freaky.be

Gisteren heeft kunstschilder Philippe Vandenberg een einde aan zijn leven gemaakt. Een tiental jaar terug heb ik het werk van Philippe leren kennen. Hij was een regelmatige klant in een café waar ik nog heb gewerkt en we konden het meteen met elkaar vinden. Ik vond zijn werk van in het begin indrukwekkend en dat vind ik nog steeds. Later ben ik in Brussel zeer goed bevriend geraakt met zijn zoon Guillaume, zonder dat ik wist wie zijn vader was. Tot op het moment dat ik bij Guillaume thuis een tekening zag hangen van Philippe en zijn stijl meteen herkende. Want Philippe was niet alleen een groot kunstschilder maar ook een begenadigd en bezield tekenaar. Duizenden tekeningen heeft hij gemaakt.

In 1976 studeert hij af aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Gent en maakt al snel internationaal naam als schilder van grote werken en brak internationaal door. Hij was ook berucht voor de (prachtige) schilderijen die hij maakte met zijn eigen bloed en voor het integreren van tekst in zijn schilderwerken.

Vorig jaar had hij nog een schitterende tentoonstelling in het Gentse Museum voor Schone Kunsten lopen, waar hij zijn oeuvre een gesprek liet aangaan met de permanente collectie (waaronder De kruisdraging van Jeroen Bosch, een werk dat hem als jonge snaak een schok bezorgde en waardoor hij besliste kunstschilder te worden). Ik herinner me nog hoe hij straalde op de vernissage… Hij stelde recent nog tentoon in New York, er liep een expositie in Kemzeke en voor de zomer waren exposities gepland in Antwerpen en Santander. Vorig jaar heb ik nog met Philippe samengewerkt aan een mooie tekst die hij schreef over zijn leven in Brussel, meer bepaald zijn atelier in Sint-Jans-Molenbeek. Dat was een hele mooie belevenis en ik wil er hem hier nog eens voor bedanken.

België heeft een groot kunstenaar minder. Ik zal een vriend missen, maar ik hoop dat hij eindelijk de rust vindt die hij zolang heeft proberen te vinden met zijn schilderijen.