Archive for November, 2011

The Kills

Zaterdag bouwden The Kills een wervelend feestje in het Koninklijk Circus. Als fans van het eerste uur waren we er uiteraard bij. Na een concertkopstoot van bijna twee uur lang lieten ze het podium lillend, dampend en zwetend achter. Wat een show! Toegegeven, mijn kijk op de überweibliche Alison ‘VV’ Mosshart is sterk hormonaal bepaald en is nu al bijna tien jaar niet verder dan het puberale niveau gegaan, maar wat een vrouwmens! Wat een podiumbeest! Een echte rockamazone, een vrouwelijke Animal van de Muppets, een vleesgeworden rollercoaster, een onvervalste rockdiva met een klok van een stem! En ja, haar Britse partner in crime Jamie ‘Mister Kate Moss’ Hince was ook niet mis, en bleek bovendien niet alleen een erg begenadigd live gitarist te zijn, maar ook nog een toffe peer. Meer moest dat allemaal niet zijn. Onze avond kon niet meer stuk! Zeer blij dat we dit mochten zien, horen, voelen en ruiken…

Hier enkele impressies:

 

 

The ruined cast

Hier is iets om naar uit te kijken: een animatiespeelfilm geschreven en geregisseerd door de onnavolgbare Dash Shaw, die we kennen van de strips Bottomless Belly Button en Body World (het meest experimentele en bevreemdende stripverhaal dat ik ooit las of lees jij regelmatig strips waar je het boek een kwartslag moet draaien omdat de tekeningen verticaal staan en waar je een soort grondplan moet volgen om het verhaal samen te stellen?). Shaw houdt sinds september 2010 een productieblog bij, waar hij regelmatig korte films op plaatst, of fragmenten en storyboards die een tipje van de sluier lichten. Hierboven alvast een veelbelovende teaser.

Oblivion

Oblivion - Lieven de Laet

Nog tot 25 november kan je in de KVS (Atrium) naar de fotoreeks Oblivion van onze vriend Lieven de Laet kijken. Gisteren opende deze eigenzinnige kijk op de stad en de positie van de mens in de ‘concrete jungle’. De in Brussel wonende fotograaf liet zich meevoeren in de metro van onze hoofdstad en fotografeerde een bont allegaartje van nietsvermoedende reizigers met behulp van een zogenaamde stealth camera (een camera die je op de buik draagt en geluidloos foto’s neemt; de moeilijkheid is dat de fotograaf niet kan zien wat hij fotografeert). Het resultaat is soms frappant, soms ontroerend, maar steeds herkenbaar en confronterend. Want wie mijmert er niet eens in het openbare vervoer, wie verliest zichzelf niet eens in dagdromen en gedachten, eenmaal onderweg? De metro als ultieme openbare plaats dus, waar mensen te kijk staan, maar tegelijk in hun diepste zelf gekeerd zijn, helemaal alleen in de massa, onafgebroken verderglijdend op een droom.