Wired publiceert “The 10 Best Videogames of 2009“. Aaaargh! Spellekes. Ik ben dit jaar niet erg ver geraakt. Weinig gespeeld. Als er gespeeld werd was het op de Wii. Hetzij thuis, hetzij op het werk.
In de lijst staat op nummer 3 New Super Mario Bros. Wii. Ik heb dat hier liggen en ik kan het alleen maar beamen. Het is plezant. Mario with a twist. Mario moet niet langer op zijnen alleen naar rechts lopen en dat is een ongelooflijk toegevoegde waarde. Multiplayer Mario (met max 4 spelers!). Soms frustrerend, soms hilarisch, maar o zo plezant.
Spellekes spelen is iets wat ik graag eens doe, maar zo alleen, dat komt er niet van en online, mja, dat is niet echt mijn ding. Spellekes moet je met maten spelen. Met een pintje en een pizza enzo.
Ik heb het spel hier eens met drie gespeeld en geloof me, plezant. Waar je normaal bij Mario vooral vloekt op jezelf als je weer eens in een putje valt, kan je nu ook vloeken op je vrienden. Moeha! Je helpt en hindert mekaar. Wij hebben tegen elkaar geroepen. Wreed wijs!
Fuck Christmas !
It’s a waste of fucking time
Fuck Santa
He’s just out to get your dime,
Fuck Holly and Fuck Ivy
And fuck all that mistletoe
White-bearded big fat bastards
Ringing bells where e’er you go
And bloated men in shopping malls
All going Ho-Ho-Ho
It’s fucking Christmas time again !
Fuck Christmas
It’s a fucking Disney show
Fuck reindeer
And all that fucking snow
Fuck carols
And fuck Rudolph
And his stupid fucking nose
And fucking sleigh bells tinkling
Everywhere you fucking goes
Fuck stockings and fuck shopping
It just drives us all insane.
Go tell the elves
To fuck themselves
It’s Christmas time again !
Zondagavond zijn we ten voordele van het goede doel een filmpje gaan kijken. Niks bijzonders. Ware het niet dat het een initiatief van de bibliotheek van de universiteit gent was (vermoed ik) en het evenementje plaatsvond in de belvedère van de boekentoren. De film was een dansfilm van Vandekeybus (In Spite of Wishing and Wanting). Mensen zien bewegen is leuk, maar ik ben geen kenner. De film was ok de muziek van David Byrne schitterend. Hij werd voorafgegaan door de kortfilm Tanghi Argentini (die gedeeltelijk opgenomen werd in de bibliotheek).
Film verwijderd op aanvraag van BAF.
Genoeg over cinema. De locatie daar was het hem allemaal om te doen (in combinatie met de films vanzelfsprekend). Als je daar rondwandelt en naar buiten kijkt zie je vanalles en zie je heel ver.
Maar als je je in dat fantastisch interieur op een stoel zet op een donkere winteravond, dan zie je rondom rond enkel wolken die voorbij drijven. Een goed uur lang voelde het alsof ik aan boord van een zeppelin naar een film aan het kijken was. Een magische ervaring. Stuiken for Life … Merci!
Het was Tabu premiere dit weekend. De film van Vince waar Miss Freaky de Costume Designer voor was. Opgenomen in september, maar dat wist u – trouwe lezer – al. Enfin, het was plezant. Twee voorstellingen met heel wat volk op een winterse avond in Gent, wat heb je meer nodig om het gezellig te maken.
De film is zonder *kuch* overdrijven *kuch* een absoluut meesterwerk geworden. Neen, serieus, de film is goed en spijtig genoeg kan ik hem hier niet embedden ofzo. Een komedie die overgaat in een drama met – I kid you not – een kleine musical scène. De hoodrolspeler zingt een nummer. En dat nummer heb ik stiekem gefilmd op de receptie (met toostjes!). Het was een meer dan geslaagde première avond en hopelijk gaat het tabu goed in het festivalcircuit. De freaky’s twijfelen er niet aan.
En nu … allemaal meezingen.
Al sinds zijn debuutchoreografie What the body does not remember uit 1987 spreekt danser, acteur, regisseur, fotograaf en scenarist Wim Vandekeybus niet enkel dansliefhebbers aan, maar weet hij tevens een breder theaterpubliek te boeien.
Naast zijn explosieve dans is er ook plaats voor tekst (van Peter Verhelst) en het intrigerende muzikale universum van Mauro Pawlowski, hier live op scene met twee andere muzikanten.
Ik las in een promotekst dat in deze creatie van Vandekeybus ‘het lichaam vol snelheid, suspense en emotioneel temperament (…) de dualiteit tussen de mens en zijn omgeving, natuurinstinct en cultuur, zin en zinloosheid van het bestaan, vertolkt’. Had ik een verkeerde bril op de neus? Las ik de verkeerde filosofen? Eerlijk gezegd, ik heb het een beetje gehad met die franjes en tierlantijnen… De 7 dansers konden de aandacht ab-so-luut niet vasthouden, en nieuwe, verfrissende elementen in de choreografie waren echt wel héél ver te zoeken…
Toch was de avond geslaagd! Dankzij de mooie filmparel Tabu elders en eerder op de avond (dank u Vincent !) en de beklijvende score van muzikale duizendpoot Mauro. Non, je ne regrette rien, maar willen de LaLaLa Human Steps van deze wereld nu eindelijk weer opstaan?
De Britse band Massive Attack interviewde voor de clip Paradise Circus de inmiddels 73-jarige pornoster Georgina Spelvin, die sommige lezers misschien kennen van de zeer onderhoudende klassieker The Devil in Miss Jones. In de clip worden fragmenten van het gesprek afgewisseld met scènes uit haar ouderwetse pornofilms. Leuke song, trouwens, met Hope Sandoval…YouTube heeft de clip alvast verboden. Jongens, toch…
Ik ben een buffalo, niettegenstaande vond ik het artikel in de Volkskrant Ajax verveelt publiek met potje lapzwansenvoetbal best wel toppie! Rofl. De hollanders vonden het precies niet plezant tegen Anderlecht. Moeha.
Recent Comments