De Oostenrijkse grootmeester Michael Haneke, van wie het ijzingwekkende Funny Games uit 1997 insloeg als een bom, overtuigde op het jongste Filmfestival van Cannes met zijn haarscherp zwart-wit gefilmde drama Das weisse Band. Eine Deutsche Kindergeschichte, waarin de mysterieuze gebeurtenissen in een protestants Noordduits dorpje aan de vooravond van WO I worden gerelateerd aan de gruwelen van de 20ste eeuw. Haneke focust zich hier op de oorsprong van het kwaad in een uitgepuurde, strakke mise en scène, gedragen door formidabele acteursprestaties.
Alles begint met een vreemd incident, het eerste in een lange reeks. Wie achter deze eigenaardige gebeurtenissen schuil gaat is niet meteen duidelijk. Vanaf het begin van de film plaatst Haneke de kinderen uit de dorpsgemeenschap in het centrum van het verhaal, alsook de dorpsleraar, verteller in de film maar tevens instrument naar een vreselijke ontknoping. De kinderen lijken ons van meet af aan raar, een beetje angstaanjagend zoals bij Heavenly Creatures (Peter Jackson, 1994) of Village of the Damned (Wolf Rilla, 1960), alleen gaat Haneke niet over tot blinde terreur of de sfeer van het fantastische. Hij toont ons kinderen die zich existentiële vragen stellen over religie, de dood. Hun ouders verschillen in niets van de vorige generaties, en indoctrineren hun kroost met een zwaar op de hand liggend en voorbijgestreefd normbesef. De kinderen lijden onder deze strakke moraal, en als een soort van revanche zullen de daden die zij als volwassenen zullen stellen, nog extremer zijn… Buitenmaats puritanisme en reactionaire principes zijn aldus verantwoordelijk voor het creëren van een generatie die geen onderscheid meer tolereert, en die uiteindelijk dezelfde archaïsche opvoedingsmethodes zal hanteren. Zo bijvoorbeeld zorgt de sacralisering van de liefde ervoor dat échte gevoelens onmogelijk en zelfs gevaarlijk dreigen te worden, en de kinderlijke onschuld wordt vervangen door een andere, artificiële onschuld, gesymboliseerd door het witte lint uit de titel.
IJzige, veeleisende cinema die 2,5 uur duurt en niets doet om het publiek te ‘plezieren’… maar die tot denken aanzet en die je na afloop vrijwel onmiddellijk opnieuw wil gaan zien. Goed voor de Gouden Palm.
Ja. Als je op je about pagina schrijft dat je graag stukjes over popcultuur op dit blog publiceert en je opgegroeid bent met Michael Jackson, dan is “This is It” een evidentie om in Kinepolis Gent (den decascoop) te gaan zien. De freaky’s waren vanavond van de partij.
Wat uitzonderlijk is aan This is It is dat er enorm veel beeldmateriaal beschikbaar is van de laatste repetities van de grootste popmuzikant aller tijden. Als de man een interview gaf zat de hele wereld voor de tv, en kijk van zijn laatste repetities hebben ze een shitload aan beeldmateriaal.
Wat ik gezien heb is een erg, erg, erg leuk afscheid van de King of Pop. Muziek staat centraal, en die muziek is soms zelfs nog redelijk rauw. Je hoort MJ zingen en je ziet em dansen. Niks is af en dat maakt het enkel mooier en interessanter. Zijn grote hits passeren de revue, wie twijfelt aan zijn muzikaal kunnen en zijn visie wordt het zwijgen opgelegd. Alles draait om hem en hij beslist zonder daarmee iemand te bruskeren. Een grote mijnheer.
Het meest verrassende aan de film is dat MJ dood is. Als je die man van 50 bezig ziet, kan je je niet inbeelden dat hij ondertussen begraven is. Hij danst de beste popdansers van de wereld weg. Laat een dozijn topdansers uit hun dak gaan als hij 5 minuten alleen op het podium een solo staat te geven. Die mens ziet er gewoon kerngezond (en een beetje griezelig) uit.
Enfin, ga dat zien. Ga dat vooral in de cinema zien, zo digitaal en met veel boxen enzo. Rondom mij heb ik veel mensen horen meezingen, stilletjes en met de voetjes bewegen enzo. Wanneer heb jij voor het laatst een Belg, een Turk en een Hollander in de cinema stilletjes weten samenzingen? Juist ja. This is it. Popcultuur op zijn best. Wild word ik daarvan.
Gisteren zijn we naar de AB geweest voor het slotfeest van het grootse Alan Lomax-programma (zie eerdere posts op deze pagina’s). De hoofdact was de Preservation Hall Jazz Band, een ware ontdekking.
De Preservation Hall Jazz Band is de verzamelnaam voor verschillende bands uit New Orleans die sinds begin jaren ‘60 optreden in de legendarische concertzaal in de French Quarter aldaar, de Preservation Hall en de wereld rondreizen om hun goede boodschap vol New Orleans jazz door te geven. Swingende jazz van de bovenste plank, met een schare doorgewinterde spelers, die ondanks hun hoge leeftijd bruisten van vitaliteit, virtuositeit en ondeugendheid. Normaal gesproken krijg ik het al heel snel op mijn heupen van alles wat naar Dixieland jazz neigt, maar dit concert was van zo’n hoge kwaliteit en de dynamiek en de uitstraling van die ouwe knarren werkte zo aanstekelijk dat dit meer dan een zalige avond werd…
De Roemeen Giuliano Stroe (5) is een hit op YouTube. De jongen gaat al sinds vlak na zijn geboorte met zijn vader mee naar het fitnesscentrum.
Sinds zijn tweede traint Giuliano dagelijks zijn lichaam. Hij oefent met gewichten, maar kan bijvoorbeeld ook op zijn handen lopen met een bal tussen zijn benen en flikflaks of achterwaartse salto’s maken. Ook kwam Giuliano in het Guinness Book of Records, omdat hij als vijfjarige de dertig meter sprint in een recordtijd aflegde. Zot.
De hedendaagse Chinese en Belgische kunstcreatie wordt in de expo State of Things. Brussels/Beijing bekeken door de ogen van 2 wereldwijd bekende kunstenaars, als daar zijn de Belg Luc Tuymans en zijn Chinese evenknie Ai Wei Wei, a.k.a. de geniale architect van het Olympisch Stadium in Peking (het zgn.‘Vogelneststadium’).
Er is weinig culturele communicatie tussen hedendaagse artiesten hier en in China. Toch – zegt Ai Wei Wei in het voorwoord van de prachtige catalogus – is er een “comparable mind set” in wat ze creëren. Een 50-tal Belgische en Chinese kunstenaars wordt naast elkaar geplaatst voor wat betreft de context van hun artistiek werk. Ai Wei Wei en Luc Tuymans ambiëren hiermee dieper in te gaan op de kwestie of kunst niet steeds de samenleving, en de tijdsgeest weerspiegelt.
Beiden kozen hun ‘eigen’ kunstenaars met de bedoeling een dialoog tot stand te brengen. Die keuze is dan ook zeer gediversifieerd: we zien werk van o.a. Jan Vercruysse, Wim Delvoye, Kati Heck (het bevreemdende ‘Fils à papa zur visite’), Jan Fabre, Danny Devos (‘the Beast of Jersey’), Ana Torfs, Ann Veronica Janssens, Dirk Braeckman, Robert Devriendt, Dennis Tyfus en Vaast Colson (‘Straight up Owl’). Van Chinese zijde krijgen we zéér sterk werk voorgeschoteld van o.a. Chi Peng (‘Sprinting Forward’), Wang Luyan (de rode soldaten met geweer), Li Zhanyan (installaties zoals bvb ‘Uli’ of ‘Circumcision’) of Lin Tianmiao (‘Mother’s n°12’).
Bedoeling van deze expo is dat de positionering van deze artiesten tegenover elkaar de toeschouwer tot nadenken stemt. Wij waren het er alvast over eens: een zéér verfrissende expo die een interessant venster biedt op de hedendaagse kunstscène. Een aanrader!
@PSK, tot 10/1/10
Daarnaast is er ook de fototentoonstelling Still Life, over hedendaagse Chinese fotografie, waarin 13 jonge Chinese fotografen de dagdagelijkse realiteit in persoonlijke, meditatieve beelden weergeven.
De Britse trip hop groep Massive Attack gaf zondagavond present in een afgeladen Vorst Nationaal met een wervelende sound and light show om U tegen te zeggen. Robert Del Naja en Grant Marshall (in totaal waren een 10-tal muzikanten van de partij) bewezen dat ze live uiterst meeslepend zijn met hun mix van groove, soul en electronic. Alle klassiekers uit de beginperiode met Blue Lines (1990) en ook Mezzanine (1998) werden pompend de zaal ingestuurd, afgewisseld met nieuwe nummers, en daarbij letterlijk geruggesteund door een podiumbrede video wall waarop subliem hun politiek-maatschappelijk gedachtengoed werd gespuid, in het Nederlands en het Frans en doorspekt met een flinke dosis humor. Topzangeres Martina Topley-Bird – die ook het voorprogramma voor haar rekening nam – bracht ‘Teardrop’ met een oranje fluorescerende mantel om haar schouders waardoor het nummer een extra psychedelische toets kreeg. Meeslepende versie ook van ‘Unfinished sympathy’ en het niet te versmaden ‘Safe from harm’, krachtig gezongen door de onverwoestbare souldiva Deborah Miller. Tijdens ‘Marakesh’ werden we overspoeld door een vloedgolf van vlaggen en tal van logo’s zoals van Apple, Nestlé, zelfs Gazprom! (Russians seem to be everywhere…) op het videoscherm…
Massive Attack kreeg me ooit in zijn greep met ‘Dissolved Girl’ op de originele soundtrack van The Matrix (Wachowski Bros, 1999), en ‘Angel’ op de score van de film Snatch van Guy Ritchie (2000), hier in Vorst getransformeerd tot een broeierige hypnotiserende groove door de onovertroffen reggaestem van Horace Andy. Blue Lines en vooral Mezzanine blijven voor mij nog steeds onbetwiste meesterwerken met daarop ook de invloeden van Tricky en Shara Nelson voor zij aan hun solovlucht begonnen, en Liz Fraser van Cocteau Twins.
We waren het erover eens: een kolkend concert dat zijn geld méér dan waard was! (Ik ga dus niet helemaal akkoord met Koen Bauters in De Standaard naar aanleiding van het recente optreden in de Lotto Arena). Hell Yeah!
De Gentse fotografe Bieke Depoorter (23) is het afgelopen weekend in NY onderscheiden met de Expression Award van het internationale foto-agentschap Magnum, een prestigieuze prijs voor aanstormend talent. Depoorter trok voor Oe menia – With me, haar eindwerk aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Gent (KASK), driemaal alleen door Rusland. Haar bedoeling was om met de Transsiberië Express van Moskou naar Vladivostok te reizen, maar al gauw stapte ze af in de kleine dorpen. De Russische taal onmachtig, behielp ze zich met een briefje waarin ze om een slaapplaats vroeg, opgesteld door haar eerste gastvrouw. Depoorters foto’s geven een beeld van kroostrijke gezinnen die slapen, eten, huilen en overleven in één enkele kamer, en waar zijzelf bijzonder gastvrij werd ontvangen.
Naast een geldprijs van 6.700 euro, zal ze intensief worden begeleid door Magnumfotografen. De jury werd gevormd door Alec Soth, Paolo Pellegrin, Susan Meiselas en Jonas Bendiksen. Deze laatste zegt over haar afstudeerproject dat het “de rauwe schoonheid van het reizen, van een onbevangen blik” benadrukt. Ander Magnum-fotograaf en stadsgenoot Carl De Keyzer vindt dat haar werk ‘eruit springt’ en dat we zeker nog van haar zullen horen, als ze deze prijs als springplank weet te gebruiken. Depoorters werk zal te zien zijn in Rotterdam en Antwerpen begin 2010.
A suivre, en wel daarom: ziehier opnieuw de grauwe realiteit van Rusland, vanuit een totaal andere maar daarom niet minder persoonlijke invalshoek dan Nick Hannes, die ons recent in het Antwerpse fotomuseum ook het hedendaagse Oostblok door zijn lens, na meerdere treinreizen, meegaf.
Ontdek hier juist dat ik de performance van Justice Yeldham in Bozar heb gemist! Damn… Hopelijk komt hij snel eens terug, want ik moet die gast absoluut eens live zien… Australiër Lucas Abela (alias Justice Yeldham) zoekt naar eigen zeggen de grens op “tussen muziek en een slachtpartij”. Muziek als fysieke gebeurtenis: tegen zijn gezicht houdt hij een gebroken glasplaat (vaak tot bloedens toe) en via microcontacten, enkele geluidspedalen en zijn mond maakt hij de meest bevreemdende geluiden. Het resultaat is als volgt:
Recent Comments