all the freaky people make the beauty of the world
Richard Hawley‘s nieuwe en ondertussen al zesde album heet Truelove’s gutter en ik kan het iedereen aanraden. Ben er nu al een paar dagen ononderbroken naar aan het luisteren en krijg er maar niet genoeg van. Voor zij die houden van een zacht croonende bariton, sleperige fifties gitaren, smartlapperij en onderkoelde drumpartijen.
Dit is het voorlaatste nummer van het nieuwe album:
Gisteren zijn we naar de opening geweest van de eenmanstentoonstelling van de grafische vormgever Gert Dooreman in het Letterenhuis in Antwerpen.
De naam zegt je misschien niks, maar negen kansen op tien heb je een boek in huis dat is vormgegeven door Dooreman. Ook zijn affiches blijven in het geheugen hangen. Ik herinner me nog een hele hoop kleurrijke affiches en het was dan ook heel leuk er een groot aantal te herontdekken binnnen deze context.
De tentoonstelling wordt trouwens aangevuld met een paar persoonlijke objecten van Dooreman zelf, zoals deze everzwijnenkop en dwangbuis:
Gert Dooreman selecteerde een ‘best of’ uit zijn nu al uiterst omvangrijke oeuvre van meer dan 1000 boeken en boekomslagen, 500 affiches en handenvol flyers, brochures, logo’s en huisstijlen. Een selectie uit een carrière van 25 jaar. Een van de blikvangers van de tentoonstelling is een stuk van het canvas met drie regels van het Boerentorengedicht van Tom Lanoye… Wat wil een mens nog meer op een luie en stralende zaterdag.
Bezoekje aan de filmset van Tabu.
Gisteren de nieuwe Kathryn Bigelow gezien, The hurt locker. Ben er nog niet goed van. Een ongelooflijk intens oorlogsdrama over een compagnie Amerikaanse ontmijners in het Irak van vandaag. Zeer mooi in beeld gebracht (vloeiende montage, prachtige kadrering) , hyperrealistisch (je voelt de angst), sterk geacteerd, knap scenario. Kortom, ik kan deze film niet genoeg aanprijzen… Allen daarheen!
Over de middag even bij de buren van Bozar langsgeweest voor de tentoonstelling Sexties. Het erotisch getinte werk van Guido Crepax, Paul Cuvelier, Jean-Claude Forest (de geestelijke vader van Barbarella) en de onovertroffen Guy Peellaert (die onder andere de hoes maakte voor Bowie’s Diamond dogs) staat hier centraal. Vier auteurs die de stripwereld in de jaren 60 hebben bepaald en wier invloed nog steeds geldt. Langs een zeer aangenaam en mooi vormgegeven parcours (die gigantische muur met Peellaerts Pravda-figuur! De zwart-wit tekeningen van Crepax die je als een voyeur bekijkt doorheen een lintjesgordijn!), krijg je op de tonen van muziek uit de sixties een uitgebreid overzicht van de carrière van elk van deze striptekenaars en grafisten, met originele stripplaten en alles erop en eraan. Een kleine maar intense tentoonstelling, ideaal om snel even binnen te wippen (pun intended)…
Zaterdag zijn we naar het Kaaitheater geweest voor The song, de nieuwe productie van Anne Teresa De Keersmaeker.
Op de site van Rosas staat de premisse van de choregrafie uitgelijnd:
The Song spreekt over een wereld die zich steeds sneller, in wervelend tempo, voorbijloopt. Een wereld waarin de versnelling zodanig toeneemt, dat stilstand imminent wordt. Centraal in deze wervelwind van verandering staat, nog steeds, het lichaam. Als klankbord in een chaotisch transformerende werkelijkheid.
Anders dan de titel laat vermoeden, speelt deze hele choreografie zich voor een groot gedeelte in stilte af (op twee liedjes van The Beatles na). Een zeer atypische productie voor De Keersmaeker dus, voor wie muziek tot nu toe een zeer belangrijk aandeel had in haar choreografieën. De toeschouwer kijkt naar tien dansers, 1 vrouw en 9 mannen. De vrouw neemt een quasi ludieke rol aan, als een soort foley artist maakt ze allerlei nauwelijks hoorbare geluiden (met een grove vilten vest, met haar vingers wrijvend over de vloer, het tappen van de zolen, etc.), ter begeleiding zo lijkt het wel van een uitbundige groep dansers, die als zich elkaar afstotende en aantrekkende atomen op een energiebaan tekeer gaan. De scène is zeer schaars, “gestript tot haar basiselementen”: een wit vierkant op de vloer (eenmaal de dansers buiten dat vlak zijn, nemen ze een ontspannen en nonchalante rusthouding aan, alsof ze even op adem komen tijdens een repetitie) en daarboven een groot doek van flinterdun zilverpapier, zwevend in de hoogte, waarop een ingenieus systeem van spots, een bevreemdende maar fraaie belichting liet reflecteren.
De meesterhand van De Keersmaeker is meteen herkenbaar: haar humor, haar gevoel voor esthetiek (het spel met het licht!), het dynamische, het elegante, het poëtische, het zoeken naar de essentie van het dansen. Het is er allemaal. Een intense productie, die niet iedereen zal bekoren, maar die meer dan de moeite waard is.
Vrijdag naar Antichrist gaan kijken, de nieuwe Lars von Trier. Een prettige kijkervaring is dat niet, maar wel een die blijft hangen. De premisse van het verhaal is heel eenvoudig: een koppel rouwt om hun gestorven zoontje en trekt zich terug in een blokhut midden in een bos om hun verdriet te verwerken. Tja, en daar loopt het natuurlijk allemaal mis. De film is visueel indrukwekkend, de geluidsband doet je letterlijk daveren en de tandem Willem Dafoe-Charlotte Gainsbourg draait heel vlot, maar ik heb me geërgerd aan de overladen symboliek. Von Trier lijkt alle Westerse mythes en geloofsystemen aan de hand van talloze referenties in één film te willen proppen en dat is misschien toch net te veel van het goede (de film is trouwens opgedragen aan die andere symbolenliefhebber, Andrei Tarkovski). Toch blij dat ik ‘m gezien heb om één bepaalde scène: een onvergetelijk gruwelmoment (martelscène) waarin von Trier zijn zieke geest de vrije loop laat en dat alles op muziek van Handel! En oh ja, de openingstitels zijn van de hand van een echt Deens genie: Per Kirkeby! Knap…
Dit is de officiële trailer:
Ter info: nog tot 5 oktober is er in het Filmmuseum in Brussel een retrospectieve von Trier.
Miss Freaky is vanaf vandaag veel weg. Reden … ze helpt mee aan de kortfilm Tabu, mijn madame is costumiere. Tabu wordt opgenomen in Gent, ik heb het verhaal al opgevangen, maar dat ga ik niet verklappen, want dan kopen jullie de DVD niet meer! Aha! Tabu wordt geregisseerd door Vince en Jean-Julien. Wat lees ik in de gazet? Ze zijn nog op zoek naar figuranten. Wil je de Ricky Gervais in u eens laten spreken, het is de moment.
Enfin, ik heb de filmkoorts hier zien opbouwen, en hoop dat ze succesvolle draaidagen gaan hebben.
Deze ochtend was ik te vroeg bij Ikea. We zijn hier aan het schilderen, timmeren, verven, etc. en een mens durft dan al eens bij den Ikea te belanden. Ik dacht dat Ikea Gent om 9h ‘s ochtends de deuren opende op vrijdag, maar dat was verkeerd, 10h it is. Owkee, 20 minuten wachten. Herfstzonnetje, maar wel veel tocht daar rond den Expo … fris. Na amper een minuut wachten gaan de deuren open. Mijn eerste reflex: “Tiens, dat is ook de eerste winkel die te vroeg opengaat”. Geen probleem, naar binnen.
Aan de ingang van de showroom hangt een rood lint met een geel/blauw madammeke ervoor. Euh … open en toch niet open … owkee. “Mijnheer als u wil kan u tijdens het wachten een koffie in het restaurant gaan nuttigen”. Merci madammeke, ga ik doen. Zo goed als geen volk, bakje koffie vullen, een stoeletje meenemen en daar aan die grote vensters die over den expo uitkijken mij neergeploft in de binnenvallende herfstzon. Die plek ademt “luchthaven”, die luchthaven waar de paus nog geland is. 10 minuten heb ik daar gezeten, omringd door ikeastoelen en ik heb genoten. Den ikea, enfin zijn restaurant is mooi, erg mooi. Ik dacht niet dat ik ooit zo 10 minuten ging wegdromen en genieten in den ikea. Freaky!
Recent Comments