Het filmfestival is in Gent (en alweer bijna weg ook). Veel heb ik er niet van gemerkt op de veeeeeele updates die in de mailbox door de organisatie gedropt worden na. Jammer, maar je kan het niet al willen. Geheel terzijde vraag ik me af hoe zo een filmfestival aanvoelt als je dat heel intens beleeft.
Enfin, ik had wel opgevangen dat Still Bill vertoond ging worden. Een documentaire over Bill Withers. Als er een film over Bill Withers in Gent getoond wordt, dan wil ik die zien. Bill Withers is bij mij verhuisd van Walkman naar Minidisk van Minidisk naar iPod van iPod naar iPod naar iPod. En zo om de zoveel tijd is het van dat, dan begint het te kriebelen en dan smijt ik één van zijn vele klassiekers op. I know, i know, i know, i know.
Bill Withers is een monument, daar twijfelt niemand aan. Wel een monument waar weinig mensen veel van weten. En zie, sinds gisteren weet ik er een pak meer over. Een crème van een mens, een eenvoudige mens en een echte muzikant. Het was een verademing eens een normale artiest geportretteerd te zien worden. Still Bill is zeker de moeite, hoewel ik liever wat meer over zijn muziek geleerd had.
In de Q&A met de regisseurs achteraf vroeg iemand of het niet moeilijk was een idool te portretteren. Dat is moeilijk. En de twee jonge regisseurs hadden dat nog niet volledig onder de knie. Niettegenstaand ben ik hun ongelooflijk dankbaar voor dit fijn stukje film en als ik em ooit ergens op dvd tegenkom, neem ik em sowieso mee. Bill Withers is een fijn mens.
De regisseurs wisten ook te vertellen dat er op zijn desktop een mapje staat “Unreleased Stuff” met daarin gerief van de jaren 70 tot nu. Bill Withers zijn computer hacken, anyone?
0 Responses to “Still Bill”