Vanaf vandaag word ik bij het horen van All out of Love van Air Supply herinnerd aan één van de meest creepy personnages uit de recente films die ik zag. Pope uit Animal Kingdom. Dikke aanrader die film.
Laat het u vooral niet tegenhouden een slowke in te zetten.
Archive for February, 2011
Ik betrap mezelf er op in de reader nogal snel door te scrollen naar Studio Multitracks. Een site die de afzonderlijke tracks van nummers post.
Soms merk je door enkel naar de vocals te luisteren hoe straf een nummer is.
Zoals Gimme Shelter, op 2 min 47, wanneer Merry Clayton begint te roepen en haar boos te maken enzo.
Andere nummers zijn dan weer gewoon grappig 
Enfin, gewoon om te zeggen dat dat eigenlijk wel een wreed wijs siteken is.
Ik ben zo nu en dan Arkham Asylum aan het spelen op de Playstation. Ja santé mijn ratje, dat een spel. It makes you feel like you are Batman. Enfin, ik trek mijn spandex aan en zet mijn badmuts op en ga nog even doorspelen.
De Amerikaanse experimentele rockband Sun City Girls bracht sinds 1979 meer dan 50 albums uit, een 20-tal één uur durende tapes en een dozijn 7″-s, een groot deel ervan uitgebracht op hun eigen label Abduction. De band werd opgericht in Phoenix, Arizona, door de broers Alan (bass) en Sir Richard Bishop (gitaar, piano) en Charles Gocher (drums). Na de dood in 2007 van Gocher besloten de broers Bishop de groepsnaam niet langer te gebruiken, maar kondigden aan dat ze archiefmateriaal waar de onnavolgbare Gocher aan meewerkte, zouden uitbrengen. Zo kwam eind vorig jaar Funeral Mariachi uit, een wervelende en erg eclectische mix van Afrikaanse en Arabische rootsmusic, avant-garde rock, spaghettiwesternmuziek en psychedelische soundscapes. Bij momenten geloof je letterlijk je oren niet, maar beklijvend is het zeker en vast. Hoe dan ook, de plaat kreeg een verdienstelijke 11de plaats in de Top 50 van de beste albums van 2010 in Wire. Meer dan terecht. Hier is het eerste nummer op de B-zijde, Blue West:
En nog een persoonlijke favoriet, Black Orchid:
En wie de band beter wil leren kennen, hier is een mooie en representatieve mix met 41 (!) nummers door een SCG-freak op YouTube. Enkele platen die ik kan aanraden zijn Torch of the mystics (1990), Wah (2002) en de soundtrack die ze maakten voor Harmony Korines Mister Lonely (2008). Straffe gasten…
Vorige week Somewhere van Sofia Coppola gaan kijken.
Volledig mijn ding, zeer goeie acteersprestaties, passende kostuums, perfecte art direction, een stilistisch zeer geslaagde oefening en als klap op de vuurpijl als main theme ouderschap. (ik ben zelf zo’n goeie zeven maanden geleden voor het eerst mama geworden)
Als kijker krijg je de tijd om te voelen, te kijken, de personages te ontdekken en te genieten van al die sfeer.
Ik heb altijd zo een zeer intens, ‘connected’ en zelfbewust gevoel tijdens en na haar films. Voor mij kan zij als geen ander een typische sfeer eigen aan een bepaalde levensfase in beeld brengen.
Als je het mij vraagt is La Coppola een zeer goede regisseur die beter blijft worden.
Oh ja, de soundtrack is alweer yummie en Elle Fanning is in het oog te houden.
Pas terug van een overweldigende fietsrit: mijn eerste racefiets opgehaald bij A.S. Adventure in Lochristi. Tot thuis in Gentbrugge is dat om precies te zijn 12,44 km. Ik heb een Cannondale CAAD9 in de solden gekocht. Een compact, met een Shimano 105 groep, Shimano RS 10 wielen en een carbon voorvork. Vederlicht en hij bolt vanzelf.
Een grote pluim voor het fietsatelier in Lochristi. Zeer gedreven mensen, met veel vakkennis en uitstekende service. Zo kreeg ik gratis een paar pedalen, verwisselden ze gratis het voorblad naar een 50/36 en kreeg ik een korting van maar liefst 440 euro. Straks nog wat langs de Schelde rijden en mijn dag is goed. 
Hij moet nog veel leren.
Recent Comments