Het was weer prijs gisteren in ‘s lands beste concertzaal: The XX live in de AB. Met drie stonden ze op het podium (een paar maanden terug waren ze nog met vier, maar keyboardiste Baria Qureshi verliet de groep en werd – voorlopig – niet vervangen), de piepjonge leden van de Londense indieband. De beheerste en verlegen gitariste Romy Madley Croft, de slungelige maar behendige bassist Oliver Sim die het publiek maar bleef bedanken dat we waren opgedaagd en een zwijgzame, veelarmige knoppendraaier achter de electro desk en drumcomputer die alle beats handmatig inspeelde en het publiek meer dan eens naar ongekende hoogtes wist op te zwepen. De set opende met voor het podium een reusachtig wit laken waar een grote letter X werd op geprojecteerd, om nadien één per één de schaduwprofielen van de bandleden te laten verschijnen. Opvallend is het samenspel van de jonge band en hoezeer de stemmen van Romy en Oliver bij elkaar horen. Elk lid bracht een volwaardige bijdrage en liet meer dan eens de volgeladen AB uit zijn dak gaan. The XX maakt geen complexe muziek, maar heerlijke pop die zachtjes bezit van je neemt en dat is precies wat ze gisteren komen brengen zijn. Waarvoor dank. Hier is een fragment van hun optreden in de Botanique een paar maanden terug:
We hadden ook recht op twee schitterende covers, een heel trage versie van Teardrops van Womack & Womack en het Christiane F. -lied van David Bowie. Een bijzonder fijn concert, dus, waarna we goedgemutst huiswaarts keerden, heupwiegend enkele popdeuntjes naneuriënd.
0 Responses to “The XX”