all the freaky people make the beauty of the world
De situatie. Tim koopt een appartement. Pj en ik gaan naar het appartement kijken. Pj neemt een fles champagne mee om de aankoop te vieren. We nemen ons petanqueballen mee om achteraf een balleke te smijten. We bezoeken het appartement. We gaan langs de carrefour om een zak ijs te kopen en kartonnen bekertjes van Winnie The Pooh. We zoeken een geschikte plaats om te petanquen. We installeren ons. Pj ontkurkt de fles. Ik verschiet mij dood. Tim neemt een foto.
Mooi bijtafeltje uit de Ikea Stockholm collectie. Anderzijds; voor 219 euro vind je misschien wel iets plezanter op één of ander tweedehands platform.
FREE BEATS from ulteriorproductions.com on Vimeo.
Soms leer je het werk kennen van bepaalde kunstenaars die je nooit meer zullen loslaten. Een paar jaar terug, toen de geweldige Adrian Tomine het lumineuze idee kreeg om het werk van mangaveteraan Yoshihiro Tatsumi in Engelse vertaling te laten uitbrengen door Drawn & Quarterly, had ik zo’n moment. Sinds het eerste boek, The pushman and other stories, ben ik helemaal verknocht aan het unieke universum dat Tatsumi in zijn typische gekiga-stijl weet op te roepen. Hierna volgden al snel twee andere even indrukwekkende delen met korte verhalen (Abandon the old Tokyo & Good-bye) en niet zo heel lang geleden is het autobiografische A drifting life uitgekomen. Een pil van maar liefst 855 pagina’s en wat mij betreft Tatsumi’s magnnum opus en tout court een van de allerbeste levensbeschrijvende teksten die ik ooit heb gelezen.
In dit boek beschrijft veteraan Tatsumi op meesterlijke en bijzonder indringende wijze zijn persoonlijk artistiek parcours, vanaf het einde van W.O.II, toen hij op tienjarige leeftijd de mangawereld leert kennen en besluit om er zijn verdere leven aan te wijden.
Ook zijn legendarische ontmoeting met de God van manga, Osamu Tezuka, komt aan bod:
Zijn eerste publicaties toen hij nog op school zat, zijn stijgend succes, zijn frustraties als beginnend kunstenaar die zich aan het commerciële probeert te onttrekken en de ontwikkeling van zijn zo invloedrijke, realistische gekiga-stijl: dit alles behandelt Tatsumi grandioos, zonder de alledaagse problemen van een opgroeiende adolescent – familiale conflicten, amoureuze verwikkelingen, ontluikende sexualiteit – uit het oog te verliezen. Grootse kunst…
Iedereen die al tegen een deadline heeft moeten opboksen herkent het moment waar er “even” tijd is om iets anders te doen dat helemaal niks te maken heeft met diezelfde deadline effectief halen. Een stop motion filmpje maken met Post-Its bijvoorbeeld:
Via Booooooom!
Mijn goede vriend Thomas geeft gitaarles aan het conservatorium in Oostende. Hij vertelde me onlangs dat de vader van een van zijn Tsjetsjeense leerlingen had gevraagd om zijn zoon een lied te leren spelen van ene Bulat Okudzhava. Want dat was pas muziek! En Bulat was God voor de Russen, etc…
Thomas had er nooit van gehoord, maar na enig zoekwerk ontdekte hij de muziek van de Russische Georges Brassens en hij was meteen verkocht. Ik ben nu ook al een paar dagen aan het luisteren naar ‘s mans oeuvre en het laat mij nu ook niet meer los. Die melancholie in die stem! Die eenvoudige begeleiding op gitaar! Die gracieuze melodieën! Die Russische klanken! Ah! Zelf begrijp ik geen Russisch, maar gelukkig zijn er van de meeste liederen makkelijk vertalingen van de teksten terug te vinden.
Dit is een van mijn persoonlijke favorieten, ‘Het gebed van François Villon’:
Trouwe lezers weten dat we bij Freaky comics hoog in het vaandel voeren. Voor de meer avontuurlijke comics liefhebber is er het Meathaus collectief, een groep auteurs van de School of Visual Arts in Manhattan die sinds 2000 een reeks anthologies uitgaven die op steeds meer bijval konden rekenen. Dash Shaw, een van de auteurs van het collectief, heeft onlangs het lijvige Bottomless Belly Button uitgegeven. Een van de betere comics die we hier hebben zien verschijnen de laatste jaren.
Het collectief heeft een geweldige site waar op geregelde tijdstippen onwaarschijnlijke filmpjes als het volgende op te vinden zijn (Het visuele design is van Will Sweeney, de muziek van Birdy Nam Nam):
Maar het is vooral het mooie aanbod van tekeningen en ander grafisch werk die de site zo uniek maakt. Zet ‘m dus maar in de RSS-reader. Je zal het je niet beklagen…
We kunnen met een gerust gemoed sterven. Waar weekends al niet goed voor zijn. Enerzijds hebben we een schuldsaldoverzekeringdinkofferte en anderzijds heb ik EINDELIJK Jarvis Cocker live gezien.
Jarvis Cocker beheerst mijn muzikale leven al lang. Op Pulp ging ik in de jaren stillekes uit de bol, en alles wat de man nadien gemaakt heeft, werd alsmaar beter en beter. Zijn nieuwste album is een pareltje. Rock pur sang. Lyrics die je van een groot muzikant mag verwachten.
I love your body ’cause I’ve lost my mind
If you want someone to talk to, you’re wasting your time
If you want someone to share your life, you need someone who is alive
And if every relationship is a two-way street, I have been screwing in the back whilst you driveI never said I was deep, but I am profoundly shallow
My lack of knowledge is vast, and my horizons are narrow
I never said I was big, I never said that I was clever
And if you’re waiting to find what’s going on in my mind, you could be waiting forever
Forever and ever
Gisterenavond (met heel de freaky redactie!) naar de AB getrokken. Ik was nerveus. Helden aan het werk zien is altijd tricky. De kans dat dat tegenvalt zorgt voor een ongemakkelijk gevoel.
De tweede helft van het voorprogramma nog net kunnen meepikken. The Legendary Tiger Man wordt zeker nog uitgediept ten huize freaky.
Maar dan, dan was het de beurt aan Jarvis. Wat een présence, wat een muziek, wat een dansjes, wat een performer. De man is volop bezig in de voetsporen te treden van zijn grote voorbeelden. De Scott Walkers, Brels, Bowies en Gainsbourgs van deze wereld. Troubadours. Mensen die zingen en optreden als een métier beschouwen. Vakmensen. Mensen die hun eigen nummers met liefde zingen. Ik ben omver geblazen. Bindteksten waarvan de doorsnee stubru radio presentator met schaamrood al huilend zou weglopen. Humor, emotie en waarheden. Jarvis liegt niet, hij zingt zijn waarheid. Zowat het volledige laatste album is de revue gepasseerd met hier en daar een nummertje uit zijn vorige solo plaat (kippevel kreeg ik bij Big Julie Rules the World) en ik denk ook één nummertje van Pulp herkend te hebben.
Jarvis, laat ons een deal sluiten. Jij maakt elke twee jaar een nieuw album, ik koop ze, en samen worden we oud. Hors catégorie.
UPDATE: Check zeker de foto’s eens bij Tim Broddin.
De huur van het huis waar we de voorbije 6 jaar gewoond hebben we opgezegd. De huisbaas belde me gisteren of vanaf nu op dinsdag en donderdag mensen mochten langskomen om te kijken. Vandaag kwam een eerste geïnteresseerd jong koppel langs. Vriendelijke vogels, stijf van de zenuwen. Ik heb ze ons huis getoond, ze hebben het genomen. Enfin, ze hebben de eigenaar gebeld en gezegd dat ze morgen kwamen tekenen (liever vanavond). We zaten wat met die mensen te babbelen. Maanden zijn ze al op zoek in Gent naar iets betaalbaars en leuk. Uren per dag. Zelfs halve sollicitatiegesprekken moeten ze als potentiële huurders afleggen. De ontlading bij de mannelijke helft van het koppel was fysiek merkbaar. Na goeiendag gezegd en telefoonnummers uitgewisseld te hebben (in het geval ze in de komende maanden nog eens willen langskomen) deed ik de deur achter hen dicht. De deur viel in het slot en ik hoorde een vreugdekreet buiten op straat die ik hier in de voorbije 6 jaar niet gehoord heb. Ontlading heet dat zeker? Rare wereld waarin we leven, en gene gemakkelijke.
Recent Comments