstickets die ik kreeg om naar de Libanese grootmeester van de oud Rabih Abou-Khalil te gaan luisteren. Rabih is een bijzonder innemend man, die graag politiek incorrecte grapjes over Libanon en de VS maakt, en het bont internationale gezelschap van zijn Mediterranean Quintet met de glimlach in hun hemd zet (‘This is Luciano Biondini, our accordeonist. The accordeon is a very nice instrument and very easy to play. It has white and black buttons. You push them, and it makes a beautiful sound. That’s why the accordeon is played by children and Italians’). Dat vinden wij nu om te lachen.
Zijn songs gaan vaak over zeer alledaagse dingen en dragen titels als ‘Shaving is boring and waxing is painful’ of gewoon ‘Red shoes’, een ode aan de roodgekleurde schoenen van zijn vrouw waar hij steeds over struikelt omdat ze in de weg liggen. Eens Rabih echter begint te tokkelen is het hem ernst: hij sleurt je vanaf de eerste noot mee naar een universum tientallen keren mysterieuzer dan duizend-en-één-nacht. Dit is een fragmentje van het concert in de Vooruit:
De man op de saxofoon is de Sardijn Gavino Murgia: een fenomeen! Hij is niet alleen een onwaarschijnlijk saxofonist maar ook een ongelooflijke keelzanger. Of wat dacht je hiervan:
Het was één van de beste concerten die ik al mocht bijwonen. Merci, bolleke!
Deze slechte opname met telefoon wil ik jullie toch niet onthouden, het werd uiteindelijk het slotnummer:
0 Responses to “Rabih Abou-Khalil”