Heel af en toe lees je iets dat je maar niet uit je hoofd krijgt. Maandenlang lag de vuistdikke verzameling Alec, The years have pants van Eddie Campbell op mijn nachttafel. Die hele tijd keek ik er iedere avond naar uit om nog snel voor het slapengaan een kort verhaal te lezen met het bijzonder innemende hoofdpersonage Alec MacGarry als gids. Ik ben nog steeds aan het bekomen (en aan het nagenieten) van de lectuur van dit boek.
Eddie Campbell is een Schotse cartoonist die vooral bekend is als illustrator en uitgever van From Hell, het meesterlijke ‘Jack The Ripper’-verhaal van Alan Moore. Maar Campbell is ook, en ik zou zelf durven zeggen vooral, de geestelijke vader van de semi-autobiografische ‘Alec’-verhalen of het leven zoals het is, gezien door de ogen van zijn alter ego Alec MacGarry.
Deze uit het leven gegrepen verhalen tonen ons de ontwapenende avonturen van de arbeider/klungelige intellectueel/cartoonist-in-zijn-vrije-tijd Alec en zijn originele kijk op het menselijke bestaan. We zijn getuige van zijn historische evolutie van bier- tot wijndrinker, zijn legendarische pubbezoeken, zijn existentiële angsten, zijn zoektocht naar de ware liefde, zijn visie op kunst en de kunstwereld (vaak hilarisch, zoals in de bundel ‘How to be an artist’) en het leven als een verantwoordelijke huisvader. De verhalen in deze 640 pagina’s tellende verzameling starten in het Schotland van eind jaren ’70 en eindigen in 2008, met de bundeling anekdotes ‘The Years Have Pants’, dat meteen ook de titel van deze anthologie aanleverde. Het meest recente ‘Alec’-boek is hier jammer genoeg niet opgenomen, hoewel ‘The Fate of the Artist’ wel degelijk beschikbaar is, zij het bij een andere uitgever.
Wat dit boek zo ongelooflijk sterk maakt, is de manier waarop Campbell er in slaagt om van het gewone dagelijkse leven iets magisch en uitzonderlijks te maken. Hoe hij zijn personages tot leven wekt en op de witte bladzijde krijgt, getuigt van superieure vertelkunst. Ook de aangehouden hoge kwaliteit van de gevarieerde tekenstijl verheft dit verzameld werk naar een zelden gezien niveau. Dit is zondermeer verplichte kost voor iedere zichzelf respecterende comics fan.
Zoals eerder gezegd op deze pagina’s, loopt in het Oostendse Mu.ZEE nog tot 4 september een niet te missen overzichtstentoonstelling met een vijftigtal schilderijen en een groot aantal tekeningen en aquarellen van Jean Brusselmans. Een heerlijke wandeling doorheen het eigenzinnige en aangrijpende oeuvre van één van onze allergrootste kunstenaars. De verhelderende publieksbrochure kan je hier downloaden.
Een absolute aanrader is de tentoonstelling over Belgische documentaire fotografie In de marge, nog tot 4 september te bezoeken in het onvolprezen Museum Dr. Guislain. In zes zalen en de binnentuin (een mooie selectie uit Zona van Carl De Keyzer!) krijgt de bezoeker een topselectie van 22 Belgische documentaire fotografen (zie hieronder) die de ‘andere kant’ van het bestaan aan het licht brengen: het afwijkende, het delinquente, het buitengewone, het onopgemerkte, het ordinaire. Volgens de perstekst slaat het concept ‘in de marge’ “zowel op de fotograaf zelf die in de kantlijn opereert, die op een ‘andere’, eigenzinnige manier met fotografie bezig is, als op de inhoud van zijn werk”.
Het is voor de allereerste keer dat de vier Belgische Magnumfotografen op één tentoonstelling werk tonen: Carl De Keyzer, Harry Gruyaert, Martine Franck en John Vink.
Ook het begeleidende fotoboek (vormgeving Dooreman & Pieter Willems) met teksten (N/F/E) van Patrick Allegaert, Bart Marius, Yoon Hee Lamot, Kaat De Jonghe en Eric Min is alweer een schot in de roos.
De fotografen:
Filip Claus (Roma: portret van de Romazigeuners in Slovakije)
Carl De Keyzer (Zona, Siberian Prison Camps: de correctionele straf- en werkkampen in het noordwesten van Rusland)
Bieke Depoorter (I am about to Call it a Day: foto’s van slaapplaatsen tijdens haar doortocht in de Verenigde Staten) (laureaat van de Magnum Expression Award 2009)
Tim Dirven (Gheja: psychiatrie in Roemenië)
Martine Franck (Le temps de vieillir: de omgang van verschillende culturen met ouder worden)
Cédric Gerbehaye (Congo in Limbo: een postkoloniale beschaving die nog steeds op zoek is naar een eigen identiteit)
Brigitte Grignet (Palestine. Unfortunately it was Paradise: vrouwen in de Palestijnse samenleving)
Harry Gruyaert (Made in Belgium by Night: het caféleven in België in de jaren 1970 en 1980)
Nick Hannes (De Spaanse Costa’s: toerisme)
Viviane Joakim (Secrets of Souls: kabinetten van psychiaters, psychologen en psychoanalytici)
Gert Jochems (RUS: het postcommunistische Siberië)
Jimmy Kets (Match of the Day: een uitstap van twee voetbalfans naar Manchester United)
Jan Locus (Ex Voto: jaarlijkse bijeenkomst van Koptische tatoeëerders in Egypte)
Jacques Sonck (Archetypes: portretten)
Marie Sordat (Gitans: een persoonlijke getuigenis over een zigeunergemeenschap in het zuiden van Frankrijk)
Bruno Stevens (Land of the Free: een confrontatie tussen de Westerse en Oosterse cultuur)
Dieter Telemans (Skin Deep: portret van albino’s in Tanzania)
Marc Trivier (Photographs: portretten van personen, objecten en plaatsen)
Gaël Turine (Voodoo: getuigen van de voodoocultuur in Benin, Haïti en de Verenigde Staten)
Michel Vanden Eeckhoudt (Zoologies: dieren in gevangenschap)
Stephan Vanfleteren (Etienne: het dagelijks bezoek van Etienne aan het Psychiatrisch Centrum Dr. Guislain)
John Vink (The Quest for Land: de onteigeningsproblematiek die Cambodja sins de jaren 1960 in haar greep houdt).
Vorig weekend waren we in Oostende voor de Jean Brusselmansexpo, waarover later meer. We lunchten in “Jans Café”, een gezellige brasserie waar we lekkere mossels hebben gegeten. Bij een bezoek aan de herentoiletten bleek al snel dat Jan een man met humor is én een voetbalfan: de plasmatjes zijn er namelijk kleine goaltjes op een groen plastieken grasveldje met erin een voetballetje bengelend aan een draadje. Wie goed mikt, scoort! Dit is ongetwijfeld een van de meest overbodige en onnozele uitvindingen ooit. Maar het brengt je wel aan het lachen…
In het lang vervlogen jaar 2007 verraste John Maus vriend, vijand en ondergetekende met de langspeler Love is real, een knap schijfje vol eighties synthpop, opgesmukt met de donkere bariton van de Mausmeister. Vandaag, vier jaar later is de jonge politieke filosoof en sidekick van Ariel Pink terug. En hoe. Met het enigmatisch getitelde We must become the pitiless censors of ourselves heeft Maus wat mij betreft niet meer of minder dan popgeschiedenis geschreven! Dit is een instant klassieker! Zeer verslavende plaat: checken dus die handel!
Hier zijn enkele persoonlijke favorieten:
Het slotnummer ‘Believer’ heeft zelfs een officiële video, way to go John:
Recent Comments