Nog geen half jaar na Wilson brengt Daniel Clowes alweer nieuw werk uit: Mister Wonderful. Van gloednieuw is hier evenwel geen sprake, want een deel van de uitgave die hier naast mij ligt, verscheen eerder al in episodes op de ‘funny pages’ van The New York Times, waar je trouwens de episodes in pdf-formaat nog steeds gewoon kan lezen. De editie die nu verschijnt is wel aangevuld met 40 pagina’s extra materiaal, wat het natuurlijk een absolute must maakt voor iedere zichzelf respecterende Clowesfan. Dit kleinood is eens te meer prachtig uitgegeven door uitgeverij Pantheon Books, dit keer in een erg handzaam, plat rechthoekig ‘Cinemascope’-formaat (16cm x 28,5 cm), dat Clowes op een inventieve wijze weet te bespelen (op emotionele hoogtepunten bezet hij bijvoorbeeld de gehele breedte van de twee pagina’s met één enkele tekening, wat een erg efficiënt in your face effect oplevert). Het verhaal is als vanouds erg schrijnend: het hoofdpersonage is de door een op de klippen gelopen huwelijk gebroken veertiger Marshall die na 6 jaar vereenzaming besluit op een blind date te gaan. Wanneer zijn date niet komt opdagen, kijken we als lezer mee in zijn cynische en vaak hilarische ‘monologue intérieur’, die Clowes meesterlijk in gele tekstvakken laat verschijnen bovenop de normale witte tekstballonnen. Soit. Zijn date komt uiteindelijk toch, zij het veel te laat, en blijkt al evenzeer een emotioneel wrak te zijn. De mooie catharsis op het einde maakt van dit aangrijpende verhaal niet een vertelling van wanhoop en desillusie, maar wel één van hartverwarmende troost en hoop. Een nieuwe parel aan het snoer van de grootmeester, dus.
Vandaag voor de eerste keer gingerlove gedronken en onmiddellijk liefde van de eerste slok. Een superaanrader, de lekkerste warme drank ever, wat mij betreft. (ik ben theedrinkster) Dus ik onmiddelijk dolenthousiast naar de website, blijkt Belgisch, buy online, 12,5euro voor 8 zakjes, SLIK.
Als er iemand weet heeft van een wedstrijd gingerlove for life of een minder duur even lekker alternatief?
Gisterenavond zakten we af naar de Magdalenazaal in Brugge voor een stevige brok gitaarrock, live geleverd door het sympathieke, langharige (én baardige) tuig van de band Arbouretum uit Baltimore, U.S. of A.
Zanger en opperhoofd Dave Heumann speelde in een vorig leven onder andere gitaar bij Bonnie ‘Prince’ Billy en Cass McCombs. Een doorbraak kwam er met het schitterende ‘Rites Of Uncovering’ uit 2007. Hun vierde album ‘The Gathering’ is sinds februari uit bij het label Thrill Jockey (zie ook Tortoise, Trans Am, Mouse On Mars en Giant Sand/Howe Gelb) en is niet minder dan een heuse aanrader. Er staan weer dijken van nummers op, zoals je kan horen op de luisterpaal van 3voor12.
De knusse zaal in de Magdalenastraat kon maar op een handvol belangstellenden rekenen (een goeie 50 man, een knappe griet die links van mij stond, te weten mijn wederhelft en drie dronken paardenkoppen), maar dat was de kerels van Arbouretum geheel en al worst: ze gaven zich compleet en werkten in een goed uur een strakke set list af, die op meer dan goedkeurend ritmisch geknik van ondergetekende kon rekenen. Dave en de zijnen hadden snel door dat de zaal enkel gevuld was met die hard fans, die godbetert naar Brugge moesten afzakken, wat hun aanspoorde om hun rockmuziek gemengd met doom, folk, americana en psychedelica-elementen voor het volle pond aan de man (en de knappe griet) te brengen. Een om meer dan één reden memorabel optreden, dat ons ‘fan zijn’ alvast tot in de eeuwigheid bezegeld heeft.
P.S. excuses voor de slechte kwaliteit van de foto’s, maar had het fototoestel toch wel niet vergeten, zeker…
De Düsseldorfse pianist en componist Volker Bertelmann brengt op 11 april onder zijn alias Hauschka een nieuw album uit, Salon des amateurs. Sinds 2004 stuurt deze getalenteerde muzikant eigenzinnige releases de wereld in, onder ander bij het geweldige label Fat Cat, waarop hij telkens zijn meesterlijke beheersing van de geprepareerde piano aantoont. Een geprepareerde piano (of prepared piano) is een piano waarbij op of onder een aantal van de snaren en/of hamers objecten worden geplaatst. Dit kan metaal, plastic, leer, rubber of …euh… pingpongballen zijn, zoals hij een paar weken terug tijdens zijn optreden in de Vooruit demonstreerde. Net als in deze video in de NPR studio’s:
Tijdens het optreden speelde de sympathieke Bertelmann enkele nummers van het nieuwe album. Hij kondigde meteen ook het master plan van de nieuwe release aan: het was zijn bedoeling om met de piano ‘dance’ te maken, aan de hand van strakke en pompende ritmes dus. Op basis van de nummers die je al kan beluisteren onder andere op YouTube, vind ik het erg verrassend hoezeer Hauschka in zijn opzet slaagt. Of wat dacht je van opener ‘Radar’:
Dat John Convertino (check zijn solo meesterwerk uit 2005 ‘Ragland’) en Joey Burns van Calexico, samen met de geniale Finse percussionist en sampling guru Samuli Kosminen meewerkten aan de plaat, verhoogt enkel maar ons ongeduld en onze verwachtingen… Tot slot, nog een voorsmaakje, ‘Ping’:
Dit weekend is het feest bij mijn (tijdelijke) werkgever Het Huis van Alijn. Sinds ongeveer een maand maak ik beschrijvingen van een deel van de familiefilms die er bewaard worden. Erg boeiend werk, want het is een prachtige en zeer gevarieerde collectie…
Maar, feest dus! STUDIO ALIJN, hun jongste creatie, opent op zaterdag 2 en zondag 3 april zijn deuren. STUDIO ALIJN is opgevat als een kenniscentrum over de cultuur van alledag. De museumcollectie, het foto- en filmarchief zijn er voortaan op afspraak digitaal raadpleegbaar. STUDIO ALIJN bevindt zich naast de museumshop, op de Kraanlei 69.
Vanavond, 1 april, wordt ook de fototentoonstelling UIT HET FOTOALBUM, afl.4 TROTS OP MIJN AUTO geopend, met naast een foto waar mijn broer en ik poseren voor de Autobianchi van ons ma, ook nog deze foto van de Citroën DS van ons vader (in totaal zijn er honderden foto’s te zien en geloof me vrij, er zitten prachtexemplaren tussen):
En last but not least, ook het filmproject BYE BYE SUPER 8 van Johan Kramer zal vanavond in première vertoond worden. De Nederlandse filmmaker Johan Kramer maakte 25 portretten van 8-jarigen met de laatste doosjes Kodachrome. Deze portretten worden op 25 projectoren tegelijk geprojecteerd, wat een vrij uniek spektakel oplevert. Op zaterdag en zondag zijn er projecties op vastgelegde tijdstippen (4 x per dag, ondergetekende zal ook enkele projectoren bedienen, als dat maar goed afloopt). Na het weekend kan je de digitale versie van het project nog tot 3 juli bekijken in het museum. Hier zie je een korte impressie van het project in de Kunsthal in Rotterdam:
En een voorstelling van het project door Kramer zelf:
De avond wordt afgesloten met een optreden van de onvolprezen The Antler King, die een still uit één van de familiefilmpjes gebruiken voor de hoes van hun debuutplaat. Allen daarheen, freaks!
Films bekijken in één oogopslag, het kan! Op de tumblr blog Movie Bar Code scannen enkele filmfanaten elk beeld van een film en comprimeren het geheel tot één enkel beeld. Hierboven zie je Snatch en hieronder The Departed, twee van de recentste toevoegingen.
Je kan ook posters en postkaartjes kopen van de gecodeerde films, which is nice… Misschien eens Sneeuwwitje en de zeven dwergen bestellen:
Recent Comments