Deze ochtend was ik te vroeg bij Ikea. We zijn hier aan het schilderen, timmeren, verven, etc. en een mens durft dan al eens bij den Ikea te belanden. Ik dacht dat Ikea Gent om 9h ‘s ochtends de deuren opende op vrijdag, maar dat was verkeerd, 10h it is. Owkee, 20 minuten wachten. Herfstzonnetje, maar wel veel tocht daar rond den Expo … fris. Na amper een minuut wachten gaan de deuren open. Mijn eerste reflex: “Tiens, dat is ook de eerste winkel die te vroeg opengaat”. Geen probleem, naar binnen.
Aan de ingang van de showroom hangt een rood lint met een geel/blauw madammeke ervoor. Euh … open en toch niet open … owkee. “Mijnheer als u wil kan u tijdens het wachten een koffie in het restaurant gaan nuttigen”. Merci madammeke, ga ik doen. Zo goed als geen volk, bakje koffie vullen, een stoeletje meenemen en daar aan die grote vensters die over den expo uitkijken mij neergeploft in de binnenvallende herfstzon. Die plek ademt “luchthaven”, die luchthaven waar de paus nog geland is. 10 minuten heb ik daar gezeten, omringd door ikeastoelen en ik heb genoten. Den ikea, enfin zijn restaurant is mooi, erg mooi. Ik dacht niet dat ik ooit zo 10 minuten ging wegdromen en genieten in den ikea. Freaky!

In het diepst van hart schuilt er een groot poëet in onzen Stefan… Kwist da natuurlijk al veel langer dan vandaag…
En dan hebt ge het poëtisch potentieel van de Gamma nog niet ontdekt…