De Oostenrijkse grootmeester Michael Haneke, van wie het ijzingwekkende Funny Games uit 1997 insloeg als een bom, overtuigde op het jongste Filmfestival van Cannes met zijn haarscherp zwart-wit gefilmde drama Das weisse Band. Eine Deutsche Kindergeschichte, waarin de mysterieuze gebeurtenissen in een protestants Noordduits dorpje aan de vooravond van WO I worden gerelateerd aan de gruwelen van de 20ste eeuw. Haneke focust zich hier op de oorsprong van het kwaad in een uitgepuurde, strakke mise en scène, gedragen door formidabele acteursprestaties.
Alles begint met een vreemd incident, het eerste in een lange reeks. Wie achter deze eigenaardige gebeurtenissen schuil gaat is niet meteen duidelijk. Vanaf het begin van de film plaatst Haneke de kinderen uit de dorpsgemeenschap in het centrum van het verhaal, alsook de dorpsleraar, verteller in de film maar tevens instrument naar een vreselijke ontknoping. De kinderen lijken ons van meet af aan raar, een beetje angstaanjagend zoals bij Heavenly Creatures (Peter Jackson, 1994) of Village of the Damned (Wolf Rilla, 1960), alleen gaat Haneke niet over tot blinde terreur of de sfeer van het fantastische. Hij toont ons kinderen die zich existentiële vragen stellen over religie, de dood. Hun ouders verschillen in niets van de vorige generaties, en indoctrineren hun kroost met een zwaar op de hand liggend en voorbijgestreefd normbesef. De kinderen lijden onder deze strakke moraal, en als een soort van revanche zullen de daden die zij als volwassenen zullen stellen, nog extremer zijn… Buitenmaats puritanisme en reactionaire principes zijn aldus verantwoordelijk voor het creëren van een generatie die geen onderscheid meer tolereert, en die uiteindelijk dezelfde archaïsche opvoedingsmethodes zal hanteren. Zo bijvoorbeeld zorgt de sacralisering van de liefde ervoor dat échte gevoelens onmogelijk en zelfs gevaarlijk dreigen te worden, en de kinderlijke onschuld wordt vervangen door een andere, artificiële onschuld, gesymboliseerd door het witte lint uit de titel.
IJzige, veeleisende cinema die 2,5 uur duurt en niets doet om het publiek te ‘plezieren’… maar die tot denken aanzet en die je na afloop vrijwel onmiddellijk opnieuw wil gaan zien. Goed voor de Gouden Palm.
En dit is de Amerikaanse trailer:
0 Responses to “Das weisse Band”