all the freaky people make the beauty of the world
Gisteren was het weer zover: de 20 km door Brussel! Lichtverkouden, in het gezelschap van 30.000 andere zotten aan de start verschenen van deze 30ste editie en 1 uur, tweeënveertig minuten en 40 seconden later over de eindmeet gestrompeld. Zeer diep gegaan, maar dan ook 5 minuten sneller dan vorig jaar gelopen! Dolblij, maar nu doet alles wel pijn… Gelukkig was het Jourdanplein en het Maison Antoine vlakbij 
Met dank aan alle supporters!
Hier is mijn certificaat:
Voila. Een weekje congé achter de rug. Een week die vooral bestond uit het kanaliseren van de nestdrang. Mijn opdracht was de kinderkamer geschilderd krijgen. Met voldoende respect voor het karakter van de woning (lees een jaren 50 kleurenpalet), een plezante kinderkamer maken, plezant moest ze zijn, niet serieus, plezant! Voor kinderen! Kleuren en lachen en kijken enzo!
Na veel te veel plamuren, schuren, verf afbranden en schilderen is vanmiddag Bue zijn ding komen doen. En dat, dat vind ik nu eens plezant.
Op een uur of 4 kwam hij van een effen muur tot volgend meesterwerkje. Kijk zelf.
Onze Mini Freaky komt er binnen een maand ofzo aan, maar er staan nu al wat vriendjes te wachten om te spelen. 
Nu nog de vloer, de plinten en de meubels en het kan daar plezant worden.
Een reclamekortfilm van David Lynch voor een handtas van Dior. Très Lynch, très Dior; très John Galliano, très Shangai.
Pretentieloos & glamoureus in de sectie betere reclamekortfilm.
www.ladydior.com/thefilm/
The little nephew.
TV Brussel had een exclusief interview met Brussels graffitifenomeen Bonom. Mede doordat niemand weet wie hij is kreeg hij al snel een mythische status, de ultieme guerillero-artiest wiens werk steeds meer en op de meest diverse plaatsen bleef verbazen. Zijn werk is vaak heel spectaculair, stelt meestal dieren voor of fossielen en smelt rimpelloos samen met de omgeving. Ik kan het best wel smaken…
Op Flickr staan er duizenden foto’s van fans: hier en hier. En hij heeft uiteraard zijn eigen fanpagina op Facebook .
De Parijse Fondation Cartier – een prachtig ontwerp van architect Jean Nouvel – pakt uit met een kleine expo Gosse de peintre van ‘Beat’ Takeshi Kitano. Er zijn schilderijen, video’s, installaties, decors, sensationele machinerieën, grappen en grollen te zien, waarbij hij de bezoeker bij de neus neemt , spelletjes speelt, de hedendaagse kunst aan zijn laars lapt. De Japanner Kitano is cineast, komiek, televisiemaker, schrijver, schilder. In het buitenland is hij vooral gekend van zijn films (Hana-bi -1997, Brother – 2000, Zatoichi - 2003, om er maar enkele te noemen), maar in zijn vaderland is hij razend populair als TV komiek. Zo maakte hij eind jaren ’60 als Beat Takeshi deel uit van het comedy-duo The Two Beats, een duo dat vooral bij de Japanse studenten zeer populair was. De bijnaam Beat Takeshi bleef hij sindsdien gebruiken.
Gosse de peintre toont Kitano’s fascinatie en nostalgie naar de kindertijd, en heeft dan ook een sterk autobiografische dimensie. De museumruimte wordt als het ware omgevormd tot een lunapark waar popcultuur, satire, het imaginaire, traditie, schoonheid en kitsch samensmelten tot een kolkende en levenslustige brij, waarbij het publiek wordt aangezet tot participeren. Je wordt meegenomen in zijn verhaal over het uitsterven van dinosaurussen (ze verdwenen waarschijnlijk ten gevolge van excessief rookgedrag…), van vissen die overheerlijke sushi’s in hun ingewanden meevoeren, en nog zo van die grollen. ‘Avec cette exposition, j’ai sans doute voulu donner une autre définition au mot ‘art’ qui soit moins conventionnelle, moins snob, plus décontractée et accessible à tous’ zegt hij erover.
Kitano’s schilderijen, zeer figuratief en narratief weliswaar, konden ons niet echt bekoren. Kitano zegt zelf ‘zondagsschilder’ te willen zijn, en zijn stijl verraadt dat ook. Kleurrijk en naïef, but not really our cup of tea… Hilarisch zijn dan weer de video’s van komische TV shows, met Kitano in zijn ontelbare vermommingen. Kortom, deze expo is een atelier voor groot en klein, en alleen al de prachtige groene locatie vlakbij het cimetière Montparnasse (waar o.a. Gainsbourg, Beckett, Baudelaire en de Beauvoir rusten) en de onvervalste grandeur van de Brasserie La Coupole is een bezoekje waard!
Nog tot 12 september 2010.
Met Lucian Freud, L’atelier haalt het Centre Pompidou opnieuw een grote klepper in huis. Vorig jaar nog ging zijn Big Sue voor maar liefst 21,7 miljoen euro onder de hamer (en jawel de Rus Roman Abramovich zat er voor iets tussen), een recordbedrag voor werk van een levend artiest. Lucian Freud, 88 en kleinzoon van, wordt dan ook vaak de grootste hedendaagse Britse kunstenaar genoemd sinds de dood van Francis Bacon, met wie hij jarenlang bevriend was en ondermeer de ‘London School’ vormde.
Met een scherpe blik maakt de Duits/Britse schilder (°Berlijn 1922 – Britse nationaliteit in ’39) zeer persoonlijke, realistische en niets verhullende portretten op groot formaat. Hij schildert naar levend model, of kijkt door het raam naar zijn veranderende tuin, of schildert zijn zelfportret in de spiegel. Hij beeldt vooral mensen uit zijn directe omgeving af: vrienden, familie, kinderen, minnaressen, collega’s. Zijn grote voorbeelden zijn meesters zoals John Constable en Frans Hals.
Een tijdje geleden gingen we in Vooruit kijken en vooral luisteren naar onze goede vriend Thomas Smetryns, die samen met de in electronicakringen nu al legendarische Kaffe Matthews een eigen compositie bracht met stemvorken. Thomas en Matthews bespeelden de stemvorken afwisselend of tegelijkertijd, terwijl die laatste de uitgepuurde en sfeervolle klanken eveneens samplede en bewerkte in real time.
Kaffe Mathews verwierf faam door haar live sampling technieken. Ze onmoette Thomas tijdens een project met het Hermes ensemble en hij vertelde haar over zijn fascinatie voor stemvorken: zo blijken er stemvorken te bestaan met verschillende toonhoogten die onder andere ook gebruikt worden in de astrologie. Thomas schuimt al geruime tijd het internet af op zoek naar stemvorken – van de allergrootste tot hele kleine. Hij sprokkelde ondertussen al een indrukwekkende verzameling bijeen. Matthews was meteen enthousiast.
In een verduisterde Domzaal zat het publiek in een cirkel rond de twee muzikanten, in het midden van de zaal. Meer dan een uur lang werden we meegesleept door de hemelse klanken van de stemvorken. Toen het plots hard begon te regenen en het ritmische geluid op het loden dak harmonieus met de kosmische klanken van de vorken samensmolt, hing er zoiets als magie in de lucht. Een pure, intieme muziekervaring, die nog lang zal blijven nazinderen…
Recent Comments