Dit weekend present op elles@centrepompidou, een expo die hulde wil brengen aan vrouwelijke hedendaagse kunstenaars. Een 500-tal werken van meer dan 200 female artists vanaf het begin van de vorige eeuw tot vandaag werden uit de eigen collectie van het Centre Pompidou samengebracht in een (chronologisch) verhaal in 7 hoofdstukken, zonder hierbij het label ‘feministische kunst’ te willen claimen. Toch kan de expo gezien worden als een soort manifest: vrouwelijke kunstenaars blijven vaak onzichtbaar maar zijn talrijk, produceren radicale en complexe kunstwerken in uiteenlopende disciplines, en gaan daarbij de grote hedendaagse vraagstukken zonder omwegen te lijf.
En dat hebben we geweten… Naast emblematische figuren zoals Sonia Delaunay, Dorothea Tanning en Niki de Saint Phalle (laatstgenoemde met een zeer persoonlijke en geëngageerde benadering van de werkelijkheid in Feu à volonté, waarbij ze haar eigen werk letterlijk heeft beschoten), passeren heel wat grote artiesten de revue, zoals Louise Bourgeois, Cristina Iglesias, Cindy Sherman, Dora Maar, Diane Arbus en zovele anderen. Mijn voorkeur ging uit naar het onderdeel Une chambre à soi – naar het gelijknamige essay van Virginia Woolf. Een aantal kunstenaressen snijdt hier het thema aan van de ‘espace privé’ en weeft nieuwe linken tussen een mentale toestand en ruimte, als daar zijn Dorothea Tanning, Tatiana Trouvé en Sophie Calle. Een ander thema, Eccentric abstraction, tast de grens tussen het abstracte en het figuratieve af, in Corps slogan ligt de nadruk dan weer op de politieke kracht van het vrouwelijk lichaam.
Direct of indirect voel je bij deze expo dat een onderhuidse mannelijke dominantie bestreden moet worden – soms heel erg expliciet. De drang naar vrijheid en bevrijding spat in vele gevallen van het werk, al was het maar uit een lichamelijk ‘keurslijf’. Ik sluit me aan bij een glasheldere Joan Mitchell:
Ni femme ni homme ni vieux ni jeune.
Paris, Centre Pompidou, nog tot 24/5/2010
0 Responses to “elles@centrepompidou”