De Mexicaanse vechtsport Lucha libre (‘vrij worstelen’) is na voetbal de populairste sport in Mexico, gebaseerd op het Amerikaanse catch maar dan met bonte maskers, kostuums en vooral veel theater en acrobatie. De luchadores (vechters/acteurs) die in Mexico een quasi mythische sterrenstatus genieten, streken zaterdagavond neer in het Brusselse Koninklijk Circus, dat voor de gelegenheid tot een Mexicaanse catchtent was omgeturnd, compleet met ringpoezen en al. Pompende hardrock op de catwalk, vuurwerk, gespierde lijven die door de lucht vlogen, Corona die rijkelijk vloeide. De regels in de ring zijn eenvoudig: de técnicos tegen de rudos. De técnicos zijn ‘de goeden’, de technische vechters die de regels volgen; de rudos zijn de gemene slechteriken, de vuile spelers quoi. De gevechten zijn min of meer vooraf doorgesproken, maar de toeschouwers weten niet wie in de strijd het onderspit zal delven.
In tegenstelling tot de Amerikaanse catchers zijn de Mexicaanse luchadores (ze zijn met zo’n slordige 5000) volkser, theatraler. Er zijn acrobatische gevechten met superatleten en met dwergen en travestieten, en ook vrouwelijke worstelaars schuwen de ring niet. De afsluiter is steevast een man-to-man fight tussen twee grootmeesters. Voor de spektakels in Brussel werd zowat de top overgevlogen met o.a. El Hijo del Santo, Huracan Ramirez Junior, Angel Blanco Junior, El Hijo Del Solitario. Maar het was vooral de flamboyante Cassandra/o die de show stal, compleet met geföhnde Farrah Fawcett-coupe die bij elke worp feilloos overeind bleef. Hij hield ons moeiteloos in zijn greep tijdens zijn pittige duel met luchador Magno. Hoog spektakelgehalte, bezwete lijven, opgehitst publiek tot in de nok, een magnum met amandelen, méér moest dat niet zijn…
Wat een spektakel! En het heupflesje was ook een goed idee
, naast de Magnum…
¡Cassandro! Hij liet me en onvergetelijke indruk. ¿Hij? Ik weet niet hoe omgaan met travestieten, ik ken de correcte woorden niet… Alleszins was het me onmiddellijk opgevallen dat Cassandro werd aangekondigd als van Ciudad Juarez. Ik ken deze stad nog, van toen wij, vier kinderen, er met onze ouders rondliepen in 1963, ’64. Later in de avond leerde ik op het net dat Cassandro eigenlijk in El Paso werd geboren.
Na de show wilde ik absoluut een woordje wisselen met Cassandro, en kon hem snel zeggen dat ik, als kind, in El Paso woonde, en dat wij dus “broeders” zijn… Waarop hij mij ook als “paisano” bestempelde. Een eer, muchas gracias amigo, que le vaya bien…
Dit is de eerste keer in bijna 50 jaar dat ik met iemand uit El Paso sprak…zo zie je maar, zeg nooit nee!