Archive for October, 2009 Page 2 of 5
Bluntcard heeft een mooie selectie e-cards. Meestal nog ietsje scherper en platter dan someecards.
(Thanks Tatum)
NTGent enTheater Antigone spelen momenteel Underground, de nieuwste theatertekst van de Oostenrijkse Nobelprijswinnares Elfriede Jelinek, in een regie van Johan Simons. Jelineks tekst, De contracten van de koopman, is geschreven in volle financiële wereldcrisis en is een wanhopige poging om greep te krijgen op een systeem dat alle geloofwaardigheid heeft verloren. Iedereen is verblind door hebzucht en bedrog. Wie is de grote schuldige aan de crisis? Bestaat ethiek in de wereld van het geld? Een zwarte komedie over het wereldwijde economische falen, volledig gedragen door hoofdacteur Jos Verbist, met reminiscensies aan het overkop gaan van het Amerikaanse energiebedrijf Enron, aan de Russische nouveau riche à la Abramovich, aan de gruwel van Fritzl.
De voorstelling maakt ons echter niet veel wijzer, integendeel, en een publiek dat met schoenen mag gooien brengt ons niet opnieuw terug naar het politieke theater anno jaren ‘70….. Heel veel associaties, gedachtes, slogans en statements, maar de voorstelling mist kracht en weet jammer genoeg zelden te boeien. We krijgen er bijna heimwee van naar Dario Fo’s vlijmscherpe ensceneringen uit de jaren ’70…
Vorige week vrijdag kreeg ik van mijn goeie vriend Charles Tatum Jr. een dubbelCD met liederen van de Russische cabaretzanger, dichter, acteur en componist Alexander Vertinsky.
Na de voorstelling deze zomer van de film Morphia – waarin de muziek van Vertinksky bijna voortdurend op de achtergrond speelt – waren we Tatum tegen het lijf gelopen en zijn we vol vuur over deze mysterieuze figuur beginnen praten. Ik heb maandenlang gezocht naar zijn muziek (er zijn een paar sites waar zijn muziek te horen valt, zoals deze hele mooie), maar zonder succes. En nu is er dus een dubbelCD! Nodeloos te zeggen dat de schijfjes in permanentie hebben gedraaid dit weekend (en dat terwijl we borsjt hebben gemaakt!)… Zo mooi…
Dankuwel dus, cher Tatum!
Ik kwam vandaag op het net toevallig een cartoon tegen van de weergaloze Max Cannon. Was vergeten hoe grappig die kerel is.
Op zijn site Red meat brengt Cannon dagelijks nieuwe cartoons, met onvergetelijke figuren als Ted Johnson, Clyde, Milkman Dan, Bug-Eyed Earl en nog een handvol andere weirdo’s uit creepy suburbia in de hoofdrollen.
Telkens drie onveranderlijke platen, met een cynische punchline als afsluiter. Klassieke degelijkheid en vooral bijzonder grappig.
De drie uitgaves van Max Cannon zijn nog steeds vlot verkrijgbaar. Wanneer komt er nu eindelijk een vierde, Max ?
Gisterenavond alleen thuis. De madame op zwier, rolluiken dicht, zetel opzoeken en Drag me to Hell opzetten. Ik hou van horror, van die echte horror, met ogen en maden en veel verschieten en genoeg humor. De meester van het genre is ongetwijfel Sam Raimi, die met zijn Evild Dead trilogie een standaard gezet heeft (de boomstick scène alleen al 
). De man was wat afgedwaald en heeft zijn talenten in blockbusters kunnen etaleren (Spiderman) maar met Drag me to Hell keert hij terug naar zijn roots. Wijze horror. Ik heb ervan genoten. Dikke aanrader.
Het filmfestival is in Gent (en alweer bijna weg ook). Veel heb ik er niet van gemerkt op de veeeeeele updates die in de mailbox door de organisatie gedropt worden na. Jammer, maar je kan het niet al willen. Geheel terzijde vraag ik me af hoe zo een filmfestival aanvoelt als je dat heel intens beleeft.
Enfin, ik had wel opgevangen dat Still Bill vertoond ging worden. Een documentaire over Bill Withers. Als er een film over Bill Withers in Gent getoond wordt, dan wil ik die zien. Bill Withers is bij mij verhuisd van Walkman naar Minidisk van Minidisk naar iPod van iPod naar iPod naar iPod. En zo om de zoveel tijd is het van dat, dan begint het te kriebelen en dan smijt ik één van zijn vele klassiekers op. I know, i know, i know, i know.
Bill Withers is een monument, daar twijfelt niemand aan. Wel een monument waar weinig mensen veel van weten. En zie, sinds gisteren weet ik er een pak meer over. Een crème van een mens, een eenvoudige mens en een echte muzikant. Het was een verademing eens een normale artiest geportretteerd te zien worden. Still Bill is zeker de moeite, hoewel ik liever wat meer over zijn muziek geleerd had.
In de Q&A met de regisseurs achteraf vroeg iemand of het niet moeilijk was een idool te portretteren. Dat is moeilijk. En de twee jonge regisseurs hadden dat nog niet volledig onder de knie. Niettegenstaand ben ik hun ongelooflijk dankbaar voor dit fijn stukje film en als ik em ooit ergens op dvd tegenkom, neem ik em sowieso mee. Bill Withers is een fijn mens.
De regisseurs wisten ook te vertellen dat er op zijn desktop een mapje staat “Unreleased Stuff” met daarin gerief van de jaren 70 tot nu. Bill Withers zijn computer hacken, anyone?
Recent Comments