Kwam bovenstaand filmpje tegen op soulstrut. Merkwaardig. Grappig. Een tourette patient die de tijd neemt om een karaoke versie van Gold van Spandau Ballet op te nemen voor the world to see. Uit de about me op vanop TheMainMeals Tourette’s / Autism Adventures op youtube:
I am married, have 3 kids..Read Tarot cards , do astrology , love fringe science , write poems/ditties/short songs..smoke, drink.etc …Enjoy reading….oh yes, I have Tourettes ( full blown, you know, swearing and aggresive jerking…) and I have Asperger’s syndrome….Basically, I’m a dream come true..no not really, thats just silliness….
Wow.
Archive for September, 2010
Vanavond op canvas the September Issue. Een fijne making of vogue met een leuke sfeer, stevig ritme & een paar leuke ‘personage’ zeker de moeite. Ik bleef op mijn honger zitten wat betreft Anna Wintour, ik had haar graag wat beter leren kennen. Bijvoorbeeld het stukje met haar dochter mocht voor mij wat langer geduurd hebben, met meer vragen. Ongetwijfeld ligt dat eerder aan het ‘sujet’ dan aan de makers. Desalniettemin een absolute aanrader als je het mij vraagt. Nog net op de valreep, want het is bijna oktober 
Vorige zondag deed ik mee aan de eerste editie van de Kyocera Long Life Marathon Gent. Ik liep de halve marathon (21097.5m) in een verdienstelijke 1:51:32. Ik was graag onder de 1:45 gebleven, maar krampen naar het einde van de rit toe, het vroege ochtenduur en de barre weeromstandigheden bij de start, hebben me parten gespeeld. Voor de rest zoek ik geen excuses.
Het parcours van deze eerste editie was heel erg mooi, groen en gevarieerd. Na een rondje Watersportbaan, ging het naar de Blaarmeersen en van daar langs de Drie Leien terug richting Topsporthal. Bovendien is de finish op de atletiekpiste van de Topsporthal en dat is toch vrij spectaculair. Jammer dat we geen gans rondje mochten doen alvorens te finishen. De organisatie kon beter op bepaalde vlakken: de wegbewijzering was niet altijd even duidelijk, de bevoorrading was op toen ik voorbij de eerste post passeerde, het uitdelen van de borstnummers nam veel tijd in beslag en het ergerlijkste vond ik dat er geen duidelijke aanduidingen waren van het reeds afgelegde traject. Ik heb trouwens het gevoel dat het hele traject van de halve marathon iets langer is dan 21km (een vermoeden dat bevestigd wordt door het antwoord van de winnaar van de marathon toen een journalist hem feliciteerde met zijn scherpe tijd: “Ja, als de afstand klopt”). Bij de aankomst kregen alle deelnemers een (soort plastieken) medaille en een goodiebag, met daarin het boek van MarathonMan (die me ingehaald heeft, man, wat staan die gast zijn benen krom) én een spuitbus haarspray en mousse (WTF?).
Hoe dan ook, ik lees op de website van de organisatie alleen maar goede voornemens voor een volgende editie. En dan doe ik zeker nog eens mee. Voor de bus haarlak, natuurlijk…
Muziek van Ryuichi Sakamoto met fragmenten van Oppenheimer de “father of the atomic bomb”. Eén van de mooiste quotes ooit, hij citeert een God, maar toch, helemaal geëmotioneerd kunnen zeggen Now I am become death, the destroyer of worlds … freakier dan dat wordt het niet. Bekijk ook het volledige fragment eens.
Via Swen’s Weblog (de eerste blog op wiens feed ik me gesubscribed heb, en die al sinds een jaar of 8 uitstekende content levert).
Remi aan de zee (of toch zijn voeten).
Remi 314km verder in de Ardennen (op bezoek bij zijn oma)
Nu nog Manneken Pis en het Atomium en we zijn hier rond! Next!
Op het werk staat meestal KCRW eclectic 24 op (thuis ook eigenlijk). De laatste tijd hoor ik daar regelmatig één of andere versie van Don’t Give Up van Peter Gabriel en Kate Bush passeren. Ik heb me nu eindelijk eens de moeite genomen op te zoeken wie dat was. Blijkbaar is het een duet van Pink samen met John Legend en een zeker Herbie Hancock aan de piano. Het nummer komt van the Imgagine Project van Herbie Hancock. Een album/film bestaande uit een samenwerking van Herbie met allerlei muzikanten.
The album and film stands, on one level, as powerful testaments for the goals of world peace, humanity and tolerance, and respect for our planet, but The Imagine Project shall remain at its core, entertainment content that is creatively and emotionally deeply fulfulling.
Don’t give up zou ik zo zeggen.
Wilson is de korte en krachtige titel van het jongste stripverhaal van de grandioze Daniel Clowes (Like a glove cast in iron, Ghost world, David Boring, Pussey). De gelijknamige held van het verhaal is een koppige muilezel die midden in zijn midlife crisis is beland en op het eerste gezicht geen andere vriend dan zijn hond heeft. Hij maakt het zichzelf en iedereen die de pech heeft in zijn omgeving rond te hangen zeer lastig. Zijn conversaties gaan vaak maar in één richting, hij wijdt over de meest banale kwesties oeverloos uit, hij is bijzonder brutaal tot op het onbeschofte af, zet zichzelf graag te kakken en hoopt voortdurend een toehoorder te vinden die zijn geflipte gedachtengoed wil volgen. Wanneer zijn vader op sterven ligt besluit hij, uit schrik om moederziel alleen achter te blijven, zijn ex-vrouw op te zoeken (waarvan hij overtuigd is dat ze een junkiehoertje was en hem daarom verlaten heeft: een hilarische rode draad doorheen het verhaal) in de hoop de vlam opnieuw in hun sinds lang onderbroken huwelijk te jagen. Hij ontdekt dat hij een tienerdochter heeft, die na de geboorte voor adoptatie werd opgegeven. Wilson doet zijn uiterste best om zijn driedelig gezinnetje terug samen te brengen, maar dat lijkt toch minder makkelijk te zijn dan hij aanvankelijk denkt.
Clowes’ tekenstijl is als vanouds van het hoogste niveau en hij bewijst eens te meer dat hij als geen ander het mes kan zetten in de etterende zweren van het menselijk tekort. Met korte en in verschillende stijlen getekende vignettes van telkens 1 bladzijde schrijden we mondjesmaat verder in het leven van Wilson, een techniek die juist door de ellipsen in het verhaal de lezer nog dichter bij het hoofdpersonage brengt. Wilson boeit, ontroert en verbijstert.
Voor enkele fragmenten, klik hier.
Ik zit non-stop naar het debuutalbum van Autre ne Veut te luisteren. Enorm verfrissend. Niet twijfelen.
T-shirts kopen. Dat moet gebeuren, maar ik doe dat niet bijzonder graag. T-shirts kom je eens tegen en koop je dan, een souvenir zeg maar. Maar al bij al heb je toch een stash nodig. Ik koop dan meestal snel snel een pakje bij american apparel ofzo, wat kleurkes, et voila, je zit dan weer goed voor een tijdje.
Onlangs zag ik ergens wornfree passeren. Een site die tees verkoopt die bekende mensen op bepaalde momenten droegen. De grotere pop iconen: Joey Ramone, Joe Strummer, John Lennon en andere grootheden.
Fantastische shirts die komen met een label waarop een beeld staat van de betreffende grootheid met het betreffende shirt en het verhaal achter het moment. Het hoe, waarom en wanneer. Ik ben een sucker voor mensen die verhaaltjes verkopen, zeker als die verhaaltjes met popcultuur te maken hebben.
Enige nadeel, de t-shirts zijn vrij duur (naar mijn norm), gelukkig deden ze enkele weken geleden een actie waarbij je een random shirt aan $10 kon kopen. Ik heb me er vijf besteld. Vijf random verhalen voor $50 en 5 leuke t-shirts. Great stuff.
Hiphop as it ought to be.
Recent Comments