Al sinds zijn debuutchoreografie What the body does not remember uit 1987 spreekt danser, acteur, regisseur, fotograaf en scenarist Wim Vandekeybus niet enkel dansliefhebbers aan, maar weet hij tevens een breder theaterpubliek te boeien.
Naast zijn explosieve dans is er ook plaats voor tekst (van Peter Verhelst) en het intrigerende muzikale universum van Mauro Pawlowski, hier live op scene met twee andere muzikanten.
Ik las in een promotekst dat in deze creatie van Vandekeybus ‘het lichaam vol snelheid, suspense en emotioneel temperament (…) de dualiteit tussen de mens en zijn omgeving, natuurinstinct en cultuur, zin en zinloosheid van het bestaan, vertolkt’. Had ik een verkeerde bril op de neus? Las ik de verkeerde filosofen? Eerlijk gezegd, ik heb het een beetje gehad met die franjes en tierlantijnen… De 7 dansers konden de aandacht ab-so-luut niet vasthouden, en nieuwe, verfrissende elementen in de choreografie waren echt wel héél ver te zoeken…
Toch was de avond geslaagd! Dankzij de mooie filmparel Tabu elders en eerder op de avond (dank u Vincent !) en de beklijvende score van muzikale duizendpoot Mauro. Non, je ne regrette rien, maar willen de LaLaLa Human Steps van deze wereld nu eindelijk weer opstaan?
Veel clichés die moderne dans soms op de lachspieren doet werken en de tekst was nagenoeg onverstaanbaar en pretentieus (mocht hij wat beter verstaanbaar geweest zijn waren we waarschijnlijk nog verwarder buitengekomen)
Gelukkig was er Mauro, die het zootje toch recht hield.
Wauw, leuke foto’s!