all the freaky people make the beauty of the world
Bibio heeft een nieuw album. Zijn derde studioplaat en de eerste bij Warp. De vorige platen zaten bij Mush en waren geweldig. Grijs gedraaid. Betoverd. Met een grote drang naar meer. En, eindelijk, is het zover!
De nieuwe plaat is iets meer uptempo en er komen meer zanglijnen aan te pas. Maar onveranderd zijn de bloedmooie melodieën, het onwaarschijnlijke gevoel voor ritme en de verslavende grooves.Warp heeft een nieuwe parel toegevoegd aan zijn catalogus.
Moeder woont al een tijdje in de Ardennen. Dat heeft zo zijn voor- en nadelen. Het grootste nadeel is dat het ver is (2km van de grens met Luxemburg) en dat je elkaar bijgevolg minder ziet. Anderzijds is het best wel leuk als je op bezoek gaat dat je telkens precies op vakantie bent. Het stuk van de Ardennen waar mijn moeder woont is niet meteen toeristisch, het heeft iets authentiek, mensen kweken hun eigen groenten, er passeren amper auto’s, de bakker komt twee maal per week brood rondbrengen en de dichtste delhaize is ergens 15 of 20km weg. Den buiten gelijk men zegt.
Wanneer ik bij mijn moeder ben ontspan ik altijd keihard, volledig leeglopen, frappepatat langs alle kanten. Het enige waar ik moeite mee heb is slapen. Het is daar te stil en ik ben dat niet gewoon.
Ik geniet van daar te zijn. Tussen de bomen en de beesten, maar denk dat ik daar niet zou kunnen aarden. Zo stil.
Danger Mouse (a.k.a. Brian Burton, de helft van het geweldige duo Gnarls Barkley en een van de meest inventieve producers die vandaag actief zijn) en Sparklehorse (het muzikale brein Mark Linkous uit North Carolina) hebben zopas een bijzonder mooie plaat uitgebracht, The dark night of the soul (een verwijzing naar de geschriften van mysticus Juan de la Cruz), met bijdrages van onder andere Iggy Pop, Frank Black, Julian Casablancas van The Strokes, The Flaming Lips, Jason Lytle van Grandaddy en Suzanne Vega. Ook David Lynch is te horen op twee nummers en bovendien komt de CD met een 100 pagina’s dik boekje met foto’s van de hand van de cultregisseur.
Hier is een van de meest duistere songs van het album, Stars Eyes (I Can’t Catch It), met creepy vocals van Lynch:
Liedjes over gebroken harten, eenzaamheid en de nachtmerries die ons allen blijven achtervolgen, gebracht in een mix van muzikale genres en gekruid met de onnavolgbare Lynch touch. Wat kunnen we ons nog meer wensen ?
Grappige foto’s met in de hoofdrol een AT-AT met huisdierneigingen. De hele reeks is te bewonderen op de Flickrpagina van fotograaf Nick Drummond.
Via onze main man Bobby van Kitsune Noir kwam ik terecht bij deze geweldige video van het schitterende nummer Sunday van Sonic Youth, in een regie van niemand minder dan Harmony Korine. Genieten!
| Free Video Hosting |
Net de cd’s ten huize freaky in dozen gestoken voor de verhuis. Ik vraag me enkele zaken af:
1. Waar zou de rest zijn?
2. Gaan die in de eerstkomende 10 jaar nog uit de dozen komen?
3. Zou ik nu best een cd-speler kopen? Voor binnen 20 jaar ofzo?
Vince heeft ons Vegan Sloppy Joes gemaakt. Yummie.
Vorig weekend was ik in Madrid. Behalve het uitstekende gezelschap, het mooie weer en het lekker eten, was één van de absolute hoogtepunten de tentoonstelling Juan Muñoz in het Reina Sofia museum. Lang geleden dat ik zo vol energie uit een tentoonstelling stapte…
Deze tentoonstelling was eerder al te zien in het Tate in Londen, maar hier, in de heel bijzondere architectuur van de Reina Sofia – een oud militair hospitaal via annexen en renovaties omgetoverd tot adembenemend museum voor hedendaagse kunst – kwam de tentoonstelling bewonderenswaardig tot zijn recht. Zo stonden de bekende rondheupige dames uit de reeks Conversation pieces mooi uitgestald op het zonneterras:
Ook door ophanging – een geliefd procédé van Muñoz – van de kunstwerken aan de gewelfde muren leken ze een extra dimensie te krijgen:
Het door Muñoz veel gebruikte spel met spiegels (weten we meteen ook waar Jan Fabre zijn mosterd koopt) werd eveneens verbazend goed uitgespeeld met de architectuur van het gebouw:
Een schitterende tentoonstelling, dus, waar je van de ene verrassing en verbazing in de andere verwondering en ontroering tuimelt, begeleid door de magie en de speelsheid van een grootmeester van het driedimensionale…
Congé @ Home. Dat wil zeggen tijd, tijd om u bezig te houden met dingen waar je u graag mee bezighoudt. Een avond thuis muziek daar hou ik me graag eens mee bezig. Lezen, luisteren en kijken.
En zomer ten huize freaky wil ook steevast zeggen dat er een soort van soundtrack ontstaat. Nummers die hier meer dan af en toe eens de revue passeren. Muziek terug bovenhalen die lang onaangeroerd was. De cover uit 1980 van Michael Jackson’s Don’t Stop till you get enough door Derrick Laro and Trinity bijvoorbeeld die te vinden is op Hustle! (één van de vele geestige compilaties op Soul Jazz). Ik denk dat er hier veel reggae en dub geluisterd gaat worden. Ik heb zo een voorgevoel.
Ik zat al even te prutsen met mijn muziekkeuze. Niet vinden wat te luisteren. Tot ik gisteren over die documentaire las. Net wat ik nodig heb, wat dub en reggae.
Recent Comments